Tibetan
གནས་སྐབས་སུ་སྐྱེས་བུ་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་གནས་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བའི་བདག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཁྱེད་ཀྱི་གྲོལ་བའི་བདག་ལ་ཤེས་པ་ཡོད་པར་བཏགས་པ་དོན་མེད་དེ། ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་ཡིན་ན། གྲོལ་བའི་ཚེ་ཡུལ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འདོད་པ་ན་རང་བཞིན་གྱི་ལོངས་སྤྱད་བྱ་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། དེ་ནས་བློས་ཞེན་པའི་དོན་ལ་སྐྱེས་བུས་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང་ལོངས་སྤྱོད་དོ། །གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་དང་ཡོན་ཏན་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པས་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ཏེ་ཐར་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་ཞེས་པ་ཡོད་པར་བཏགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ལོངས་སྤྱོད་བྱ་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚོགས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་མིན་པ་ལ་རག་གོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡོད་པར་བཏགས་པའང་གསལ་བར་ཡོད་པ་མིན་པ་དང་མཚུངས་ཏེ། མེ་དང་ཚ་བ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་དང་ཤེས་པ་ནི་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཤེས་པ་དངོས་མེད་ཀྱང་དེའི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཐར་པའི་རྟེན་བདག་གཅིག་ཡོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ས་བོན་ཡང་སྲིད་པ་ཡོད་པ་ཞིག་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་མེད་པས་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བདག་མེད་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བའི་བདག་མེད་ན་ཐར་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་སྲིད་པ་འདི་མི་འཇིག་པར་འགྱུར་བས་མི་འདོད་པ་མང་པོ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་ཚེ་ཐར་པ་ཡོད་པའི་འཇུག་པ་དང་དེའི་ནུས་པ་ཡོད་ན་དེར་བརྟེན་པའི་སྲིད་པའི་འཇུག་པ་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། ཐར་པའི་རྟེན་ཤེས་པ་དང་དེའི་ནུས་པ་གང་ཡང་མེད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྲིད་པ་ལ་འཇུག་མི་འཇུག་གི་བསམ་པའང་འཐད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་ཚིག་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་མི་འཇུག་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་གི་རྒྱུན་ཙམ་ཞིག་ཀྱང་མི་འཇུག་པར་ཐར་པར་རིགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་མ་ལུས་པ་ཡང་མི་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་འགགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པའི་མི་རྣམས་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་
Chinese
如果有人说，因为暂时存在具有知性的补特伽罗的自性，所以存在解脱的“我”。那么，你所安立的解脱的“我”具有知性是没有意义的，因为知性是对境的享受者，而在解脱之时，没有任何对境。如此，如果补特伽罗想要享受对境，就会产生自性的享受之变现的集合。之后，补特伽罗会认知并享受意念所执著的事物。当补特伽罗了知补特伽罗与功德各异，从而使补特伽罗脱离对对境的贪恋而获得解脱之时，安立补特伽罗享受对境有什么功德呢？因为享受之变现的集合，即因和果的自性全部寂灭了。如果有人说，那时依赖于补特伽罗不具有知性。那么，安立不具有知性的补特伽罗存在也同样是不明显的，因为如同火和热一样，补特伽罗和知性是无有差别的。如果有人说，在解脱的阶段，虽然知性不是实有，但因为存在它的能力，所以存在“我”。如果存在解脱的所依“我”，那么依赖于它的具有知性的种子也可能存在。那时，因为不存在具有知性，所以不存在与它无有差别的“我”，因此依赖于它的知性的能力也不可能存在。如果有人说，如果解脱的“我”不存在，那么因为没有解脱，这个有将不会毁灭，从而会变成许多不希望的结果。如果知性之时存在解脱的进入和它的能力，那么依赖于它的有的进入是存在还是不存在呢？如果有人对此产生怀疑，那么，如果解脱的所依知性和它的能力都不存在，那么对于依赖于它的有的进入与不进入的想法也是不合理的。例如，如果种子坏了，那么依赖于它的苗芽等的相续就不会产生一样，以各种方式，即使仅仅是“我”的相续也不会产生，因此可以获得解脱。因为如此，所以有漏的取蕴全部以不产生的方式灭尽，从而获得从痛苦中解脱的涅槃之人，对于涅槃的
English
If someone says, 'Because a person with intelligence exists temporarily, there is a self in liberation.' Then, your assertion that the self in liberation has intelligence is meaningless, because intelligence is the enjoyer of objects, and at the time of liberation, there are no objects at all. Thus, if a person wants to enjoy objects, they will generate all the collections of transformations that are to be enjoyed by nature. Then, the person will know and enjoy the things that are clung to by the mind. When the person knows that the person and the qualities are different, so that the person is freed from craving for objects and becomes liberated, what merit is there in asserting that the person enjoys objects? Because the collections of transformations to be enjoyed, which are the nature of cause and effect, have all become completely pacified. If someone says, 'Then it depends on the person not having intelligence at that time.' Then, asserting that a person without intelligence exists is also not clearly evident, because like fire and heat, the person and intelligence are inseparable. If someone says, 'Even though intelligence is not real in the state of liberation, there is a self because its potential exists.' If there is a single self, the basis of liberation, then it is possible that the seed of intelligence that depends on it also exists. At that time, since there is no intelligence, there is no self that is inseparable from it, so the potential of intelligence that depends on it is also impossible. If someone says, 'If there is no self in liberation, then because there is no liberation, this existence will not be destroyed, and many undesirable consequences will occur.' If there is an entry into liberation and its potential at the time of intelligence, then one might doubt whether the entry into existence that depends on it exists or not. If there is no intelligence or its potential, the basis of liberation, then the thought of whether or not to enter into existence that depends on it is not reasonable. For example, just as if a seed is destroyed, the continuum of sprouts and so on that depend on it will not occur, in all ways, even just the continuum of the self will not occur, so liberation is possible. Because it is so, all the contaminated aggregates of appropriation are extinguished in a way that they do not arise, so for those who have attained nirvana, liberation from suffering, for the nirvana of
Tibetan
གནས་སྐབས་ན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུའང་བདག་ཟད་པ་ལེགས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་གྲོལ་བའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་མ་ལུས་པ་འགགས་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་མེད་ཅིང་། ཕུང་པོ་ལ་མ་བརྟེན་པར་གཞན་ལས་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པའི་བདག་རྟག་པ་ཡོད་པ་མིན་པར་རིགས་པས་ངེས་པ་དེའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཐར་པའི་ཚེ་བདག་རྟག་པ་ཡོད་ན་སྔར་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་ལ། ཁྱད་པར་ཡོད་ན་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ། རྩོད་པ་དགོད་པ་དང་། ལན་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གྲོལ་བའི་གནས་སྐབས་ན་གྲོལ་བའི་བདག་ཀྱང་མེད་ཅིང་དོན་དམ་པའི་མིང་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའང་འདུ་བྱེད་རྣམས་སླར་མི་འབྱུང་བས་སྡུག་ཀུན་ཟད་པ་ཙམ་དུ་སྨྲ་ན། དེ་འདྲ་བའི་དོན་དམ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་ཕྱིར་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པས་འཇིག་རྟེན་པ་འདི་ཉིད་ཁས་བླང་བར་བྱ་བླ་ཡི། དོན་དམ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཁས་བླང་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་ཅིང་། དམ་པའི་དོན་ལ་འཁོར་འདས་གང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་མིག་ནད་བྱུང་དུ་དོགས་པས་མིག་འབྱིན་པ་རྗེས་སུ་མི་བསྒྲུབ་ཀྱི། ནད་སེལ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་བཏང་བ་མཆོག་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དངོས་པོ་རྟག་པ་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དགུ་པའི་འགྲེལ་པའོ།།། །། ལེའུ་དགུ་པའི་རྣམ་བཤད།
Chinese
在获得解脱的时候，并不存在可以被称作“自我完全灭尽是好事”的解脱之我。因为那时五蕴完全止息，因此依附于五蕴而假立的我也就不存在了。而且，通过理智可以确定，不存在不依赖于五蕴，而是从其他地方产生，也就是无因的常恒之我。因此，如果解脱时存在常恒之我，那么就和以前没有任何区别，因此轮回就不会停止。如果存在区别，那么因为是变化之物，就会变成无常。 第二部分，包括驳斥辩论和阐述答案两部分。第一部分是：如果有人说，在解脱的时候，既不存在解脱之我，也没有名为胜义谛的涅槃，只是因为诸行不再产生，所以仅仅是痛苦完全止息而已。那么，追求这样的胜义谛有什么意义呢？因此，因为人们认为自我是好的，所以宁愿接受世俗谛。无论如何也不应该接受胜义谛，因为在世俗谛中，还存在依赖于瓶子和布匹等而假立的事物。而在胜义谛中，既不存在轮回，也不存在涅槃。因此，就像因为害怕得眼病而不去挖掉眼睛一样，因为厌恶轮回的痛苦，所以仅仅是舍弃痛苦就足够了，而不是什么都不存在。这是这样说的。 《瑜伽行四百论》中，关于破斥常有事物之修习的阐述，是第九品释。 第九品之解释。
English
At the time of liberation, there is no liberated self that can be called "the complete cessation of self is good." Because at that time, the five aggregates completely cease, therefore the self that is imputed in dependence on the five aggregates does not exist. Moreover, it is certain through reason that there is no permanent self that does not depend on the five aggregates, but arises from elsewhere, that is, without a cause. Therefore, if there is a permanent self at the time of liberation, then there will be no difference from before, and therefore samsara will not cease. If there is a difference, then because it is something that changes, it will become impermanent. The second part includes two parts: refuting arguments and explaining answers. The first part is: If someone says that at the time of liberation, there is neither a liberated self nor a nirvana called ultimate truth, but only the complete cessation of suffering because conditioned phenomena no longer arise. Then, what is the point of pursuing such an ultimate truth? Therefore, because people think that the self is good, they would rather accept the conventional truth. The ultimate truth should not be accepted in any way, because in the conventional truth, there are still things that are imputed in dependence on pots and cloths, etc. But in the ultimate truth, there is neither samsara nor nirvana. Therefore, just as one would not gouge out one's eyes for fear of getting an eye disease, because of disgust with the suffering of samsara, it is enough to abandon suffering alone, not that nothing exists. This is what is said. From the Four Hundred Verses on the Yogic Practice, the explanation of the meditation on refuting permanent entities is the ninth chapter commentary. Explanation of the Ninth Chapter.