Chinese
两种真实，即世俗谛和胜义谛。第一种是指，无损的六根所生的意识的行境，即未见彼性，但能使孩童不被欺骗的色等。第二种是指，由有损的根所生的意识行境，如幻象和影像等，在名言中成立为真实。入行论中说：'愚昧自性障蔽故，是名世俗（谛）。何为见彼为真实之虚假者。世俗真实佛如是说，虚假之事物即是世俗（谛）。' 如是宣说。其中有二，次第为：真实世俗和虚假世俗。这两种真实，在名言中是声音和意识不同的对境，所以是不同的，但在胜义中，既不能说是相同，也不能说是其他。《解深密经》中说：'意识界和胜义的体性，是离一和异的自性。谁若执着为一或异，那是入了非理作意。' 如是宣说。认为在名言中，两种真实也没有差别是不合理的，因为不能对二者进行区分，而且两种真实的名称也会变得不合理。现在如果区分内外道宗义的差别，可以分为两种，第一种是对外道进行区分，如果概括起来，可以归纳为常断论者和断灭论者两种。如果详细划分，则有无数种，稍微划分则有五种论师，即数论派、吠陀派、顺世论派、胜论派、自在派。前四种是常论者，后一种是断论者。这些派别内部的差别是无边无际的。常论者和断论者的区别在于：虽然都认为有我，但常论者认为常恒的我经历多次前后世的转生而感受业果，所以是常论者。而断论者认为我从诸法中突然产生，在有生之年我是常恒的，死后相续断灭，不接受来世，所以是断论者。那么用什么来区分内外道呢？有三种：用见和行两种来区分的内外道，只用见来区分的内外道。
English
There are two truths: the conventional truth and the ultimate truth. The first refers to the objects of consciousness arising from the six unimpaired faculties, such as forms that, although not seeing the true nature, prevent children from being deceived. The second refers to illusions and reflections, which are objects of consciousness arising from impaired faculties, and are established as true in conventional terms. The Entering the Middle Way states: 'Because ignorance obscures its own nature, it is called conventional (truth). Whatever is seen as true is a fabrication. The Buddha spoke of conventional truth, and this fabricated thing is conventional.' Thus it is said. Of these two, in order, there are true conventional truth and false conventional truth. These two truths are also different objects of sound and mind in conventional terms, so they are different, but in ultimate terms, they cannot be said to be the same or other. The Samdhinirmocana Sutra states: 'The realm of consciousness and the nature of ultimate reality are of a nature that is free from one and different. Whoever conceives of them as one or different has entered into inappropriate mental activity.' Thus it is said. It is unreasonable to think that there is no difference between the two truths even in conventional terms, because it is not possible to distinguish between the two, and the names of the two truths would also become unreasonable. Now, if we distinguish the differences between internal and external philosophical systems, we can divide them into two types. The first is to distinguish externalists. If summarized, they can be classified into two types: those who assert permanence and those who assert annihilation. If divided in detail, there are countless types, and if divided slightly, there are five types of logicians: the Samkhya school, the Veda school, the Carvaka school, the Vaisheshika school, and the Ajivika school. The first four are those who assert permanence, and the last one is those who assert annihilation. The internal differences of these schools are infinite. The difference between those who assert permanence and those who assert annihilation is that, although all agree that there is a self, those who assert permanence believe that the permanent self experiences the results of karma through multiple rebirths, so they are those who assert permanence. Those who assert annihilation believe that the self arises suddenly from the elements, and that the self is permanent as long as it lives, but after death, the continuum is cut off and does not take rebirth, so they are those who assert annihilation. What distinguishes internal and external paths? There are three: internal and external paths distinguished by both view and conduct, and internal and external paths distinguished only by view.
Tibetan
ནང་། ཐབས་ལམ་གྱིས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་ནང་། དང་པོ་ལ་ཡང་གང་ཟག་ཕྱི་ནང་། གྲུབ་མཐའ་ཕྱི་ནང་གཉིས་ཡིན་ལ། གང་ཟག་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ནི་ནང་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཁྱབ་འཇུག་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་ནི་ཕྱི་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་གང་ཟག་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི། སྐྱབས་འགྲོ་ལ་སོགས་པས་འབྱེད་ཀྱི། ལྟ་བས་འབྱེད་པ་མིན་ཏེ། ལྟ་བ་མ་ཤེས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་གང་ཟག་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི། གཙོ་བོ་ལྟ་བས་འབྱེད་དེ། གཞུང་གང་ལས་རྟག་པའམ་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་གང་རུང་ལྡན་པར་བསྟན་ཅིང་དེ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བ་ནི་ཕྱི་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ཏེ་དེའི་དགོངས་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལས། ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་གང་ལས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་ཤིང་། དབུ་མའི་ལམ་སྟོན་པར་འདོད་པ་འདི་ནི། ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་ཀུན་ཀྱང་། རང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དབུ་མར་རློམ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་བསྟན་ཅིང་། དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྟག་ཆད་སྤང་ལུགས་མི་འདྲ་བ་རེ་རེ་ཡོད་དེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤངས་ལ། རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་སོ། །མདོ་སྡེ་པ་དག དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་འགག་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས། ཆད་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཙམ་པ་དག་ཀུན་བརྟགས་རང་བཞིན་མེད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤངས་ལ། གཞན་དབང་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་སོ། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །དབུ་མ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་སྐུར་པར་མི་འདེབས་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། དེ་ཉིད་ཡིན་ལུགས་དོན་དམ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ་དེ་ནི་གཞི་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པས། རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་དུ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་སོགས་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་དེ་ནི་ལམ་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བརྙེས་པས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ལ། གཟུགས་ཀྱི་སྐུས་གདུལ་བྱ་མཆོག་དམན་གྱི
Chinese
內。 以方法区分的内外。 首先分为内外的补特伽罗和内外的宗派两种。 补特伽罗内外的区别是： 皈依三宝的补特伽罗称为内道， 皈依遍入天和梵天等诸神的补特伽罗是外道。 因此，补特伽罗内外之别，是以皈依等来区分， 而不是以见解来区分， 因为有许多不了解见解的内外补特伽罗。 宗派内外的区别是： 主要以见解来区分， 任何经典如果阐述具有常边或断边二者之一，并且不认为这是过失，那就是外道的宗派，因为他们的观点背离了舍弃常断的中道。 任何经典如果舍弃常边和断边二者，并且想要阐述中道，这就是内道的宗派。 因此，所有四宗派的论者， 都自诩自己的宗派是中观， 因为佛陀阐述了舍弃常断的中道，并且想要追随它。 其中，四宗派的论者各自都有不同的舍弃常断的方式： 毗婆沙师们认为，有为法刹那生灭，因此舍弃了常边， 相续不断地生灭，因此舍弃了断边。 经部师们认为，诸法的自性灭尽，因此从常边中解脱， 产生与自身相顺的果，因此称为从断边中解脱。 唯识师们认为，遍计所执性无有，因此舍弃了常边， 依他起真实成立，因此舍弃了断边。 他们这样说。 中观师们认为，不否定世俗显现的如是，因此从断边中解脱， 如实之义胜义谛远离一切戏论边，因此从常边中解脱，这就是基中观。 以智慧不执著任何法的相状，因此从常边中解脱， 以慈悲为了利他而积累广大的资粮等，因此从断边中解脱，这就是道中观。 证得一切戏论相状寂灭的法身，因此从常边中解脱， 以色身调伏
English
Internal. The internal and external are distinguished by methods. First, there are two types: internal and external individuals, and internal and external tenets. The difference between internal and external individuals is: an individual who takes refuge in the Three Jewels is called an internal practitioner, while an individual who takes refuge in gods such as Vishnu and Brahma is an external practitioner. Therefore, the difference between internal and external individuals is distinguished by taking refuge, etc., and not by views, because there are many internal and external individuals who do not understand views. The difference between internal and external tenets is: mainly distinguished by views, any scripture that explains having either the extreme of permanence or the extreme of annihilation, and does not regard it as a fault, is an external tenet, because their view deviates from the Middle Way that abandons permanence and annihilation. Any scripture that abandons both the extreme of permanence and the extreme of annihilation, and intends to explain the Middle Way, is an internal tenet. Therefore, all four tenet proponents claim that their own tenet is Madhyamaka, because the Buddha taught the Middle Way that abandons permanence and annihilation, and they want to follow it. Among them, each of the four tenet proponents has a different way of abandoning permanence and annihilation: The Vaibhashikas believe that conditioned phenomena are destroyed in an instant, thus abandoning the extreme of permanence, and they continue without interruption, thus abandoning the extreme of annihilation. The Sautrantikas believe that the self-nature of phenomena ceases, thus being liberated from the extreme of permanence, and they produce results that are consistent with themselves, thus being called liberated from the extreme of annihilation. The Cittamatrins believe that the completely imputed nature is non-existent, thus abandoning the extreme of permanence, and the dependent nature is truly established, thus abandoning the extreme of annihilation. They say so. The Madhyamikas believe that they do not deny the appearance of conventional reality as it appears, thus being liberated from the extreme of annihilation, and the ultimate truth of suchness is free from all extremes of elaboration, thus being liberated from the extreme of permanence, which is the basis Madhyamaka. With wisdom, they do not grasp the characteristics of any dharma, thus being liberated from the extreme of permanence, and with compassion, they accumulate vast collections for the benefit of others, thus being liberated from the extreme of annihilation, which is the path Madhyamaka. Having attained the Dharmakaya in which all characteristics of elaboration are completely pacified, thus being liberated from the extreme of permanence, with the Rupakaya, they tame