Tibetan
་དོན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་བྱེད་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ། དེ་ནི་འབྲས་བུ་དབུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན། དང་པོ་གསུམ་དབུ་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། ། ལྟ་བ་ཁོ་ནས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་པ་ནི། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་དང་། སེམས་ཙམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་བདེན་པ་བ་ཁས་བླངས་པས། ཡིན་ལུགས་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། དེ་ལ་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །དེ་ལ་ཆགས་སོགས་འཇིགས་འབྱུང་ཅེས་པ་དང་། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག ། སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེ་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ལྟ་བས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་པ་ཞེས་བྱའོ། །དབུ་མ་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་ཏེ་དབུ་མའི་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ལྟ་བས་ཕྱེ་བའི་ནང་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཐབས་ལམ་གྱིས་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་པ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཡིན་ཏེ། ནང་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བ་རྣམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེ་ནི། བཀའ་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་པས། དྲང་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། བར་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་པས། ངེས་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཐ་མ་ནི་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་ཞུགས་པའི་འཁོར་ལ་གསུངས་པས། དྲང་ངེས་ཅི་རིགས་པ་ཡོད། ཁྱད་པར་དུ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་དྲང་བའི་དོན་ཡིན། དགོངས་གཞི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཟག་མེད་སོགས་ལ་དགོངས། དཔེ་མར་གྱི་རྒྱུ་ཞོའམ། འོ་མ་ཡོད་པ་ལ་མར་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་ཀྱང་། རྫུན་དུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད། སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་མེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎ་ཆེན་ཡང་། དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ཡང་དྲང་དོན་ཡིན། དགོངས་གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ལ་དགོངས་པ། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་སྙད་པ་དང་། །ཅེས་རྒྱུད་བླ་མ་ནས་གསུངས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་དེ་འདྲའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་ན། བཅིང་འགྱུར་གྱི་གཞིར་འ གྱུར་བའི་བདག་ཁས་ལེན་པའི་མུ་སྟེགས་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུང་པ་གདའོ། །ཞེས་པ་འདི་ནི་
Chinese
因此，在轮回未空尽之前这样做，就能从断灭的边见中解脱，这就是中观的果。这样看来，最初的三者是相似于中观，而后者是具有中观自性的。仅仅以见解来区分的外道是：声闻部的两个派别和唯识宗，因为他们都承认事物是真实的，所以在实相上会堕入常断二边。圣者龙树说：“如果承认事物存在，就会有贪执等恐惧产生。如果自性存在，它就不会不存在，所以是常。先前存在现在不存在，这就会陷入断灭。”因此，他们也没有如实地领悟佛陀的密意，所以被称为以见解区分的外道。中观派则是：如实地领悟了如来远离常断的中道密意，所以被称为以见解区分的内道。以方便道来区分的外道是：波罗蜜多乘，内道则是金刚乘行者。这样说的。或者说，布敦仁波切说：最初的教法是仅仅对声闻乘说的，所以只是不了义；中间的教法是仅仅对菩萨说的，所以只是了义；最后的教法是对进入各种乘的眷属说的，所以有不了义和了义两种。特别是，宣说如来藏存在于一切众生之中的经典是不了义的。所指是，指存在于那个识中的无漏等。例如，虽然说酥油的因——酪或牛奶存在，但说酥油存在，也不是虚假的。因此，如来藏只存在于佛陀之中，依众生而说不存在。法主萨迦班智达也说：这样宣说的如来藏也是不了义的。所指的是，指众生的离戏法性。经由《宝性论》所说的“心怯劣心及下劣”等，是为了舍弃五种过失的意义。如果存在对实际有害的这样的如来藏，就会与承认是束缚之因的我的外道没有差别。这样说的。这些是
English
Therefore, by doing this until samsara is not empty, one is liberated from the extreme of annihilation, and that is the result of Madhyamaka. Thus, the first three appear to be like Madhyamaka, while the latter is Madhyamaka by nature. The outsiders distinguished solely by view are: the two schools of the Shravakas and the Cittamatrins, because they all accept that things are true, so in reality they will fall into the extremes of permanence and annihilation. The noble Nagarjuna said: "If there is acceptance of things, then there will be fear of attachment, etc. If it exists by nature, then it is not non-existent, so it is permanent. What existed before does not exist now, that will fall into annihilation." Therefore, they also did not realize the Buddha's intention as it is, so they are called outsiders distinguished by view. The Madhyamikas are: because they realize the Tathagata's intention of abandoning permanence and annihilation, the Middle Way as it is, they are called insiders distinguished by view. The outsiders distinguished by skillful means are: the Paramitayana, and the insiders are the Vajrayana practitioners. That's what it says. Or, Buton Rinpoche said: The first teachings were spoken only to the Shravakayana, so they are only provisional; the intermediate teachings were spoken only to the Bodhisattvas, so they are only definitive; the final teachings were spoken to the retinues who entered various vehicles, so there are both provisional and definitive. In particular, the sutras that teach that the Tathagatagarbha exists in all sentient beings are provisional in meaning. The reference is to the uncontaminated, etc. that exist in that consciousness. For example, although it is said that the cause of ghee, curd or milk, exists, saying that ghee exists is not false. Therefore, the Tathagatagarbha exists only in the Buddha, and it is said that it does not exist in dependence on sentient beings. Dharma Lord Sakya Pandita also said: The Tathagatagarbha spoken in this way is also provisional in meaning. The reference is to the nature of sentient beings, free from elaboration. The meaning of abandoning the five faults mentioned in the Uttaratantra, such as "faintheartedness, inferiority, and baseness." If there is such a Tathagatagarbha that harms reality, it will be no different from the heretics who accept the self as the basis of bondage. That's what it says. These are
Tibetan
ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་གཞོན་དུ་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བློ་དམན་པ་རྣམས་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དུ་སྦྱར་བའོ། །དགེའོ། ། གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་རྣམ་བཤད།
Chinese
释迦比丘琼都洛智为了利益智慧低下者，以及为了广大地利益胜者教法而造。善哉！ 四宗派之辨析。
English
Composed by Shakya Bhikshu Kyondu Lodro for the benefit of those of inferior intelligence, and for the sake of greatly benefiting the Victorious One's doctrine. Auspicious! A Differentiation of the Four Tenets.