Tibetan
སྣར་པོ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་ཤུན་པགས་མེད་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་མྱངས་པ་ལས་ཁ་ཟས་རགས་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་མཐུན་འགྱུར་བའི་ལམ་ཕོ་མོའི་དབང་པོ་བྱུང་ཞིང་། དེས་བྱས་པའི་དབྱིབས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་ན་སྔོན་གོམས་པའི་དབང་གིས་འདོད་པའི་དོན་འདོད་ཆགས་སྐྱེས་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལོག་པར་ཞུགས་པས་མངལ་ནས་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་གནས་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་གསོག་འཇོག་གི་སྐྱོན་གྱིས་མ་བྱིན་པ་ལེན་པ་བྱུང་བ་ན་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་མི་སྤུས་ལ་བབ་པ་ཞིག་བསྐོས་པ་དང་། ལས་དེ་ཁས་བླངས་པས་རྒྱལ་པོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དབང་པོ་ཐུལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྐྱོན་དུ་མཐོང་ནས་གྲོང་ནས་ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་རྣམས་ལ་བྲམ་ཟེ་ཞེས་གྲགས་སོ། །རྒྱལ་པོའི་བཀའ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་ནི་རྗེའུའི་རིགས་སོ། །ཞིང་རྨོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ངན་པ་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་ནི་དམངས་རིགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་རང་གི་འཚོ་བའི་ཐབས་སོ་ཅོག་འཇིག་རྟེན་ན་རིགས་བཞི་ཐ་སྙད་བྱས་པ་དེས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རིགས་ལ་གདོད་ནས་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དྲེགས་པ་མི་རིགས་སོ། ། གལ་ཏེ་དང་པོ་ནས་རིགས་ལ་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་དུས་ཕྱིས་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་རུས་བཞི་པོ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཐ་དད་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཕ་མ་དག་ལས་སྐྱེས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་རྙེད་པར་དཀའ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་དུ་རིགས་བཞིའི་དབྱེ་བ་བྱུང་ནས་དེང་སང་གི་བར་དུ་འདས་པའི་དུས་ནི་ཤིན་ཏུ་རིང་བའི་ཕྱིར་དང་། མི་མོ་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ནི་སྐྱེས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བ་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་རུས་གཞན་དང་ཕྲད་པས་བུ་ཚ་སྐྱེས་པས། རིགས་སུན་ཕྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྒྱལ་རིགས་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་རིགས་རྒྱུད་དག་པ་ལས་འོང་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་རིགས་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་བ་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་རིགས་ཀྱིས་རྒྱལ་རིགས་སུ་མི་འགྱུར་ཡང་སྐྱེ་རྒུ་སྐྱོང་བས་རྒྱལ་རིགས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་དམངས་རིགས་ཀྱང་རྒྱལ་རིགས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ན་བྱིན་པ་དང་ལེན་པ་རིག་བྱེད་འདོན་པ་སོགས་བྲམ་ཟེའི་ལས་ཀྱིས་དམངས་རིགས་ཀྱང་བྲམ་ཟེར་རྒྱུ་མཚན་ནི་གང་གིས་འགྱུར་བ་མིན་པར་ཡང་སེམས། དེ་ལྟར་ན་རིགས་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱགས་པར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་དུས་ལ་བབ་ན་སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་འགྱེད་པར་ནུས་པས་རྒྱལ་པོ་ནི་ཆེས་ལོངས་སྤྱོད་ཕྱུག་པ་ཡིན་པས་དྲེགས་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། རྒྱལ་པོས་ཡུན་རིང་པོས་བསགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་ལ་འགྱེད་ནུས་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་གཟིར་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཤིང་། སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་གཟིར་བ་ལས་ཀྱང་སྡིག་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་ཕྱི་མར་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་གང་གི་དབང་ཕྱུག་འགྱེད་པ་ལྟར་དེའི་དོན་དུ་བསགས་པའི་སྡིག་པ་སྐྱེ་བོ་གཞན་ལ་འགྱེད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རང་ཁོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པ་ཆུང་ངུ་ཙམ་གྱི་དོན་དུ་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བསགས་ནས་མཁས་པ་སུ་ཞིག་དེའི་རྣམ་སྨིན་གྱིས་ཕྱི་མར་བདག་ཉིད་འཇོམས་པར་བྱེད། དེས་ན་འདི་ནི་དམ་པ་རྣམས་ལ་ངོ་ཚ་བའི་གནས་ཡིན་གྱི་དྲེགས་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་རྒྱལ་པོས་ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། རང་གི་དབང་ཕྱུག་གིས་བསྐྱེད་ནས་བདག་ནི་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་སོ་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་པ་ན། རང་དང་དབང་ཕྱུག་མཉམ་པ་དང་རང་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྒྱལ་པོ་ཕ་རོལ་པོ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ལ་དབང་ཕྱུག་གིས་རྒྱགས་པའི་ང་རྒྱལ་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པར་འདོད་པས་ང་རྒྱལ་སྤངས་ཏེ། ཀུན་ལ་བླ་མའམ་རྗེ་དཔོན་བཞིན་དུ་གུས་པར་བྱའི་ཁྱད་དུ་གསད་པར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣོད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བ་རངས་པ་མགུ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤོང་པའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པའོ།།། །། ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་བཤད།
Chinese
食用碾米和无壳稻米，逐渐产生粗糙的食物，由此因缘和合，生出男女的性器官。由性器官所致，形体各异，因往昔串习的力量，对所欲之境生起贪恋。互相邪行交合，遂有从胎而生的处所。之后，因积蓄的过失，发生不予而取的行为，为制止此等行为，便任命一位德高望重之人，他应允承担此责，因此被称为国王。那些想要调伏诸根，并视完全执著为过失，从城市中将心转向外者，被称为婆罗门。按照国王的命令办事的人，是吠舍种姓。从事耕田等恶劣行业的人，是首陀罗种姓。因为如此，以及为了各自的谋生手段，世间才有了四种姓的称谓，因此，一切有情最初并没有种姓的区分。所以，以种姓而骄傲是不合理的。 假设最初没有种姓的区分，但后来婆罗门等四种姓安住，所以有种姓的差别，那么，从父母所生的种姓血统是难以寻觅的。因为世间出现四种姓的区分，直到如今已经过了非常漫长的时间，而且女人的心对男人非常动摇，她们与其他种姓结合而生下子女，因此种姓会被混淆，所以所谓的刹帝利种姓，没有一个是真正从自己纯正的血统中产生的，因此以种姓而自豪是不合理的。 假设不能以种姓成为刹帝利，但以养育百姓而成为刹帝利，那么，如果因为治理世间等刹帝利的行业，首陀罗种姓也能被称为刹帝利，那么因为布施和接受布施、念诵吠陀等婆罗门的行业，首陀罗种姓也能成为婆罗门，原因是什么而不能转变呢？因此我认为。这样一来，种姓就没有定性，所以不应该骄傲。 假设凭借伟大的王权，时机成熟时，给予大多数人享
English
By gradually consuming husked rice and unhusked rice, coarse food was produced, and from this causal combination, the male and female sexual organs arose. Due to the different forms caused by the sexual organs, and by the power of past habits, attachment arose for desired objects. By engaging in mutual misconduct and intercourse, the place of birth from the womb came into being. Thereafter, due to the fault of hoarding, the act of taking what was not given occurred. To prevent such actions, a person of good character was appointed, and by accepting this task, he was known as the king. Those who wished to subdue their senses and saw complete attachment as a fault, and turned their minds away from the city, were known as Brahmins. Those who acted according to the king's command were of the Vaishya caste. Those who engaged in evil occupations such as plowing fields were of the Shudra caste. Because of this, and for the sake of their respective livelihoods, the four castes were named in the world. Therefore, all sentient beings initially had no distinction of caste. Therefore, it is unreasonable to be proud on account of caste. If there was no distinction of caste at first, but later the four castes such as Brahmins remained, so there is a difference of caste, then the lineage of caste born from parents is difficult to find. Because the distinction of the four castes has appeared in the world, and until now a very long time has passed, and the minds of women are very fickle towards men, they have children by uniting with other castes, therefore the caste will be mixed up, so there is no one called the Kshatriya caste who comes from their own pure lineage, therefore it is unreasonable to be proud of caste. If one cannot become a Kshatriya by caste, but becomes a Kshatriya by raising the people, then if the Shudra caste can also be called a Kshatriya by the work of the Kshatriyas such as governing the world, then the Shudra caste can also become a Brahmin by the work of the Brahmins such as giving and receiving alms, and reciting the Vedas, what is the reason why it cannot be transformed? Therefore I think. In this way, there is no certainty in caste, so one should not be arrogant. If, by the great power of kingship, when the time is ripe, giving most people enjoy
Chinese
如果说，因为国王有能力布施，所以是最富有的，因此理应傲慢。国王虽然确实有能力将长期积累的财富布施给大多数人，但这不可能是通过不扰乱大多数人来实现的。扰乱大多数人反而会变成巨大的罪恶，而且由此在来世自己会遭受巨大的痛苦。因此，国王虽然可以像布施权力一样，但为了布施权力而积累的罪恶却无法布施给其他人，只能自己承受痛苦。因此，为了给予他人微小的利益，积累巨大的罪恶，哪位智者会因为其果报而在来世毁灭自己呢？所以，这对于圣者们来说是羞耻之处，而不是傲慢的理由。如果说，处于巨大王权之中的国王理应生起巨大的傲慢，那么，当因为自己的权力而生起“我比别人更优秀”的傲慢时，就应当观察与自己权力相等，甚至比自己更优秀的、具有能力的敌方国王们所拥有的圆满权力。这样，圣者们的心中就不会存在因权力而膨胀的傲慢了。因此，想要利益众生的人，应当舍弃傲慢，像对待上师或君主一样恭敬一切众生，不应加以区分对待。这样，就会成为一切圆满的容器，因为已经进入了使众生欢喜满足的行列。瑜伽行四百论中，关于舍弃我执之方法的阐述，即第四品之释。
English
If it is said that because the king has the ability to give, he is the richest, and therefore should be arrogant, although it is true that the king has the ability to give away the wealth accumulated over a long period of time to the majority of people, this cannot be achieved without disturbing the majority of people. Disturbing the majority of people will instead become a great sin, and from this, one will suffer great pain in the future. Therefore, although a king can give away his power, the sins accumulated for the sake of giving away power cannot be given to others, and one must suffer the pain oneself. Therefore, for the sake of giving a small benefit to others, accumulating great sins, which wise person would destroy himself in the future with its karmic results? Therefore, this is a place of shame for the holy ones, not a reason for arrogance. If it is said that a king who is in a great royal power should have great arrogance, then when arrogance arises from one's own power, thinking "I am superior to others," one should look at the perfect power possessed by enemy kings who are equal in power to oneself, or even more superior to oneself, and who are capable. In this way, arrogance inflated by power will not remain in the hearts of the holy ones. Therefore, those who wish to benefit beings should abandon arrogance and treat all beings with respect, like a guru or lord, and should not discriminate against them. In this way, one will become a vessel for all perfections, because one has entered the ranks of making beings happy and satisfied. The explanation of the method of abandoning self-grasping from the Four Hundred Verses on Yoga Practice, that is, the commentary on the fourth chapter. Explanation of Chapter Four.