Tibetan
ད་ནས་ནོར་འཕྲོག་པ་ལའང་སྡིག་པ་དེ་དང་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གླགས་སུ་བསྣུན་པའི་དང་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱལ་པོས་གླགས་སུ་བསྣུན་པ་ནི་ཕྱིས་ཡིན་ཏེ། རྐུན་པོས་ནོར་བདག་ལ་གླགས་སུ་བསྣུན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཆད་པས་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྐུན་པོ་ཉིད་གླགས་སུ་བསྣུན་པའི་ཐོག་མ་ཡིན་པས་སྡིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གཡུལ་ངོར་དགྲ་བོ་ཕམ་པར་བྱས་ཏེ་རང་གི་དཔའ་བའི་རྣམ་པར་གནོན་པས་བསགས་པའི་ནོར་ཐོབ་པ་ན་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང་། གལ་ཏེ་གཡུལ་ངོར་ཤི་ན་ཡང་འདིས་བདག་ཉིད་གཡུལ་ངོར་དོར་བས་གདོན་མི་ཟ་བར་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་སྟེ། བསོད་ན་མཐོ་རིས་ཐོབ་པའམ། །ཕབ་སྟེ་ས་བདག་སྤྱོད་གྱུར་གྱི། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཀོན་ཏེའི་བུ། །འབྱེད་ལ་ངེས་བྱས་ལོངས་པར་བྱོས། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །དེས་ན་རྒྱལ་པོས་གཡུལ་ངོ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱ་འོས་སོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཆང་དང་རྒྱན་པོ་དང་བུད་མེད་ལ་བདོག་པ་ཀུན་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཏེ། གཏོང་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཡུལ་ངོར་ཁྲོ་ཞིང་རྔམ་པས་བདག་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དམ་པ་མཉེས་པའི་མཆོད་པ་དང་བསོད་ནམས་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་སམ་ཅི། གང་གིས་ན་དེ་ལ་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགའ་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། རྒྱལ་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མགོན་ཡིན་ཏེ། དེས་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལས་རང་གི་ནོར་དང་སྲོག་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་མི་རིགས་པ་སྤངས་ནས་རིགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ལ་ནི་མགོན་གཞན་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། མགོན་མེད་པ་ཡང་རྒུད་པའི་གཞི་ཡིན་ཏེ། ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་པོ་མེད་ཅིང་རང་ཡན་དུ་གྱུར་པས་སོ། །དེ་བས་ན་མགོན་ཉིད་དེ་ཡིས་རྒྱལ་པོ་བདག་ཉིད་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་ཞིང་བཟུང་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། མཁས་པ་སུ་ཞིག་དེས་དགའ་བར་འགྱུར། གལ་ཏེ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པ་དག་ལ་ཆད་པ་དྲག་པོ་བྱེད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་ཤི་ཡང་གྲགས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་ལ་ཆད་པ་དྲག་པོ་ཅན་དུ་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་གྲགས་པས་ཡོན་ཏན་འགའ་ཞིག་འབྱུང་ན། དེའི་དོན་དུ་ཆད་པ་དྲག་པོ་སྤྱད་པ་རིགས་ན་ཡང་རྒྱལ་པོ་ཤི་བར་གྱུར་པའི་འོག་ཏུ་གྲགས་པས་སྡིག་པ་སེལ་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འགའ་ཡང་མི་འབྱུ
Chinese
从今以后，抢夺财物也不再是最初就有的罪过，因为那是伺机而动的最初。国王伺机而动是后来的事，因为盗贼先对财物的主人伺机而动，所以才用刑罚惩处他。因此，盗贼本身是伺机而动的最初，所以不会成为罪过。这里说道：在战场上战胜敌人，以自己的勇敢压倒对方而获得的财物，会感到高兴。如果死在战场上，也因为他自己将身体抛弃在战场上，所以不会被鬼怪吞噬，而是会升入天界。如果积了善业，就能获得天界，或者降下来成为土地的主人享用。因此，昆蒂之子啊，要确定并享受战斗。这样说的缘故。那么，国王应该在战场上感到非常高兴吗？就像沉迷于酒、赌博和女人，将所有财产都耗尽不是善业一样，因为耗尽财产与贪恋和执着有关。同样，在战场上以愤怒和威严耗尽自己，难道是令圣者喜悦的供养和善业吗？凭什么能因此升入天界？如果国王是整个世间的庇护者，理应感到高兴，那么，国王是世间的庇护者，因为他遵循教导，为了守护自己的财产和生命，舍弃不合理的事，而行合理之事。国王你没有其他的庇护者，没有庇护者也是衰败的根源，因为没有人指示什么有益什么无益，而变得自由散漫。因此，正是因为庇护者没有将国王你从恶趣的痛苦中完全解脱出来，而是控制着你，所以，哪位智者会因此感到高兴呢？如果对做不该做之事的人施以严厉惩罚的国王，即使死了也会留下名声，因此，国王应该成为施以严厉惩罚的人吗？如果死后名声能带来一些功德，为了这个目的而施以严厉惩罚是合理的，但是国王死后，名声并不能带来消除罪业等任何功德。
English
From now on, even robbing property will no longer be a sin that exists from the very beginning, because it is the initial act of seizing an opportunity. The king's seizing of an opportunity is later, because the thief first seizes the opportunity from the owner of the property, and therefore he is punished with penalties. Therefore, the thief himself is the first to seize the opportunity, so it will not become a sin. Here it is said: One will be happy when defeating the enemy on the battlefield and obtaining wealth accumulated by suppressing them with one's own bravery. Even if one dies on the battlefield, because he himself has abandoned his body on the battlefield, he will not be devoured by demons, but will ascend to the heavens. If one accumulates merit, one will obtain the heavens, or descend and become the lord of the land to enjoy. Therefore, son of Kunti, be sure to determine and enjoy the battle. That is why it is said. Then, should the king be very happy on the battlefield? Just as indulging in alcohol, gambling, and women, and completely squandering all possessions is not meritorious, because squandering possessions is related to attachment and clinging. Similarly, is it that giving oneself entirely in anger and ferocity on the battlefield is an offering and merit that pleases the holy ones? By what means will one ascend to the heavens by that? If the king is the protector of all the realms of the world, it is reasonable to be happy, then, the king is the protector of the world, because he follows the teachings, and in order to protect his own wealth and life, he abandons what is unreasonable and engages in what is reasonable. King, you have no other protectors, and being without a protector is also the basis of decline, because there is no one to show what is beneficial and what is not, and one becomes free and unrestrained. Therefore, because that very protector has not completely liberated the king himself from the suffering of the lower realms, but has restrained him, therefore, what wise person would be happy with that? If a king who inflicts severe punishments on those who do what should not be done, fame will follow even after death, therefore, should the king become one who inflicts severe punishments? If some merit arises from fame after death, it is reasonable to inflict severe punishments for that purpose, but after the king dies, fame does not bring any merit such as eliminating sins.
Tibetan
ང་ངོ་། །གལ་ཏེ་བདག་གི་གྲགས་པ་བཟང་པོ་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་སྲིད་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་ངན་སོང་དུ་མི་ལྟུང་བས། དེས་ན་གྲགས་པ་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲགས་པ་བཟང་པོ་ཡོད་པ་ལྟར་བརྩེ་བ་མེད་པ་དང་གཞན་གྱི་ནོར་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ཡང་ཅི་སྟེ་མེད་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུས་སྡིག་པ་བསགས་པ་ལས་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ་མཐར་གཏུགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གྲགས་པ་ཙམ་སྡིག་པ་སེལ་བ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། ཁྱི་འཚེད་པ་དག་ལ་ཡང་ཁྱི་རྣམས་ལ་བརྗིད་དང་ལྡན་པས་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྡིག་པ་སེལ་བྱེད་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པས་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་ཆད་པ་དྲག་པོ་ཅན་དུ་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། ། གཉིས་པ་རིགས་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་བ་དགག་པ་ནི། རྒྱལ་པོའི་རིགས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྒྱལ་སྲིད་ལ་འོས་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ང་རྒྱལ་བ་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་གཅིག་ཁོ་ན་རྒྱལ་སྲིད་ལ་དབང་བ་ཡིན་ན་ང་རྒྱལ་བར་རིགས་པ་ལས་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་འདི་ནི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྟེན་མིན་ཞེས་བརྗོད་པ་རྙེད་པ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིས་ང་རྒྱལ་བ་མི་རིགས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་བར་བྱེད་པའི་ཆོས། འབངས་བསྐྱང་ཚུལ། ཆད་པ་བཅད་ཚུལ། བྱ་དགའ་སྟེར་ཚུལ་སོགས་ནི་རྒྱལ་རིགས་ཁོ་ན་ལ་བཤད་ཀྱི་རིགས་གཞན་གསུམ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་རིགས་ཁོ་ནས་རྒྱལ་སྲིད་བྱ་དགོས་པས་རྒྱགས་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་བླ་ཐབས་སུ་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བསྐལ་པ་དང་པོའི་མི་རྣམས་ནི་ཕྱིའི་ས་བོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པ། ཡིད་ལས་བྱུང་བ། ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་ཞིང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ། དགའ་བའི་ཟས་ཅན། ཕོ་མོའི་དབང་པོ་དང་བྲལ་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་རིགས་ཐ་དད་པ་མེད་དོ། །དུས་ཕྱིས་བརྐམ་ཆགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སའི་ཞག་སེར་པོ་དང་། ལྡུམ་བུའི་ཞག་
Chinese
我（是这样认为的）。如果我的好名声在世间存在多久，我就不会堕入恶道。因此，如果认为名声会变成功德，那么，国王您既有好功德的名声，也有无情的、掠夺他人财物等无功德的大名声，怎么会没有呢？正因为有，所以因为积累罪业而最终堕入恶道是不可避免的。另外，如果仅仅是名声就能消除罪业并成为安乐之因，那么，那些养狗的人，因为狗具有威严而有很大的名声，如果也能消除罪业，但事实并非如此，因此，希望我好的国王，您不应该对我施以严厉的惩罚。 第二，驳斥以种姓为傲慢： 凡是具有国王种姓的王子，才适合继承王位，其他人则不适合。因此，如果认为这是值得傲慢的种姓，那么，如果只有一个众生可以统治王国，那么傲慢是有道理的，但事实并非如此。例如，当所有众生都享受王国的权力时，这是由他们的福德所产生的。而且，既然这并非只属于一个人，那么就不能说这个众生不是享受王国权力的基础。因此，这不值得傲慢，因为这是所有有福德之人的共同之处。如果说治理王国的法律，如治理百姓的方式、判决惩罚的方式、给予奖赏的方式等，只对国王种姓宣说，而不对其他三种种姓宣说，因此只有国王种姓才能治理王国，所以值得骄傲，那么，并非如此。种姓的名称只是世俗的假立，本质上没有种姓好坏的区分。例如，最初劫的人们，不依赖外在的种子而化生，由意念产生，能在空中行走，具有神通，以喜悦为食，没有男女的器官。因此，他们之间没有不同的种姓。后来，贪婪的人们开始食用土地上的黄色油脂和
English
I (think so). If my good reputation lasts as long as it exists in the world, I will not fall into evil destinies. Therefore, if one thinks that fame will turn into merit, then, King, you have both the good reputation of merit and the great reputation of being merciless, plundering others' wealth, etc., how could you not have it? Precisely because you have it, it is inevitable that you will eventually fall into evil destinies due to accumulating sins. Furthermore, if mere reputation could eliminate sins and become a cause of happiness, then, those who raise dogs, because dogs have majesty and great fame, if they could also eliminate sins, but that is not the case. Therefore, the king who wishes me well should not inflict severe punishment on me. Secondly, refuting pride based on lineage: Whoever is a prince with the lineage of a king is suitable to inherit the throne, and others are not. Therefore, if one thinks that this is a lineage worthy of pride, then, if only one being could rule the kingdom, then pride would be reasonable, but that is not the case. For example, when all beings enjoy the power of the kingdom, this is produced by their merit. Moreover, since this is not limited to one person, then it cannot be said that this being is not the basis for enjoying the power of the kingdom. Therefore, this is not worthy of pride, because it is common to all those who have merit. If it is said that the laws for governing the kingdom, such as the way of governing the people, the way of judging punishments, the way of giving rewards, etc., are only taught to the king's lineage, and not to the other three lineages, therefore only the king's lineage can govern the kingdom, so it is worthy of pride, then, that is not the case. The name of lineage is merely a worldly designation, and in essence there is no distinction between good and bad lineages. For example, the people of the first kalpa were born miraculously without relying on external seeds, produced by thought, able to walk in the sky, possessing supernatural powers, eating joy, and without male and female organs. Therefore, there were no different lineages among them. Later, greedy people began to eat the yellow oil and