Tibetan
གས་མ་དག་པའི་སྣང་བ་ནི་མ་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མི་སྣང་གི གསེར་གྱི་ས་གཞི་དང་རིན་པོ་ཆེའི་གཞལ་མེད་ཁང་ལ་སོགས་པ་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པས་འཁྲུལ་པ་མངའ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དག་པའི་སྣང་བ་དེ་དག་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྨོན་ལམ་དང་ཞིང་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་བས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་མ་བྱུང་བར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། ཕྱི་རོལ་པ་གང་དག ཁ་བ་རྒྱ་སྤོས་མེ་ཏོག་དང་། །བ་ཞོ་བ་མོ་མུ་ཏིག་མདོག །གདུགས་བཀན་བཟུང་བའི་དབྱིབས་འདྲ་བ། །ཐར་པ་ཡིན་པར་རྒྱལ་བས་བཤད། །ཅེས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་བརྒལ་བ་ན་གདུགས་དཀར་པོ་གྱེན་ལ་བསླངས་པ་འདྲ་བའི་ཐར་པ་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པས། བསྟན་པ་འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཅི་སྟེ་དག་པའི་སྣང་བ་དེ་དག་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁྲུལ་པ་མ་སྤངས་པའི་ཐལ་བ་སོ་ན་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་རྫུན་པ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐུབ་པ་རྣམས་ལ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་མི་མངའ་ན། ཇི་ལྟ་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་འཇུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློའི་གཡོ་བ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་། གདུལ་བྱའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་དབང་ལས་འབད་པ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྷའི་རྔ་བོ་ཆེ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་འབྱུང་བ་དང་། དག་པའི་ཞིང་འགའ་ཞིག་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་རྩི་ཤིང་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་སེམས་མེད་པ་དག་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདི་ནི་རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་གཞུང་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་མ་སྤྲོས་སོ། །ད་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པར་འདོད་པས། དེའང་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་དངོས་སུ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ།
Chinese
因为不净的显现是不明智的因，所以如来不会显现。如果说，因为金色的土地和珍宝的无量宫等是清净智慧的显现，所以它们存在，不会有错觉。那么，这些清净的显现不是真实存在的，因为它们是从祈愿和耕耘等善根中产生的，是依赖于因缘而产生的。如果它们不是从因和缘中产生的，而是自性存在的，那么外道们所说的： 雪白广布之鲜花， 酪浆乳汁似珍珠。 伞状撑开而竖立， 胜者说彼即解脱。 就像超越三界时，想要得到像白色伞向上撑开一样的解脱一样，要知道这已经变成了外道。如果说，因为这些清净的显现是依赖于因缘的，所以不是真实存在的，那么，如来们仍然处于没有消除错觉的过失之中，因为具有虚假显现的对境与不迷惑是相违的。如果说，诸佛没有一切心和心所，那么，因为没有如实和尽所有智，所以不可能进行转法轮等事业。如果说，如来转法轮不是依赖于分别念和不分别念的智慧的运动，而是因为前世的祈愿和所化众生的福德力，所以无需努力就能自然产生，就像天鼓发出法音，以及在一些清净刹土中，如来以宿愿力，从草木森林等无情物中发出空性（藏文：སྟོང་པ་ཉིད།，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：shunyata，汉语字面意思：空性），无相（藏文：མཚན་མ་མེད་པ།，梵文天城体：अनिमित्त，梵文罗马拟音：animitta，汉语字面意思：无相），无愿（藏文：སྨོན་པ་མེད་པ།，梵文天城体：अप्राणिहित，梵文罗马拟音：apranihita，汉语字面意思：无愿）等法音一样。这一方面将在下面经文中详细阐述，所以不再赘述。现在想要阐述胜义谛，因为它不可言说，也不是智慧的对境，所以无法直接阐述，为了让听者通过自己的体验来明白，所以宣说譬喻。
English
Since impure appearances are caused by ignorance, they do not appear to the Thus-Gone-Ones. If it is said that since golden ground and immeasurable jeweled mansions, etc., are pure wisdom appearances, they exist, and there will be no delusion. Then, those pure appearances are not truly established, because they arise from roots of virtue such as aspirations and field cultivation, and are dependently originated. If they did not arise from causes and conditions, but were inherently established, then whatever non-Buddhists say: The white, widespread flower, The milk and yogurt like pearls. Like an umbrella erected upwards, The Victorious Ones say is liberation. Just as when transcending the three realms, one desires liberation like a white umbrella raised upwards, know that this has become external to the teachings. If it is said that since those pure appearances are dependently originated, they are not truly established, then the Thus-Gone-Ones remain in the fault of not having abandoned delusion, because having an object of false appearance is contradictory to being non-deluded. If it is said that the Buddhas do not possess all mind and mental factors, then since they do not have knowledge of suchness and the extent of things, there will be no activity such as turning the wheel of Dharma. If it is said that the Thus-Gone-Ones turning the wheel of Dharma does not depend on the movement of discriminating and non-discriminating wisdom, but because of past aspirations and the power of the merit of those to be tamed, it arises effortlessly, just as the sound of Dharma arises from the divine drum, and in some pure lands, the Thus-Gone-Ones, by the power of past aspirations, even from inanimate objects such as plants and forests, the sound of Dharma such as emptiness (Tibetan: སྟོང་པ་ཉིད།, Sanskrit Devanagari: शून्यता, Sanskrit Romanization: shunyata, Literal Chinese Meaning: emptiness), signlessness (Tibetan: མཚན་མ་མེད་པ།, Sanskrit Devanagari: अनिमित्त, Sanskrit Romanization: animitta, Literal Chinese Meaning: signlessness), and wishlessness (Tibetan: སྨོན་པ་མེད་པ།, Sanskrit Devanagari: अप्राणिहित, Sanskrit Romanization: apranihita, Literal Chinese Meaning: wishlessness) arises. This aspect will be explained in detail in the text below, so it is not elaborated upon. Now, wanting to explain the ultimate truth, because it is inexpressible and not an object of knowledge, it cannot be directly explained, so in order to make it clear to the listeners through their own experience, an analogy is explained.
Tibetan
རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་བོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བརྟགས་པ། །དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་གང་དུ་མིག་དག་པས། །མཐོང་སྟེ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་གྱིས། །རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་རབ་རིབ་ཀྱི་མཐུས་རང་གི་ལག་ན་ཐོགས་པའི་བསེ་རུ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་ཡོད་པར་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དེ་བསལ་བར་འདོད་པས་སྣོད་དེ་གྲེ་ལྡོག་བྱེད་པར་ཚེགས་ཐོབ་པར་རིག་སྟེ། འདི་ཅི་ཞིག་བྱེད་སྙམ་ནས་རབ་རིབ་མེད་པས་དེའི་གམ་དུ་ཕྱིན་ནས་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཡུལ་དེར་མིག་གཏད་ཀྱང་སྐྲ་ཤད་མ་དམིགས་ཤིང་། དེའི་རྟེན་ཅན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་མཚན་མ་གང་དུའང་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཡང་རབ་རིབ་མེད་པས་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསལ་བར་འདོད་པས། དེའི་ངོར་བྱས་ནས་སྐྲ་ཤད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགག་པ་སྨྲས་ཀྱང་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ནི་བསེ་རུ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་གང་དུ་མིག་དག་པས་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། རབ་རིབ་ཅན་གྱི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དཔྱོད་པའི་སྐབས་འདིར་ཡང་། མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་བསླད་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་དང་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་མིག་དག་པས་སྐྲ་ཤད་མི་མཐོང་བའི་ཚུལ་དུ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནི་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་དེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གཟིགས་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་ཅིའང་མ་གཟིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་དག་གིས་གཟིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། བྱེ་བྲག་མེད་པར་མ་སྐྱེས་པ། མ་འགགས་པ། སྨྲ་བར་བྱ་བ་དང་
Chinese
眼翳威力所致发丝等， 颠倒之相如何作观察？ 彼性何处眼净能见者， 见已如是于此当知晓。 患有眼翳者，以眼翳之威力，观想自己手中所持珊瑚等器皿中，存在发丝等颠倒之相，欲将其去除，故知其费力地倾倒器皿。无眼翳者心想：此人作何事？遂走到他跟前，将眼睛对准发丝之处，却不见发丝。亦不对发丝之境，作任何有依物、无依物等相之分别念。 又，无眼翳者欲遣除有眼翳者执着于发丝之分别念，故当着他的面说：没有发丝。即使如此，亦无诬蔑说话者之过失。发丝等之自性或本体，唯有以清净之眼，方能于珊瑚等器皿中得见，而非眼翳者所见。 如是，于此处辨析二谛之自性时，为无明眼翳所蒙蔽之凡夫，所见之蕴、界、处之相，乃是世俗谛。远离无明眼翳之诸佛薄伽梵，如清净之眼不见发丝般，凡不见蕴等者，当知是胜义谛。若如是之自性，乃是无可见者，云何彼为诸佛所见耶？诚然。然彼等是以未见任何事物之方式而见。如《圣二谛经》云：天子，若胜义谛转变为身语意之境之自性，则不入胜义谛之行列，而转为世俗谛。然天子，胜义谛是超越一切名言，无有差别，不生不灭，不可言说，且
English
Whatever distorted appearances, like hairs, are observed due to the power of cataracts, Where is their true nature seen by pure eyes? Having seen it, understand it here as it is. A person with cataracts, through the power of the cataracts, contemplates that there are distorted appearances such as hairs in the container of coral, etc., held in their hand, and wanting to remove them, they realize it is laborious to overturn the container. A person without cataracts thinks, "What is this person doing?" and goes to them, focusing their eyes on the place of the hairs, but does not see any hairs. They also do not conceptually distinguish the place of the hairs with any characteristics such as things with or without support. Furthermore, a person without cataracts, wanting to dispel the conceptual clinging to hairs by the person with cataracts, says in their presence, "There are no hairs." Even so, there is no fault of slandering the speaker. The very nature or essence of hairs, etc., is only seen with pure eyes in the container of coral, etc., and not by the vision of someone with cataracts. Similarly, when examining the nature of the two truths here, the appearances of the aggregates, elements, and sources seen by children deluded by the cataracts of ignorance are the conventional truth. Those Buddhas, Bhagavat, who are free from the cataracts of ignorance, just as pure eyes do not see hairs, whatever does not perceive the aggregates, etc., should be known as the ultimate truth. If such a nature is indeed unseen, how is it seen by the Buddhas? It is true. However, it is said that they see it in a way that they do not see anything. As it is said in the Noble Sutra Entering the Two Truths: "Son of the gods, if the ultimate truth were to transform into the nature of the objects of body, speech, and mind, then it would not be counted as the ultimate truth, but would transform into the conventional truth. However, son of the gods, in reality, the ultimate truth is beyond all expressions, without distinctions, unborn, unceasing, unspeakable, and...