Tibetan
།དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ། གང་ཞིག་གང་གང་ལ་དགའ་བ། །དེ་ཡི་དེ་དེ་སྔར་དཔྱད་བྱ། །ཉམས་པར་གྱུར་པ་དམ་ཆོས་ཀྱི། །སྣོད་ནི་ཅིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཇི་ལྟར་ཀླ་ཀློ་སྐད་གཞན་གྱིས། །གཟུང་བར་མི་ནུས་དེ་བཞིན་དུ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡིས་མ་གཏོགས་པ། །འཇིག་རྟེན་གཟུང་བར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། བདག་ཉིད་ལ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་འབྱུང་ཚུལ་མ་ལུས་པ་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཇིག་རྟེན་གུས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དག་གི་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་དང་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཅན་དག་གིས་བདེན་པར་བརྟགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ཆེས་པ་ན་འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་འཇིག་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་མིན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གདུལ་བྱ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་འདི་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པ་ཡིན་ལ། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ལྟོས་ནས་འདི་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་གོམས་པ་སྒྲིབ་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་མ་གྲོལ་བ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་དེ་དག ཡང་དག་མིན་མིན་ཡང་དག་མིན། །ཞེས་བསྟན་ཏེ། སྒྲིབ་པ་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ཙམ་པོ་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་ལམ་གོལ་པ་ལས་བཟློག་ནས་ལམ་བཟང་པོ་ལ་འགོད་པའི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་རིམ་པའོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་མ་གྱུར་པ་མི་གསུངས་ཏེ། ནད་དང་མཐུན་པར་སྨན་སོགས་ལྟར་གདུལ་བྱ་དང་འཚམ་པར་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་དང་། །གཉིས་ཀ་མིན་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ། །ནད་ཀྱི་དབང་གིས་ཐམས་ཅད་ནི། །སྨན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་མིན་ནམ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། བཞི་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ། འཕགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། བྱིས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། གང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་འདི་དག་སྟོན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅི་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པས་ཏེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལ་ཅི་ཞིག་དྲིར་ཡོད། དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པའི་ངོར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱིས་བསྟན་པས་རྟོགས་བྱ་མ་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་ཀྱི་བསྒོམ་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་དང་། རང་བཞིན་མེད་པས་ན་ཞི་བ་དང་། ངག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་ན་སྤྲོས་པ་ངག་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ་དང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་དང་བྲལ་བས་ན་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པས་ན་དོན་ཐ་དད་པ་མིན་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་པ་མིན། །ས་བོན་ལ་བསྟེན་ནས་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་ལྟར་རྒྱུ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིན་མིན་ཏེ། བསྐྱེད་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་དེ་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་མེད་པར་ཡང་མྱུ་གུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན། གཞན་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དེ་ནི་ཆད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ཏེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལྔ་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་མགོན་རྣམས་ཀྱི། །བསྟན་པ་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་དེ། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །ཆད་པ་མ་ཡིན་རྟག་པ་མིན། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོབ་པ་མེད་པའི་སྐྱོབ་པ་མགོན་མེད་པའི་མགོན་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་རྒ་བ་དང་འཆི་བ་གཏན་གཅོད་པ
Chinese
那是佛陀的随教。其中，对于什么什么感到欢喜，就应该事先考察那个那个。已经衰败的殊胜之法的法器，无论如何也不是。如外族语言那样，无法被理解，同样地，除了世间人之外，无法理解世间。如是，最初，世尊为了让世间对自身生起恭敬之心，认为“这是全知者、全见者，知晓世间一切生起之理”，所以依世间人的观点，宣说器情世间的生起、坏灭、安住等等，以及蕴、界、处等等，所有被无明愚昧者视为真实的，都是真实存在的。如此，当确信世尊是全知者时，为了对轮回生起厌离心，宣说一切有为法都是刹那刹那坏灭的，所以不是真实的。对于某些所化，依孩童的观点，认为这一切都是真实的；依圣者的智慧，认为这一切都不是真实的，因为他们没有那样看待。对于长久以来习惯于实相的观点，且烦恼障稍微未解脱的某些人，则宣说“非真非非真”。为了舍弃剩下的些微烦恼障。如是，如所说，这是佛陀世尊为了使所化从歧途返回，安置于正道而随教的次第。这一切都以进入实相甘露之方便而存在。如来们不会说不是进入实相甘露之方便的法，就像药物等与疾病相符一样，为了与所化相符而说法。如是说：有与无，有无与，二者皆非亦宣说，由病之故一切法，非为药耶岂有他。如是说。第四，关于实相的体性，圣者的实相和凡夫的实相二者。
English
That is the Buddha's subsequent teaching. In that, whatever one delights in, that should be examined beforehand. A vessel of the sacred Dharma that has deteriorated is certainly not. Just as a foreign language cannot be understood, similarly, the world cannot be understood except by worldly people. Thus, initially, the Bhagavan, in order to generate respect in the world towards himself, thinking, "This is the all-knowing, all-seeing one, who knows all the origins of the world," therefore, relying on the view of worldly people, he declared that the arising, destruction, and abiding of the container and its contents, and the aggregates, elements, and sense bases, etc., all of which are considered true by those with the dimness of ignorance, are indeed truly existent. Thus, when one believes that the Bhagavan is indeed all-knowing, in order to generate revulsion towards samsara, he taught that all conditioned things are impermanent from moment to moment, and therefore not real. For some to be tamed, depending on the perspective of children, it is said that all this is real, but depending on the wisdom of the noble ones, all this is not real, because they do not see it that way. For some who have long been accustomed to the view of suchness, and whose obscurations have not been slightly removed, it is taught, "Neither real nor not real." This is in order to abandon even the remaining slight obscurations. Thus, as explained, this is the order of the Buddha Bhagavan's subsequent teachings, turning the disciples away from the wrong path and placing them on the good path. All of this exists as a means to enter the nectar of suchness. The Tathagatas do not speak of anything that is not a means to enter the nectar of suchness, but teach the Dharma in accordance with the disciples, just as medicine and other things are in accordance with the disease. As it is said: 'Existence and non-existence, existence-nonexistence and, neither of the two are also taught, due to the power of illness, are all dharmas, not called medicine?' As it is said. Fourth, regarding the nature of suchness, the suchness of the noble ones and the suchness of children, the two.
Chinese
第一，为了进入而宣说的这些教义所指的真如的体性是什么呢？因为所说之境是遮返，因为心的行境是遮返。这难道不是之前已经说过的吗？对此还有什么可问的呢？如果说，即使如此，但在世俗谛的层面，需要加上假设来宣说它的体性，那么，非由他知寂静，不以戏论所戏论，无分别异义非有，此即真如之体性。不是由他人之教示所能领悟，而是要以自己修习生起的智慧，以不领悟的方式去领悟，因此说非由他知；因为无自性，所以是寂静；因为超离言语之境，所以是不以戏论言语所戏论；因为远离心的运行，所以是无分别；一切杂染和清净之法，在此皆为性空一味，因此不是异义，如是这四种相就是真如的体性。第二，何者所依何者生，彼者暂时非为彼，彼异亦非有，是故不断亦不常。如从种子生出苗芽一样，所依之因生出之果，暂时并非是彼，因为会导致生者与所生为一体的过失。果并非异于因，因为会导致无种子亦生苗芽的过失。何者所依何者生，彼既非是彼，亦非异于彼，是故彼因既非断灭亦非常恒。如是说：若有种子如生芽，何者是种芽非彼，彼非异彼彼亦非，如是不断亦非常，是法性。第五，真如之伟大：如是按照如上所说之方式，诸佛世间怙主之教，化为甘露之彼，非一义亦非异，非断灭亦非常。圆满正等觉佛陀，无救护者之救护，无怙者之怙，世间怙主们的教法，殊胜之法，彻底断除衰老与死亡。
English
Firstly, what is the nature of suchness, which is taught by these teachings for the sake of entering? Because the object of expression is reversed, because the object of mind's activity is reversed. Hasn't this been said before? What is there to ask about it? If it is said that even so, but on the level of conventional truth, it is necessary to add assumptions to explain its nature, then, not known from others, peaceful, not elaborated by elaborations, without conceptualization, not different in meaning, that is the nature of suchness. It is not to be understood by the teachings of others, but it is to be understood by the wisdom arising from one's own practice, in a way that is not understood, therefore it is said not known from others; because it is without self-nature, it is peaceful; because it transcends the realm of speech, it is not elaborated by elaborations of speech; because it is separated from the movement of the mind, it is without conceptualization; all defiled and purified dharmas are of one taste in emptiness here, therefore it is not different in meaning, thus these four aspects are the nature of suchness. Secondly, what depends on what arises, that is temporarily not that, not different from that, therefore neither discontinuous nor permanent. Just as a sprout arises from a seed, the fruit that arises from the cause on which it depends is temporarily not that, because it would lead to the fault of the producer and the produced being one and the same. The fruit is not different from the cause, because it would lead to the fault of a sprout arising without a seed. What depends on what arises, that is neither that, nor different from that, therefore that cause is neither discontinuous nor permanent. As it is said: If there is a seed, a sprout arises, whatever is the seed, the sprout is not that, it is not different from that, that is not that, thus neither discontinuous nor permanent, it is the nature of dharma. Fifth, the greatness of suchness: Thus, according to the manner described above, the teachings of the Buddhas, the protectors of the world, transformed into nectar, are neither one meaning nor different, neither discontinuous nor permanent. Perfectly complete enlightened Buddha, protector of those without protection, refuge of those without refuge, the teachings of the protectors of the world, the supreme dharma, completely cutting off old age and death.