Tibetan
ོག་པ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ལས་གཞན་དུ་ དབྱེ་རྒྱུ་སྤུ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་དང་། ཉོན་མོངས་ཡེ་ཤེས་སོགས་སུ་བཤད་དོ། །རང་བཞིན་རྣམ་དག་དེ་ཉིད་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བ་ མི་སྲིད་པས། གཞི་དུས་སུ་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་དང་། ལམ་དུས་སུ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པས་གཞི་ལམ་གཉིས་ཀའི་དུས་སུ་ཡིན་ཚུལ་ལ་ཁྱད་མེད། ཆོས་སྐུར་ཤར་མ་ཤར་ གང་ཟག་གི་བློ་ལ་བལྟོས་པ་ཡིན་མོད། ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་ངོ་མ་ཤེས་པས་ཆོས་སྐུར་མ་ཤར་བ་ཡིན་ལ། ངོ་མ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དུས་ཀུན་ཏུ་གྲུབ་མ་མྱོང་ བས། མི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོར་ཡང་ཆོས་སྐུ་ལས་གཡོ་བ་མེད་དེ། ས་ར་ཧས། ཁྱིམ་ན་ཡོད་པ་ཕྱི་རོལ་སོང་ནས་འཚོལ། །ཁྱིམ་བདག་མཐོང་ནས་ཁྱིམ་མཚེས་དག་ལ་འདྲི། །ཞེས་པ་ལྟར། 21-432 རང་ལ་དགོས་པའི་ཁྱིམ་བདག་དེ་ཉིད་མཐོང་ནས་ངོ་མ་ཤེས་པར། དེ་ཉིད་གང་ཡིན་ཞེས་གཞན་ལ་འདྲི་བར་བྱེད་པ་དེས་ཁྱིམ་བདག་ཏུ་ངོ་མ་ཤེས་ཀྱང་། ཁྱིམ་བདག་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་ འགྱུར་བ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་བརྟག་གཉིས་ལས། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་ནི། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཤེར་སྙིང་ལས། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། གཟུགས་ཀྱང་གཞན། གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ནོ་ཞེས་ དེ་ལྟར་མི་ལྟའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་གཞན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་གཞན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་མི་ལྟའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་ལྟ་ན་ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་དོ། ། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་ལ་སྐྱོན་དུ་ལྟ་བ་དག་ལ་འདི་སྐད་དུ་དྲི་ན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་འཕགས་པ་ལ་སྣང་གཞི་ཐུན་མོང་བ་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན། བྱམས་མགོན་གྱིས། འདི་ལ་རོ་མི་ཞིམ་པའང་རོ་མཆོག་སྣང་། ། 21-433 ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ལ། རོ་མི་ཞིམ་པ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྣང་བ་ཡིན་དགོས། ཐུན་མོང་བ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་མ་དག་པ་འབའ་ཞིག །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཉམས། སངས་ རྒྱས་ལ་ཆོས་སྐུར་སྣང་བ་རང་ཅག་ཀུན་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་མོད། དེ་ལྟར་གྱི་ཚེ་སྣང་གཞི་དེ་ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་སྐུར་གཟིགས་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཕྱིན་ ཅི་ལོག་ཏུ་གཟིགས་པར་འགྱུར་བས་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་སམ། འཕགས་པའི་སྣང་བ་དབང་བཙན་པར་བྱེད་ན་ནི། ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཟེར་དགོས་པ
Chinese
考虑到一切现象的自性皆为清净，除此之外，没有丝毫差别，因此才会有关于分别念法身和烦恼即智慧等的说法。既然自性清净不可能在基础、道、果的各个阶段发生改变，那么就没有必要说基础阶段是分别念法身，道阶段则不是。基础和道这两个阶段的体性并没有差别。法身是否显现取决于个人的心识。虽然它确实存在，但因为没有认识到它的存在，所以法身才没有显现。而所谓的‘不认识’，是指它从未存在过。因此，即使在不认识的状态下，法身也从未动摇。正如萨ra哈（梵文：Saraha）所说：‘家里的东西，跑到外面去寻找。见到家主，却向邻居打听。’ 就像这样，明明见到了自己需要的家主，却不认识，反而问别人‘这是谁’。虽然不认识家主，但家主并不会因此而改变。这种道理在《二观察续》中也有提到：‘舍弃轮回，不可能在其他地方证得涅槃。’《般若心经》中说：‘色即是空，空即是色。色不异空，空不异色。’《三摩地王经》中也说：‘不应认为色是一回事，色的自性又是一回事；不应认为色的自性是一回事，如来又是一回事。’色的自性是什么，如来又是什么，这就是无二的法性。菩萨摩诃萨如是观照，即是行于对诸法如实了知。’世尊对此广为阐述。 如果有人认为分别念是法身的过失，那么可以这样问他们：凡夫和圣者所见的共同基础是否存在？如果不存在，那么按照慈氏菩萨（梵文：Maitreya）所说：‘于此不美味，亦显最上味。’不美味只能是佛陀才能见到的景象。如果存在共同的基础，那么对于凡夫来说，显现的是不净之相；对于瑜伽士来说，显现的是体验；对于佛陀来说，显现的是法身。这对于我们所有人来说，都是共同的显现。如果是这样，那么如果显现的基础不是法身，而佛陀却将其视为法身，那么佛陀岂不是颠倒错乱了吗？这未免太过分了吧？如果说圣者的显现具有更强大的力量，那么就必须承认那就是法身。
English
Considering that the nature of all phenomena is pure from the beginning, and that there is not the slightest difference to be found apart from this, it is said that there are such things as the discursive dharmakaya and that afflictions are wisdom. Since this very nature of purity cannot change in all the stages of the ground, path, and fruition, there is no need to say that it is the discursive dharmakaya at the time of the ground and not at the time of the path. There is no difference in how it is at both the ground and the path. Whether or not the dharmakaya appears depends on the mind of the individual. Although it is indeed present, it does not appear as the dharmakaya because it is not recognized as being present. And this 'not recognizing' means that it has never been established at any time. Therefore, even in the face of this non-recognition, the dharmakaya is unwavering. As Saraha said, 'That which is in the house, you go outside to seek. Having seen the master of the house, you ask the neighbors.' Like that, having seen the very master of the house that you need, you do not recognize him, and you ask others, 'Who is this?' Although you do not recognize him as the master of the house, he does not change from being the master of the house. This principle is mentioned in the *Twofold Scrutiny Tantra*: 'Having abandoned samsara, one will not realize nirvana elsewhere.' And in the *Heart Sutra*: 'Form is emptiness; emptiness is form. Emptiness is not other than form; form is not other than emptiness.' And in the *King of Samadhi Sutra*: 'One does not see it that way, that form is one thing and the essence of form is another. One does not see it that way, that the essence of form is one thing and the Tathagata is another. Whatever is the essence of form and whatever is the Tathagata, that is the nature of reality, which is non-dual. If a bodhisattva mahasattva sees it that way, he engages in the perfect knowledge of individual dharmas.' The Bhagavan explained this extensively. If there are those who see discursive thought as a fault of the dharmakaya, then ask them this: Is there a common basis of appearance for ordinary beings and noble ones, or not? If not, then as Maitreya said, 'In this, what is unappetizing also appears as the supreme taste.' The unappetizing must be the appearance of the Buddha alone. If there is a common basis, then it is established that for ordinary beings, only impurity appears; for yogis, experiences appear; and for Buddhas, the dharmakaya appears as a common appearance to all of us. If that is the case, then if the basis of appearance is not the dharmakaya, and the Buddha sees it as the dharmakaya, then wouldn't the Buddha be seeing things upside down? That would be too extreme. If the appearance of the noble ones is made to be more powerful, then it must be said to be the dharmakaya. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་མཁྱེན་དོལ་བུ་པའི་མན་ངག་གི་ དཔེ་འགར། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་ལ་བཀའ་བཀྱོན། འཁོར་བའི་རྣམ་པར་སྣང་ཡང་འཁོར་བ་མིན་དང་། །རྟོག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་ཡང་རྟོག་པ་མིན། །ཞེས་རང་ལུགས་བཟང་པོ་ཞིག་ཏུ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ མོད། རྟོག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལ་རྟོག་པ་ཟེར་བ་མ་གཏོགས། རྟོག་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ལ། །རྟོག་པ་ཟེར་མཁན་སུ་ཡང་མི་འདུག་ཅིང་། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། རྟོག་ པའི་རྣམ་པར་སྣང་ཡང་། ངོ་བོ་ཆོས་སྐུར་འདུག་པ་ལ་བསམས་ནས། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་བཞག་པར་འདུག་པས་དགག་པ་ཡུལ་མེད་དུ་མཐོང་། ས་སྐྱ་པའི་ནང་ནས་ཁ་ཅིག་གིས། གཟུགས་ཕུང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ། 21-434 ས་སངས་རྒྱས་སྤྱན། གཏི་མུག་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་སོགས་དང་། ལྟ་བ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དུ་ཁས་བླངས་ནས། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་སོགས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡང་འདུག་སྟེ། བློ་ལྡན་དང་ཐུག་ན་ རང་འཇོམས་པའི་དངོས་རྒྱུའི་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་བོས་ནི་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་དག་གི་བློའི་གཏད་ས་དང་། མི་འདོད་པ་དག་གི་ནང་ནས་ངེས་པའི་དོན་བཤད་པ་ལ། མཁས་པ་དག་གི་བློའི་ཕུགས་གཏད་ས་གཅིག་ཏུ་མཐོང་ཞིང་། རྣམ་རྟོག་དང་ཆོས་སྐུར་འཛིན་ཕན་ཆད་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས། བཟང་ངན་གྱི་བློ་ཞིག་ན་ནི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ལས་གྲོལ་ བས་རང་སྟབས་གང་བདེ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་འཐད་པར་མངོན་ནོ། །སློབ་པ་ལམ་གྱི་ཟུང་འཇུག་གི་རྣལ་འབྱོར་འདི་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས། རོ་གཅིག་ གི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་སྟེ། བརྟག་གཉིས་ལས། རོ་སྙོམས་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིས། མཉམ་ཞེས་བྱ་བ་མཚུངས་པར་བརྗོད། །དེ་ཡིས་འཁོར་ལོ་རོ་ཞེས་བརྗོད། །སྒོམ་པ་རོ་གཅིག་མཉམ་པ་ཉིད། །འདིས་ནི་དོན་ གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ། །ང་ལས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། །ང་ལས་གནས་གསུམ་པོ་ཡང་འབྱུང་། །ང་ཡིས་འདི་ཀུན་ཁྱབ་པ་སྟེ། །འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་མ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ།། །། ༄། །སྒོམ་མེད་ཀྱི་རང་ངོ་འཕྲོད་པ། བཞི་པ་རྗེས་ཐོབ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མི་གཡོ། 21-435 མཉམ་བཞག་ཏུ་ཐུགས་རྗེའི་ཀློང་བརྡོལ་ན་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་བར་ལག་འགྱེལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །སྒོམ་མེད་ཀྱི་རང་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ནོ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཉིད་ཉག་གཅིག་པའི་སྣང་བ་ལས་ མི་གཡོ་བ་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། ཆོས་ཉིད་དེ་ཀ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ ཕན་པ་དང་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པ་ནི། མཉམ་བཞག་ཏུ་ཐུགས་རྗེའི་ཀློང་རྡོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་གཞན་དོན་མཛད་པ་ལ་རྗེས་ཐ
Chinese
变为如此。 此外，在全知多布巴（Kunchen Dolpopa）的口诀书中，对将分别念视为法身（Chosku）的观点进行了驳斥。书中说：‘显现为轮回之相却非轮回，显现为分别念之相却非分别念。’他自己承认这是一种很好的体系。然而，显现为分别念之相，称之为分别念是可以的，但谁也不会将分别念的清净自性称为分别念。那些认为分别念是法身的人，考虑到虽然显现为分别念之相，但其本质是法身，才将分别念视为法身。因此，我认为这种驳斥是没有根据的。萨迦派（Sakya）的一些人，将‘色蕴显现为遍照’，‘地是佛眼’，‘愚痴是法界智慧’等观点，以及‘轮回与涅槃无别’的见解作为信条，从而驳斥分别念是法身等观点。如果他们遇到智者，就会像遇到能自我摧毁的物质集合一样。我个人认为，那些认为分别念是法身的人的意图，与那些不认同此观点的人所解释的究竟意义，在智者看来，其根本意图是一致的。在执着于分别念和法身之间时，仍然没有超出分别念的范畴。当好与坏的念头消失时，那就是法身，因为已经从戏论中解脱出来，所以顺其自然就好。这种修道之路的双运瑜伽，其特点是证悟一切法平等一味，因此被称为一味瑜伽。在《观察二品》中说：‘修持平等味，平等即是相同之意。因此轮即是味，修持一味即是平等。’这实际上是在表达：‘一切众生皆从我而生，三界亦从我而生，我遍及一切，未见众生有其他自性。’ 第四，后得位不离法性之状态。 如果在入定（Samadhi）时慈悲涌现，那么定中和定后之间就会出现所谓的‘手杖倒地’的情况，这就是证悟无修自性的状态。在所有情况下，都不离唯一的法性显现，这被称为后得位不离法性之状态。当这种法性转变为大慈悲的自性时，就会尽其所能地利益和安乐众生，这被称为入定时慈悲涌现。以大慈悲利益他人被称为后得位。
English
It becomes so. Furthermore, in some of the instructions of Kunchen Dolpopa (ཀུན་མཁྱེན་དོལ་བུ་པའི་, Omniscient Dolpopa), there is a refutation of considering discursive thoughts as Dharmakaya (ཆོས་སྐུར་, Chosku, Body of Dharma). It says: 'Appearing as the aspect of Samsara (འཁོར་བའི་, cycle of existence) yet not Samsara, appearing as the aspect of thought yet not thought.' He himself acknowledges this as a good system. However, to what appears as the aspect of thought, it is acceptable to call it thought, but no one calls the pure nature of thought as thought. Those who consider discursive thoughts as Dharmakaya, thinking that although it appears as the aspect of thought, its essence is Dharmakaya, thus posit discursive thoughts as Dharmakaya. Therefore, I see this refutation as baseless. Some within the Sakya (ས་སྐྱ་པའི་) school, taking as tenets 'the aggregates appear as illuminating,' 'earth is the Buddha-eye,' 'ignorance is the wisdom of Dharmadhatu (ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་),' and the view that 'Samsara and Nirvana (འཁོར་འདས་) are inseparable,' also refute discursive thoughts as Dharmakaya. If they encounter a wise person, it is like encountering a collection of self-destructive substances. I personally see that the intention of those who consider discursive thoughts as Dharmakaya, and the definitive meaning explained by those who do not agree with this view, are fundamentally the same in the eyes of the wise. As long as one clings to discursive thoughts and Dharmakaya, one has not transcended thought. When the mind of good and bad disappears, that is Dharmakaya, because it is liberated from elaboration, so it is appropriate to follow whatever is comfortable. This very yoga of the union of the path of learning is characterized by realizing all phenomena as equal in taste, therefore it is called the yoga of one taste. In the 'Two Examinations' it says: 'By meditating on the equal taste, equal is said to be the same. Therefore the wheel is said to be taste, meditating on one taste is equality.' This actually expresses: 'All beings arise from me, the three realms also arise from me, I pervade all this, I have not seen any other nature of beings.' Fourth, not moving from the state of Dharmata (ཆོས་ཉིད་, nature of reality) in the post-meditation period. If compassion bursts forth in Samadhi (མཉམ་བཞག་ཏུ་, meditative equipoise), then there is what is called 'the cane falling' between Samadhi and post-Samadhi, which is the state of realizing the self-nature of no meditation. In all situations, not moving from the appearance of the sole Dharmata is called not moving from the state of Dharmata in the post-meditation period. When that Dharmata transforms into the nature of great compassion, it benefits and brings happiness to sentient beings as long as Samsara exists, which is called compassion bursting forth in Samadhi. Benefiting others with great compassion is called the post-meditation period. --------------------------------------------------------------------------------