Tibetan
།བདག་དང་བདག་གི་བ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་དང་། ཉེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ངེས་པར། བདག་དང་བདག་གི་ཞི་བའི་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་འགྱུར། །ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་བདག་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་གི་བ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་སྟེ་མ་སྐྱེས་ཤིང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གང་ལ་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡོད་ན་བདག་དང་ཕུང་པོ་ཡང་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་གང་། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ངར་འཛིན་ང་ཡིར་འཛིན་མེད་པར། །གང་གིས་མཐོང་བས་མི་མཐོང་ངོ་། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་དང་ཕུང་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་བདག་དང་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པ་མེད་པར་གང་གིས་མཐོང་བ་དེས་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ནང་གི་བདག་ཉིད་སྟོང་པར་ལྟོས། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་སྟོང་པར་ལྟོས། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་བྱེད་པ། །དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཕྱིར། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དག་ལ། །བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་ན། །ཉེ་བར་ལེན་པ་འགག་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ཟད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཟད། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཀུན་འབྱུང་བ་ཅན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྒྱུ་ཅན་ནོ་ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་ལ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དེ་ཡང་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དག་ལ་བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་འདིའི་དོན་ལ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པས་གྲངས་ཅན་སོགས་བདག་ཤེས་པར་འདོད་པ་རྣམས་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང་གཟུགས་སོགས་ལ་བདག་གིར་ལྟ་ལ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་བདག་བེམ་པོར་འདོད་པ་རྣམས་གཟུགས་ཕུང་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང་། གཞན་བཞི་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བྱེད་ཅེས་བཤད་ཅིང་། གང་དུ་འཇིགས་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཉི་ཤུ་བཤད་པ་དེར་གཟུགས་བདག་ཡིན་པ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདག་ཡིན་སོགས་ལྔ་བདག་དུ་ལྟ་ཞིང་ལྷག་མ་བདག་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་སོགས་བཅོ་ལྔ་ནི་བདག་གིར་
Chinese
由于不执著于我和我所，因此能证悟胜义谛，邻近的瑜伽行者必定会因为我和我所的寂灭，而使我执和我所执消失。我执的对境“我”和我所执的对境“我所”——蕴等寂灭，即不生且不可得，因此瑜伽行者不会有我执和我所执。如果对于没有我执和我所执的瑜伽行者来说，他不是存在的吗？如果他存在，那么我和蕴也成立了，如果这样问难：凡是没有我执和我所执的，那（瑜伽行者）也是不存在的。因为没有我执和我所执，以何所见而不可见呢？如前所说，由于在一切方面都不执著于我和蕴，因此凡是没有我执和我所执的，那与我和蕴相异的（瑜伽行者）也是不存在的。因此要知道，以这种不存在的自性，没有我执和我所执，以何所见，那远离一切戏论的真如是不可见的。如薄伽梵所说：‘观内自性为空性，观外所变为空性，若有修习空性者，彼者亦无丝毫存。’ 如是宣说。第二，因此，在内外诸法上，我和我所的念头止息时，近取（蕴）就会止息，近取（蕴）止息了，那么生也就止息了。一切烦恼都是以坏聚见为根本，以坏聚见为生起之因，以坏聚见为因。经中如是说。而坏聚见，也是因为对于内外之物，蕴、界、处等，我和我所的念头止息。关于我和我所的意义，导师慧 स्थिरमति (Sthiramati，谛洛摩帝，意为“慧”) 解释说，数论等认为神我是有知觉的，他们认为四名蕴是我，色等是我所。胜论等认为神我是实体的，他们认为色蕴是我，其余四蕴是我所。在宣说二十种坏聚见的地方，认为色是我，乃至识是我等五种是我，其余的我与色等相应等十五种是我所。
English
Because of not clinging to self and what belongs to self, one sees the ultimate truth. The close yogi will certainly eliminate self-grasping and grasping at what belongs to self because of the pacification of self and what belongs to self. The object of self-grasping, "I," and the object of grasping at what belongs to self, "what belongs to me"—the aggregates, etc.—are pacified, that is, unborn and unfindable, so the yogi will not have self-grasping and grasping at what belongs to self. If that yogi who has no self-grasping and no grasping at what belongs to self does not exist, and if he exists, then self and the aggregates are also established, then: That which has no self-grasping and no grasping at what belongs to self, that also does not exist. Because there is no self-grasping and no grasping at what belongs to self, by what seeing does one not see? As explained above, because self and the aggregates are unfindable in every way, therefore, whatever becomes free from self-grasping and grasping at what belongs to self, that which is different from self and the aggregates also does not exist. Therefore, one should know that with this nonexistent nature, without self-grasping and grasping at what belongs to self, by what seeing does one not see the suchness that is free from all elaboration? As the Bhagavan said: 'Look at the emptiness of the inner self, look at the emptiness of what has become external. Whoever meditates on emptiness, that one also does not exist at all.' As it is said. Secondly, therefore, when the thought of self and what belongs to self ceases in the inner and outer realms, appropriation ceases, and when that ceases, birth ceases. All afflictions have the view of the perishable collection as their root, the arising of the view of the perishable collection, and the cause of the view of the perishable collection, as it is said in the sutra. And the view of the perishable collection is also because the thought of self and what belongs to self ceases in the inner and outer objects, the aggregates, elements, and sense bases. Regarding the meaning of self and what belongs to self, the teacher Sthiramati explained that the Samkhyas and others who consider the self to be conscious regard the four name aggregates as self and form, etc., as what belongs to self. The Vaisheshikas and others who consider the self to be a substance regard the form aggregate as self and the other four as what belongs to self. In the place where the twenty views of the perishable collection are explained, the five, from form is self to consciousness is self, are regarded as self, and the remaining fifteen, such as self is associated with form, etc., are what belongs to self.
Tibetan
ལྟ་བ་རྣམས་མ་དམིགས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་སྤངས་པས་ཀྱང་འདོད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་བཞི་པོ་འགག་པར་འགྱུར་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པ་ཟད་པས་ནི་ཡང་སྲིད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྐྱེ་བ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པའི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་པ་དེའི་ཕྱིར། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །འདི་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཟད་ན་དེའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་སྲིད་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ལ། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་སྲིད་པ་འགག་ན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་སོགས་མི་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར། །ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། ། འོ་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཟད་པས་ཟད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལས། །དེ་དག་སྤྲོས་ལས་སྤྲོས་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། །བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་ཞིང་། མདོ་ལས་ཀྱང་། འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་སྐྱེ། ཁྱོད་ལ་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་ང་ལ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པ་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྲོས་པ་དེ་ཡང་མ་ལུས་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་ཅིང་རྣམ་རྟོག་ལོག་པས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་ལ། དེ་དག་ལོག་པས་སྐྱེ་བ་ལྡོག་པ་དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ། བརྒྱ་པ་ལས། མདོར་ན་ཆོས་ནི་མི་འཚེ་བར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །སྟོང་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། །འདིར་ནི་དེ་གཉིས་འབའ་ཞིག་གོ །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་དེ་ལ་ལུང་འགལ་སྤང་བ་ནི། གལ་ཏེ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དག་ལ་བདག་དང་བདག་གི་སྙམ་ཟད་པ་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་བཅོམ
Chinese
由于不执著于各种见解，因此将会舍弃它们。舍弃了这些见解，对欲望的执取等四种执取也会止息。执取灭尽，则具有再次存在的特征的生也会灭尽。因为生的止息次第如此安立，所以，业和烦恼灭尽即解脱。如此，如果执取灭尽，则以其为缘的“有”就不会产生。如果执取和“有”止息，则生、老死等也不会产生。这样，就安住于“业和烦恼灭尽即解脱”之中。 那么，业和烦恼通过什么灭尽呢？ 业和烦恼源于分别念，而这些分别念又源于戏论。因此，通过空性，它们将会止息。善业和非善业，以及贪欲等烦恼，都是从对色等事物不如理作意分别而产生的。如云：“贪嗔痴，皆说由分别生。” 经中也说：“欲望，你的根源，知晓，是从分别念中产生。你不会对我产生分别念，因此你不会在我这里产生。” 这些分别念，也是从知识和所知、能说和所说、瓶子和布匹等戏论中产生，这些戏论是从无始轮回以来串习的习性中产生的。 所有的世间戏论，也都会因为观一切事物为空性而止息。因为如此，空性依赖于完全寂灭一切戏论的自性，从而与戏论分离。与戏论分离，则分别念止息，分别念止息，则业和烦恼止息。这些止息，则生的止息。因此，唯有空性是止息一切戏论的自性，故称为涅槃。 如《百论》所说：“总之，诸如来宣说，法是不害。空性即涅槃，此处唯有此二者。” 第二，消除对此的教证相违之处： 如果内外对“我”和“我的”的念头都灭尽，那就是真如，那么世尊
English
Because views are not fixated upon, they will be abandoned. When those are abandoned, the four kinds of clinging, such as clinging to desire, will also cease. When clinging is exhausted, birth, which is characterized by renewed existence, will be exhausted. Because the order of the cessation of birth is thus established, liberation is attained by the exhaustion of karma and afflictions. Thus, if clinging is exhausted, existence, which is conditioned by it, will not arise. If clinging and existence cease, birth, aging, and death, etc., will not occur. Thus, it abides in the statement: "Liberation is attained by the exhaustion of karma and afflictions." Then, by what does karma and affliction become exhausted? Karma and affliction arise from conceptual thought. These elaborations arise from elaboration. Therefore, they will cease through emptiness. Meritorious and non-meritorious karma, and afflictions such as desire, arise from improperly attending to and conceptually thinking about forms, etc. As it is said: "Desire, hatred, and delusion are said to arise from conceptualization." It is also explained in the sutra: "Desire, your root, is known to arise from conceptual thought. You will not conceptualize me, therefore you will not arise in me." These conceptual thoughts also arise from elaboration, such as knowledge and the object of knowledge, the expresser and the expressed, pots and cloths, etc., which are characterized by habituation from beginningless samsara. All worldly elaboration will also cease by viewing all things as empty. Because emptiness thus relies on the nature of completely pacifying all elaboration, it becomes separated from elaboration. Being separated from elaboration, conceptual thought ceases, and when conceptual thought ceases, karma and afflictions cease. When these cease, birth ceases. Therefore, emptiness alone is the nature of ceasing all elaboration, and is called nirvana. As it is said in the *Sata-sastra*: "In brief, the Tathagatas proclaim that the Dharma is non-harming. Emptiness is nirvana; here, there are only these two." Second, refuting scriptural contradictions to this: If the thought of "I" and "mine" is exhausted internally and externally, and that is suchness, then the Blessed One