Tibetan
་བོན་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་གཟུང་དུ་མེད་པའམ། །ཡང་ན་དེ་བཞིན་དེ་ཡང་གཟུང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་གཅིག་པར་ཁས་མི་བླང་། །གལ་ཏེ་བདག་སྐྱེ་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་འདིར་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཞན་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་ན་ས་བོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོའང་གཟུང་དུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོའང་གཟུང་དུ་མེད་པའམ། ཡང་ན་མྱུ་གུའི་ངོ་བོ་གཟུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ས་བོན་གྱི་ངོ་བོའང་གཟུང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཅིག་ལ་གཟུང་མ་བཟུང་ཆ་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་སྤང་བར་འདོད་པས་ནི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཅིག་པར་ཁས་མི་བླང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བདག་སྐྱེ་དགག་པ་ནི། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ཞིག་ན་ཡང་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་གཅིག་ཅེས་འཇིག་རྟེན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཅིང་འགགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འཇིག་རྟེན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པ་མེད་དེ། དེ་དག་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་མྱུ་གུ་བཞིན་ས་བོན་ཡང་མཐོང་བར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་བདག་ལས་བྱུང་ཞེས་བརྟགས་པ་འདི། །དེ་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཡང་རིགས་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་འབྱུང་ཞེས་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དུའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། བདག་སྐྱ྄ེས་འདོད་ན་བསྐྱེད་པར་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དང་། །ལས་དང་བྱེད་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་དེ་དག་ནི། །གཅིག་ཉིད་མིན་པས་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླང་བར། །བྱ་མིན་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེས་པར་འདོད་ན། བསྐྱེད་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དང་། ལས་དང་བྱེད་པ་པོའང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན། དེ་དག་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མིན་ཏེ། ཕ་དང་བུ་དག་དང་མིག་དང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། གོང་དུ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་སྐྱེ་དགག་པ། གཉིས་
Chinese
如同种子一样无法把握苗吗？或者如同那样，那个也能被把握吗？因此，不承认那些是一体的。如果在这个想要自体生的场合，种子和苗不是他体，那么，在苗的场合，如同种子的自性也无法把握一样，苗的自性也无法把握吗？或者，如同苗的自性被把握一样，种子的自性也能被把握吗？因为种子和苗是一体的，并且在一个上，把握和不把握是相违的。因此，想要避免如上所说的过失，就不承认种子和苗是一体的。第二，在名言中破斥自体生是：因为当因坏灭时，也能见到果，所以那些是一体，世间人也不承认。因为作为因的种子坏灭且已消失，也能见到作为果的苗，所以种子和苗是一体，世间人也不承认，如果那些是一体，那么如同苗一样，种子也理应被见到。因此，认为事物从自体产生，这种推断，无论在胜义谛还是世俗谛中，都是不合理的。因为无论从哪个方面来看，自体生都与理相违，因此，他人认为事物从自体产生，这种推断，无论在胜义谛的真理，还是在世俗谛的真理中，都是不合理的。第二，破斥的结尾是：如果想要自体生，那么所生之物和能生之物，以及作用和作者，如果变成一体，那么那些就不是一体，因此，不应承认事物从自体产生，因为会陷入广说的过失。如果认为事物从自体产生，那么所生之物和能生之物，以及作用和作者也变成一体，那么那些就不是一体，因为父与子，以及眼与眼的识，也会变成一体。因此，不应承认事物从自体产生，因为会陷入前面广说的过失。 他生破斥。 二
English
Like a seed, can the sprout not be grasped? Or like that, can that also be grasped? Therefore, it is not admitted that those are one. If, in this case of wanting self-origination, the seed and the sprout are not other, then, in the case of the sprout, just as the self-nature of the seed cannot be grasped, can the self-nature of the sprout also not be grasped? Or, just as the self-nature of the sprout is grasped, can the self-nature of the seed also be grasped? Because the seed and the sprout are one, and on one, grasping and not grasping are contradictory. Therefore, wanting to avoid the faults mentioned above, it is not admitted that the seed and the sprout are one. Second, refuting self-origination in name: Because even when the cause is destroyed, the result is seen, so those are one, even worldly people do not admit. Because even when the cause called seed is destroyed and has disappeared, the result called sprout is seen, so the seed and the sprout are one, even worldly people do not admit, if those are one, then like the sprout, the seed should also be seen. Therefore, this inference that things arise from themselves is not reasonable in either the ultimate truth or the conventional truth. Because in either way, self-origination contradicts reason, therefore, this inference by others that things arise from themselves is not reasonable in either the ultimate truth of reality or the conventional truth of the world. Second, the conclusion of the refutation is: If you want self-origination, then the object to be produced and the producer, and the action and the agent, if they become one, then those are not one, therefore, it should not be admitted that things arise from themselves, because it will fall into the fault of extensive explanation. If it is thought that things arise from themselves, then the object to be produced and the producer, and the action and the agent also become one, then those are not one, because father and son, and the eye and the consciousness of the eye, will also become one. Therefore, it should not be admitted that things arise from themselves, because it will fall into the fault of extensive explanation mentioned above. Refutation of other-origination. Two
Tibetan
པ་གཞན་སྐྱེ་དགག་པ་ལ། དགག་པ་དངོས་དང་། ཞར་ལ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་དགག་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་གི་སྡེ་པ་དག་ན་རེ། འདིར་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི། རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འདི་སྐད་དུ། གཞན་ལས་ཀྱང་མིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཞན་དུ་འགྱུར་པའི་རྐྱེན་བཞི་པོ་རྒྱུ་དང་། དེ་མ་ཐག་པ་དང་། དམིགས་པ་དང་། བདག་པོའི་རྐྱེན་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་རབ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་དྲུག་གི་ནང་ནས་བྱེད་རྒྱུ་བོར་བ་གཞན་ལྔ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གི་དམིགས་པ་ནི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཐ་མའི་སེམས་སེམས་བྱུང་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནོ། །བྱེད་རྒྱུ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུའོ་ཞེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་གང་ཞིག་གང་གིས་སྐྱེད་བྱེད་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། རྒན་པོ་འཁར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྡང་བ་ལྟར། སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བཞིན་པ་རྣམས་དམིགས་པ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་དམིགས་པའི་རྐྱ྄ེན་ནོ། །རྒྱུ་འགག་མ་ཐག་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནོ། །གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །རྐྱེན་གང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་། ཕྱི་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འདིར་འདུས་ལ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ནི་རྐྱེན་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྐྱེན་ལྔ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གང་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་སོགས་ལས་རྐྱེན་བཞི་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ལ། སྡེ་པ་དག་གིས་ནི་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་རྐྱེན་བཞི་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ལ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རིགས་པ་དང་ལུང་དག་ལས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་རྐྱེན་བཞི་ནི། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དུ་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབུ་མ་རྩ་བར་རྐྱེན་བཞི་པོ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་སྤྱིར་དགག་པ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་གྱི། སོ་སོར་དགག་པ་མ་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དུ་དགག་པ་དང་། བཀག་པ་ལ་མི
Chinese
关于破斥他生，分为真实破斥和他宗唯识宗的破斥两种。第一种又分为，陈述前派观点和破斥前派观点两种。第一种是：自宗的各部派说，这里所说的诸事物不是从自性中产生的，这才是正理。像这样说，再说从他性中也不是产生，这就不合道理了。因为，能使事物转变的四种因，即因缘、等无间缘、所缘缘和增上缘，是产生诸事物的。应当依据经藏来承认。其中，六因中的能作因舍弃，其余五种是因缘。六识的对境是所缘缘。除了阿罗汉最后的心和心所之外，其余的心和心所是等无间缘。能作因是增上缘。他们这样说。其他一些人说，凡是具有“能作”之相，即某事物以某事物为生因，并以种子的体性存在，那就是它的因缘。就像老人依靠拐杖站起来一样，心和心所从因中产生，它们所依赖产生的对境就是所缘缘。因灭尽之后紧接着产生果，这就是等无间缘。如果某事物存在，某事物就产生，那就是增上缘。任何同时产生的因，以及之后产生的因等等，都包括在这里。自在天等不是因，因此第五种因是不存在的。他们这样说。如来在《法蕴论》等中所说的四种因，只是名言安立，不是真实的。各部派分别安立实有的四种因，这不是如来所说的，因为这与理和圣教相违背。因此，由他人所设定的四种因，在二谛中都应当破斥。对此，论师已经在《中论根本慧论》中破斥了四种因各自的体性，因此这里只显示总体的破斥，而没有分别破斥。第二，破斥它，分为在二谛中破斥，以及在破斥的基础上...
English
Regarding the refutation of other-origination, there are two aspects: the actual refutation and, secondarily, the refutation of the Mind-Only school's system. The first aspect is further divided into stating the previous proponent's view and refuting it. The first is: Our own schools say that what is stated here, that things do not arise from themselves, is indeed reasonable. To say, in this way, that they also do not arise from others is unreasonable. This is because the four conditions that transform things, namely, the causal condition, the immediately preceding condition, the objective condition, and the dominant condition, are what produce things. This should be acknowledged based on the scriptures. Among the six causes, the efficient cause is abandoned, and the other five are the causal condition. The objects of the six consciousnesses are the objective condition. Except for the final mind and mental factors of an Arhat, the remaining minds and mental factors are the immediately preceding condition. The efficient cause is the dominant condition. So they say. Others say that whatever has the characteristic of "being the producer," that is, whatever exists as the seed-like nature that produces something, is its causal condition. Just as an old man rises by relying on a cane, the objects upon which minds and mental factors rely when they arise from causes are the objective condition. The cause that ceases immediately before the arising of the result is the immediately preceding condition. Whatever arises when something exists is the dominant condition. Any conditions that arise simultaneously, as well as those that arise later, are included here. Ishvara and so on are not conditions, therefore a fifth condition does not exist. So they say. What the Tathagata said about the four conditions in the Abhidharma and so on is merely conventional and not ultimately true. The schools separately establish four substantially existent conditions, but this is not what the Tathagata taught, because it contradicts reason and scripture. Therefore, the four conditions posited by others should be refuted in both truths. On this, the teacher has already refuted the individual characteristics of the four conditions in the Root Wisdom, so here only a general refutation is shown, and no separate refutations are made. Second, refuting it is divided into refuting it in both truths, and on the basis of the refutation...