Tibetan
ས་པོ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་གསུམ་གྱི་དོན་དུ་སྐྱེ་བ་དེས་ན་རྟག་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་འདི་ཡང་སྟོན་པ་གཞན་གྱི་ཚིག་གིས་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐུབ་པ་མ་གཏོགས་ཞེས་སྦྱར་རོ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཡང་། དངོས་པོ་གང་དག་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་གཉིས་ཀ་མ་ཚང་བ་ནམ་མཁའ་ནས་ཡིད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་དང་། སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཡང་བསྐྱེད་བྱར་མེད་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་རྟག་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་ཡོད་པ་དང་རྟག་པ་ཐུགས་སུ་མ་ཆུད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན། འདི་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་དམིགས་པ་དེས་ན་དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཡུལ་གང་ནའང་དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ལ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྐྱེ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་དོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེས་ན་དོན་གྱིས་གོ་བས་དུས་ནམ་ཡང་ཡུལ་གང་ཞིག་ཏུའང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བྱས་པའི་རྟག་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱོར་བར་རྟོགས་སོ། །དེས་གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་རྟེན་འབྲེལ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་དང་རྟག་པ་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གཟིགས་པར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་བདག་དགག ནམ་མཁའ་དགག དུས་དགག རྡུལ་ཕྲན་དགག ཐར་པ་རྟག་པ་དགག དུས་གསུམ་རྟག་པ་དགག་པ་དང་དྲུག་གི དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཡོད་ལ། བདག་ནི་དེ་དག་གམ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་ཅིང་དེ་ཡང་རྟག་པ་ཞིག་སྟེ། ཡོད་ཅིང་རྒྱུ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་རྟག་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་འདི་ལྟར། དངོས་པོ་དང་རང་བཞིན་དང་བདག་དང་རྟག་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་མེད་དེ། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པས་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དེ་ཡོད་པ་ཡང་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉེས་པ་དེ་སྤང་བར་འདོད་པས་བདག་རྒྱུ་ལྡན་དུ་ཁས་ལེན་ན་གང་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་རྟག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེས་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་གྲུབ་པ་ནི་དེ་ཉིད་མཁྱེན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་པར་གསུངས་ཏེ། མཁས་པས་རྟེན་འབྱུང་ཆོས་རྣམས་ཤེས་འགྱུར་ཏེ། །མཐར་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པར་བྱེད་པའང་མིན། །རྒྱུ་བཅས་རྐྱེན་བཅས་ཆོས་ནི་ཤེས་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་མེད་ཆོས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་བུམ་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་བྱས་པ་རྣམས་མི་རྟག་པར་མཐོང་ནས་དོན་གྱིས་གོ་བས་བདག་ལ་སོགས་པ་མ་བྱས་པ་རྣམས་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་དག་བྱས་པར་མཐོང་ནས་མ་བྱས་པ་གལ་ཏེ་རྟག་པར་ཁས་ལེན་ན། དོན་གྱིས་གོ་བས་བྱས་པ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་མཐོང་ནས་མ་བྱས་པའི་རྟག་པ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་ཡོད་པ་ཉིད་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་མངོན་པ་ལས། ནམ་མཁའ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་། སོ་སོར་མ་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་རྣམས་རྟག་པ་དང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། འདུས་མ་བྱས་རྟག་པ་འགོག་པ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གནོད་དོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་དང་འགོག་པ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟག་གོ་ཞེས་དེ་དག་མིང་ཙམ་དུ་མ་རྟོགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པས་རྟོག་པར་ཟད་ཀྱི། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་དོན་དམ་པར་ལྟ་ཞོག འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟག་པ་དང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་མ་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་མེད་པ་ཙམ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཙམ་དང་། བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལ་དེ་དང་དེའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་ལས་རྟག་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་དེ་དག་དངོས་པོར་མེད་པས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཙམ་ལ་རྟག་ཅེས་གསུངས་ཀྱི། བསྒྲུབ་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ནི་རྟག་སྟེ། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ཕྱོགས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ན། ཤར་གྱི་བུམ་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱོགས་ཅན་ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་ཀྱི་ཤར་ནུབ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀུན་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གནས་ན་དེ་དང་ཡུལ་ཐ་མི་དད་པའི་ཤར་གྱི་བུམ་པ་ཡང་ཡུལ་ཀུན་ལ་གནས་པར་ཐལ་བས་སོ། །ཅི་སྟེ་ཉེས་པ་འདི་སྤང་བར་འདོད་པས་ཤར་ལ་ཁྱབ་པའི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཕྱོགས་གཞན་ལ་མི་གནས་པར་ཁས་ལེན་ན། དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས
Chinese
一切事物都为了果报，即三种感受而产生，因此不是常恒的，即不是以自性存在的。因此，自性是空性的。为了说明一切事物自性皆空，不是其他导师的言辞所能揭示的，所以加上“唯有能仁”一词。有些人说，为了果报而产生的事物不是常恒的，但是，有些事物既不具备生者和能生者的两种支分，如从虚空到意识的尽头；有些事物虽然是能生者，却没有所生者，如极微，这些都是常恒的。由于没有领会这些事物的存在和常恒性，所以如来不是如实照见的。如果这样说，那么，在此处，安乐等事物被认为是从其自身的因和缘而产生的，因此，无论在何处，无论何时，不依赖因和缘而产生的事物是不存在的。因为如此，所以实际上可以理解为，无论何时，无论何处，都不存在虚空等不由因缘所造作的常恒之物。因此，通过这种方式，可以确定如来已经如实照见，因为其他宗派所臆造的、非缘起的事物是不存在和常恒的。第二部分是否定“我”，否定虚空，否定时间，否定微尘，否定常恒的解脱，否定三时常恒等六个方面。第一方面是：如果安乐等事物是依缘而生的，而“我”是这些事物或聚合的因，因此“我”是存在的，而且是常恒的，因为它是存在且不具因的。如果“我”存在，那么与“我”同类的其他常恒事物也存在。如果这样说，那是不合理的，因为事物、自性、“我”和常恒等只是名称不同而已。没有因，事物等是不存在的，就像兔角等一样。也不能以虚空等不定，因为那样也会否定它们的存在。如果想要避免这个过失，而承认“我”具有因，那么凡是具有因的事物就不是常恒存在的，就像安乐等一样。因为如此，所以
English
Since all things arise for the sake of the fruit, namely the three feelings, therefore they are not permanent, that is, they do not exist by their own nature. Therefore, their nature is emptiness. In order to show that the emptiness of the nature of all things is not revealed by the words of other teachers, the word "except the Thubpa" is added. Some say that things that arise for the sake of the fruit are not permanent, but some things that do not have both the parts of the producer and the produced, such as from the sky to the end of consciousness; some things that are producers but have no produced, such as atoms, are permanent. Because they do not understand the existence and permanence of these things, the Tathagata does not see them as they are. If so, here, happiness and other things are regarded as arising from their own causes and conditions, so no matter where, at any time, things that do not depend on causes and conditions do not exist. Because it is so, it can be understood in fact that there is no permanent thing that is not made by causes and conditions, such as the sky, at any time and in any place. Therefore, in this way, it can be determined that the Tathagata has seen it as it is, because the things fabricated by other schools and not arising from interdependence do not exist and are not permanent. The second part is to deny the self, deny the sky, deny time, deny atoms, deny the permanent liberation, and deny the permanence of the three times, and so on in six aspects. The first aspect is: if happiness and other things arise dependently, and the self is the cause of these things or aggregates, therefore the self exists, and it is also permanent, because it exists and has no cause. If the self exists, then other permanent things of the same kind as the self also exist. If you say that, it is unreasonable, because things, nature, self, and permanence are just different names. Without cause, things and so on do not exist, just like rabbit horns and so on. It cannot be uncertain with the sky and so on, because that would also deny their existence. If you want to avoid this fault and admit that the self has a cause, then whatever has a cause is not permanent, just like happiness and so on. Because it is so, so
Chinese
从无有中产生的，并非是知晓此理的薄伽梵所造。如经中说：智者了知缘起法，不依止于断常等边见。有因有缘诸法可了知，无因无缘诸法实无有。如果因为见到瓶子和安乐等有为法是无常的，就从意义上理解为我和其他无为法是常法，那么，如果见到瓶子等无常法是有为法，就承认无为法是常法，那么，从意义上理解为在有为法上见到有，那么，无为法的常就像虚空中的花朵一样，实际上是不存在的。第二，在《阿毗达磨》中，因为承认虚空和有择灭、无择灭是常法和实有，所以，如果说以承许来妨害对无为常法的破斥，那么，虚空和灭等是常法，这些只是分别部等不了解这些只是名称的宗派的凡夫的臆想，通达事物实相的圣者们，不要说从胜义谛的角度观察这些，即使是从世俗谛的角度，也没有见到常和有的说法。比如，虚空只是无色，有择灭只是以智慧断除烦恼，无择灭只是因为因缘不具足而没有产生，只是对这些假立了这些名称而已。经典中说常，只是因为这些在事物上不存在，没有其他变化，所以才说常，而不是主要为了显示成立。如果说虚空是常，因为它是周遍的。无常不是周遍的，就像瓶子一样。如果虚空周遍一切处，那么，与东方瓶子相连的虚空的那一部分，是有方分的虚空周遍之处，不是存在于东西等一切方分，如果存在，那么，与它本体无别的东方瓶子也应存在于一切处。如果想要避免这个过失，而承认周遍于东方的虚空部分不存在于其他方分，那么，因此，方分
English
That which arises from non-existence is not said to be created by the Bhagavan who knows this. As it is said in the scriptures: The wise will understand the law of dependent origination, and will not rely on extreme views such as permanence or annihilation. Things with causes and conditions can be understood, things without causes and conditions do not exist. If, because one sees that conditioned things such as pots and happiness are impermanent, one understands in essence that I and other unconditioned things are permanent, then, if one sees that impermanent things such as pots are conditioned, and one admits that unconditioned things are permanent, then, understanding in essence that one sees existence in conditioned things, then the permanence of unconditioned things, like flowers in the sky, is actually non-existent. Secondly, in the Abhidharma, because space and selective cessation and non-selective cessation are admitted to be permanent and existent, if it is said that the admission harms the refutation of unconditioned permanence, then, space and cessation, etc., are permanent, these are only the imaginations of ordinary people of schools such as the Vaibhashikas who do not understand that these are only names. The noble ones who are skilled in the reality of things, let alone observing these from the ultimate point of view, have not even seen the terms of permanence and existence from the conventional point of view. For example, space is only formless, selective cessation is only the abandonment of afflictions by wisdom, and non-selective cessation is only the non-arising due to the lack of causes and conditions, and these names are merely imputed to them. The sutras say 'permanent' only because these do not exist as things, and there is no other change, so it is said to be permanent, but it is not mainly to show establishment. If it is said that space is permanent because it is pervasive. Impermanence is not pervasive, like a pot. If space pervades all directions, then, that part of space connected to the eastern pot, where the space with parts pervades, does not exist in all directions such as east and west, if it exists, then the eastern pot, which is inseparable from it, should also exist in all places. If one wants to avoid this fault and admits that the part of space that pervades the east does not exist in other directions, then, therefore, the direction