Tibetan
་ནམ་ཞེས། །ཞུས་ན་རྒྱལ་བ་མི་གསུང་བཞུགས། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཟབ་མོའི་ཆོས། །སྣོད་མིན་འགྲོ་ལ་མི་གསུང་བ། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །ཀུན་མཁྱེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་དགོངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ལ་ཀུན་མཁྱེན་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡོད་དེ། ཟབ་མོའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་ཟབ་མོའི་ཆོས་མི་གསུང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཐུབ་པས་གསུང་བྱ་མ་ཡིན་པ་མི་གསུང་ན་ལྷ་སྦྱིན་ལ་བསམས་ནས། གོས་དུམ་ཅན་གྱི་བུ་མཆིལ་ཟན་ལ་ཅི་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡིག་པ་ལ་འཇུག་པ་ཟློག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ལྟར་དེའི་ཚེ་ལྷ་སྦྱིན་སྨ་དབབ་པར་མ་མཛད་ན་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མང་པོ་ཞུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལམ་བོར་ནས་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་བསྟན་པའི་ལམ་ངན་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་དོན་མ་ཡིན་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རེས་འགའ་མི་སྙན་པ་གསུང་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མི་མངའ་སྟེ། འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པར་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་ལ་ཕན་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཚིག་ནི་མི་སྙན་པ་ཡང་དགེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་སློང་གི་དགེ་མི་དགེའི་དབང་གིས་དགེ་སྡིག་ཏུ་འཇོག་པ་མ་གཏོགས་པར་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་དང་འགྲེང་བ་དང་འཆག་པ་སོགས་རང་གི་ངོ་བོས་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་ཀུན་ལ་ཡིད་ནི་དོན་པོ་སྟེ་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེས་འཕངས་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དགེ་སྡིག་ཏུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན། དེས་འགྲོ་དོན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཚུལ། དེ་ལ་སྡང་བའི་ཉེས་དམིགས། དེ་ལ་དད་པར་རིགས་པ། ཞར་ལ་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གཞན་བསྟན་པ་དང་དྲུག་གི དང་པོ་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་དགེ་ལེགས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་པའི་བསོད་ནམས་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། ལས་ཀུན་ལ་ཡིད་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་བསམ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ། སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའམ། འོན་ཏེ་སྡིག་སྤྱོད་སོགས་མི་དགེ་བའམ། བཟོ་དང་སྤྱོད་ལམ་སོགས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ
Chinese
如是云：请问，佛陀不说法而安住。何故如是甚深之法，不对非器众生宣说。因此，智者们认为，全知者是遍知一切者。如是说。因此，对全知者说非全知者有何理由呢？不对非器宣说甚深之法，是全知者之全知的证明。若能仁不说法，难道不是因为想到提婆达多，说了“穿破衣的儿子吃毳饭”吗？答：此举并非为了伤害他人，而是为了阻止堕入罪恶。如此，若当时未贬低提婆达多，则许多追随者会舍弃佛陀所教导的正确道路，而堕入提婆达多所教导的邪道。因此，诸佛世尊善于运用方便，为了消除无意义之事，有时虽说不悦耳之语，亦无过失，因其心怀利益众生。以利益众生之心而发起之语，纵不悦耳亦唯是善，何以故？因善恶之分取决于发心之善恶，而非行走、来往、站立、行走等行为本身能成为福德或非福德等。因此，三门之业，意为重要，应着重修持，因心之所向，能决定三门之业的善恶性质。第二，菩萨之功德。彼如何行利他之事。于彼嗔恨之过患。于彼生信之理。顺便赞叹布施。菩萨之其他功德，共六。第一，一切业皆转为善妙之理。生起菩提心之福德二者。第一，一切业中心识为主，因此，以正念获得菩萨心自在者，三门之行为，无论是布施等善行，抑或恶行等不善行，还是工巧、威仪等未作授记
English
Thus it is said: When asked, the Victorious One abides without speaking. Why is it that such profound Dharma is not spoken to beings who are not vessels? Therefore, the wise consider the All-Knowing One to be omniscient. As it is said. Therefore, what reason is there to say that the All-Knowing One is not all-knowing? Not speaking the profound Dharma to those who have not become vessels for it is proof of the All-Knowing One's omniscience. If the Able One does not speak what should not be spoken, then was it not because he thought of Devadatta that he said, "The son with torn clothes eats hairy rice"? Answer: This was not to harm others, but to prevent falling into sin. Thus, if Devadatta had not been denigrated at that time, many followers would have abandoned the correct path taught by the Buddha and fallen into the evil path taught by Devadatta. Therefore, the Buddhas, the Bhagavat, are skilled in means, and in order to eliminate meaningless things, sometimes they speak unpleasant words, but they have no faults, because they have the benefit of beings in mind. Words that are initiated with the benefit of beings in mind, even if they are unpleasant, are only good, because the distinction between good and evil depends on the goodness or badness of the intention, and not on whether actions such as walking, coming, standing, and walking themselves can become merit or non-merit. Therefore, in all actions of the three doors, the mind is important and should be emphasized, because the nature of the three doors' actions, propelled by the mind, is determined to be good or bad. Second, the qualities of a Bodhisattva. How he does the work of benefiting others. The faults of hating him. The reasons for having faith in him. Incidentally, praising generosity. Other qualities of a Bodhisattva, six in total. First, how all actions are transformed into goodness. The merit of generating Bodhicitta, two things. First, the mind is the main thing in all actions, therefore, for those who have attained mastery over the mind of a Bodhisattva through mindfulness, the actions of the three doors, whether they are virtuous actions such as generosity, or non-virtuous actions such as evil deeds, or unpredicted things such as crafts and conduct.
Tibetan
་གང་རུང་བ་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བའི་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དགེ་ལེགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དགེ་བའི་སྤྱོད་པ་དགེ་ལེགས་སུ་འགྱུར་ཡང་། མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་སྤྱོད་པ་དགེ་ལེགས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་དག་ཀྱང་དགེ་ལེགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡིད་དེ་ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་མི་དགེ་བ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་དགེ་བས་འཇུག་ཏུ་རུང་བར་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པར་བསམས་ནས་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཐོག་མར་དགེ་བ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ལ་དབང་མ་ཐོབ་པས་ཁྲོ་བ་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་བ་སད་ནས་མཐར་མི་དགེ་བར་འགྱུར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བསོད་ནམས་ནི། གང་ནས་བཟུང་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་གཉིས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའོ། །དང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་གྲོགས་དང་མི་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གྲོགས་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་ས་ནས་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སའི་བར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་ལ། དེ་དག་དང་ལྡན་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའམ། བརྡར་བཏགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་བར་ས་བཅུའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒྲས་བསྙད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པས་ལྷག་མ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། བསོད་ནམས་གང་ཞིག་ཉེ་བར་བསགས་པས་གླིང་བཞིའི་དབང་ཕྱུག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་བའི་བསོད་ནམས་དེ་ནི་རེ་ཞིག་ཆེས་མང་ན་ས་སྟེང་གི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་སྒྱུར་པའི་བསོད་ནམས་ལྟ་ཅི་སྨོ
Chinese
任何事物都将转变为增上生和决定胜之因的善妙，因为所有这些都是为了暂时和究竟地利益他人而发起的。如果善行能转变为善妙，那么非善和无记的行为如何转变为善妙呢？这些也能转变为善妙，因为菩萨们能够随心所欲地控制自己的心，不造作不善，而能以善来造作。普通人不能为了利益他人而去杀生等，因为即使最初只有善，但由于没有控制自己的心，嗔恨等烦恼的习气会苏醒，最终可能会变成不善。第二，分为两部分。第一，自己发菩提心的福德是：从何时起称为菩萨呢？菩提心有两种，即世俗菩提心和胜义菩提心。第一种是具有希求现证菩提的特征，不具备布施等六波罗蜜多的助伴。第二种是无二智慧的自性，具备波罗蜜多的助伴。其中，第一种从最初的业行地到胜解行地之间，存在于所有凡夫的阶段。与此相应者，称为名义上的或假立的菩萨。第二种是从初地极喜地开始，到法云地为止的十地自性。与此相应者，不是名义上的，而是一定要用菩萨之名来称谓的，因此称为胜义菩萨。为了说明菩萨们最初发心的福德的差别，其余的将会被完全理解，因此，暂时为了说明最初发心极喜地的福德的差别而宣说：通过积累何种福德，能成为四大部洲的自在者转轮圣王的福德，如果这种福德非常多，那么将地上的一切众生都转变为转轮圣王的福德，更不用说了。
English
Whatever it may be, it will turn into the goodness that is the cause of the high status and definite goodness of beings. All of this is because it is initiated with the intention of benefiting others temporarily and ultimately. If virtuous conduct can turn into goodness, how can non-virtuous and neutral conduct turn into goodness? These can also turn into goodness, because Bodhisattvas are able to control their minds as they wish, not engaging in non-virtue, but being able to engage in virtue. Ordinary people should not engage in killing and so on with the intention of benefiting others, because even if there is only virtue at the beginning, because they have not gained control over their minds, the latent tendencies of afflictions such as anger will awaken, and in the end it may become non-virtuous. The second part has two divisions. First, the merit of generating the mind of enlightenment oneself: From what point is one called a Bodhisattva? There are two types of Bodhicitta: conventional and ultimate. The first is characterized by the desire to realize enlightenment, and does not have the companionship of the six perfections such as generosity. The second is the nature of non-dual wisdom, possessing the companionship of the perfections. Among these, the first exists in all stages of ordinary beings, from the stage of the first action to the stage of aspiration. Those who possess this are called nominal or labeled Bodhisattvas. The second is the nature of the ten grounds, from the first ground, Joyful, up to the Cloud of Dharma. Those who possess this are not nominal, but must be referred to by the name of Bodhisattva, and are therefore called ultimate Bodhisattvas. Because the difference in the merit of the initial generation of the mind of the Bodhisattvas is shown, the remainder will be fully understood, therefore, for the time being, it is explained in order to show the difference in the merit of the initial generation of the mind, the Joyful Ground: What merit is accumulated to become the merit of the wheel-turning monarch, the lord of the four continents? If this merit is very great, then what need is there to mention the merit of transforming all beings on earth into wheel-turning monarchs?