Tibetan
ོར། འོ་ན་སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ན་དེ་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པའི་སྒྲུབ་ངག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྔར་རྒོལ་ཁྱབ་པ་དྲན་ཕྱོགས་ཆོས་མི་དྲན་པ་ཞིག་ན། དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་འགོད་རིགས་པར་ཐལ་ཏེ། 1-758 དེ་དམ་བཅའ་བ་པོ་རང་གིས་འགོད་མ་ནུས། གཞན་དཔང་པོས་ནི་མ་ཡིན་པས་སོ། །འདོད་ན་དམ་བཅའ་སྔར་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་བསྡོམས་ནས་བཞག་པར་སོང་བས་སུན་འབྱིན་དཔང་པོས་བརྗོད་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བ་བརྗོད་པས་སྒྲུབ་ངག་དེ་ལྟར་སྣང་སྟེ། བརྗོད་པ་པོས་ཕྱོགས་ཆོས་སམ་རྗེས་འགྲོའམ་བཟློག་པ་རྐྱང་པ་བརྗོད་པས་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བས་སོ། །གང་ལ་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་བའོ་ཞེས་ཀྱང་བསྡུས་སོ། །སུན་འབྱིན་ནི་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། མདོར། དམ་བཅའ་གཏན་ཚིགས་སྒོ་ནས་ནི། །གང་ཞིག་མི་འདོད་ཐལ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ཡི། །ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་གཉིས་འབྲེལ་ཕྱིར། །གཅིག་མེད་ན་གཞན་དགག་ཕྱིར་ཡིན། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པའོ། །ཐལ་བ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་ལ་རྒོལ་བ་མི་འདོད་པ་དེ་ཐལ་བར་འཕེན་པ་སྟེ། གྲངས་ཅན་སྒྲ་རྟག་པར་དམ་བཅའ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན་མ་བྱས་པར་ཐལ་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་པ་ལྟ་བུ། སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཕེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནང་གསེས་དང་བཅས་པ་ནི་བོད་ཁོ་ནའི་བརྡ་ཆད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྲུབ་པའི་ངག་ཆོས་ཅན། རྩོད་པའི་གྲྭར་སྔར་རྒོལ་ཁོ་ནས་འགོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བ་སྟོན་པའི་ཚིག་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 1-759 ཐལ་འགྱུར་ཆོས་ཅན། རྩོད་པའི་གྲྭར་ཕྱིར་རྒོལ་ཁོ་ནས་འགོད་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བ་སུན་འབྱིན་པའི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་བ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་སྟེ། དེ་ཡང་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བསྟན་པ། ཕལ་ཆེར་མ་གྲུབ་འགལ་བ་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཞག་པ་ལྟ་བུའོ། །དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་དག་དང་བཅས་པའང་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་བ་དམ་བཅའ་ཡང་དག་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་སྟེ་དེས་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་པས་སོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་འོག་མའི་འཐད་པས་གོང་མའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་ཀྱང་རྟོག་གེའི་ཚིག་དོན་བརྒྱད་དེ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ལྟར་སྣང་བཅས་པ་བདག་རིག་བྱེད། །སྒྲུབ་པ་དང་ནི་སུན་འབྱིན་དག །ལྟར་སྣང་བཅས་པ་གཞན་གོ་བྱེད། །ཅེས་པའོ།། །། ༈ བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག། གཉིས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ནི། གཞུང་འབྲེལ་གྱིས་མདོར་བསྟན། མཐའ་དཔྱད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བཤད། ངག་དོན་གྱི་སྦྱོར་བས་དོན་བསྡུ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མདོར། ད
Chinese
如果说‘声音也成立’，那就会变成仅仅是同品遍在的论证了。”这是不合理的。如果先前立宗者忘记了周遍，只记得同品，那么反驳者就应该提出他的同品，因为立宗者自己无法提出，而证人则不能提出。如果承认这一点，那么立宗就变成了先前立宗者和反驳者共同提出的，因此驳斥必须由证人来陈述。此外，陈述不完整的论证会导致论证看似正确，因为陈述者只陈述了同品、后随或反随，而没有陈述三相。总而言之，凡是陈述不完整三相的，就是看似正确的论证。驳斥是归谬，简而言之：‘通过立宗和理由，对于任何不希望的结果。’如是说，并且通过‘他人检验彼，谬误与论证相关联，若一不存在则另一被否定。’来表明，他人检验是指他人的观点。谬误是指与此相关联，但辩论者不希望将其作为谬误来提出，例如，数论者立宗声音是常住的，然后提出‘因为是常住的，所以声音是法，没有被创造。’不提出论证等细节，是藏族特有的术语。第三，论证的法，在辩论场上，应该由先前立宗者提出，因为这是表达立宗的词语组合。 归谬的法，在辩论场上，应该由反驳者提出，因为这是驳斥立宗的言语。看似正确的论证，就是看似正确的论据，例如，外道向佛教徒展示的，大多是未成立、相违和不确定的理由。也包括看似正确的例子。看似正确的驳斥，是指被认为是损害正确立宗的驳斥，但实际上并不能驳斥。例如，用较低的结论来驳斥较高的结论。这些也是认识论的八个方面：现量和比量，以及看似正确的，是自知的工具；论证和驳斥，以及看似正确的，是他知的工具。’ 第二，所证和能证的分类：通过关联经文来简要说明，通过详细分析来详细解释，通过总结要点来总结意义，分为三个部分。第一部分是：简而言之：
English
If one says, 'Sound is also established,' then it becomes merely a homological proof.' This is unreasonable. If the former proponent forgets the pervasion and only remembers the similar instance, then the opponent should present his similar instance, because the proponent himself cannot present it, and the witness cannot. If this is admitted, then the proposition becomes a combination of the former proponent and the opponent, so the refutation must be stated by the witness. Furthermore, stating an incomplete argument leads to the appearance of a valid argument, because the speaker only states the similar instance, the subsequent, or the reverse, without stating the three modes. In short, whatever states an incomplete three modes is an apparent argument. Refutation is per impossibile, in short: 'Through proposition and reason, for whatever undesirable consequence.' It is said, and it is shown by 'Others examine it, the fallacy is related to the argument, if one does not exist then the other is negated,' that others examine it is the view of others. The fallacy is related to this, but the debater does not want to present it as a fallacy, for example, the Samkhya proponent proposes that sound is permanent, and then proposes 'Because it is permanent, sound is dharma, not created.' Not presenting the details of the argument, etc., is a unique Tibetan term. Third, the dharma of the argument, in the debating arena, should be proposed by the former proponent, because it is a combination of words expressing the proposition. The dharma of per impossibile, in the debating arena, should be proposed by the opponent, because it is the speech refuting the proposition. An apparently correct argument is an apparently correct reason, for example, what the non-Buddhist shows to the Buddhist, mostly setting up reasons that are unestablished, contradictory, and uncertain. It also includes apparently correct examples. An apparently correct refutation is a refutation that is considered to harm a correct proposition, but in reality cannot refute it. For example, using a lower conclusion to refute a higher conclusion. These are also the eight aspects of epistemology: direct perception and inference, and what appears to be correct, are tools for self-knowledge; argument and refutation, and what appears to be correct, are tools for knowing others.' Second, the classification of what is to be proven and what proves it: Briefly explain through related scriptures, explain in detail through detailed analysis, and summarize the meaning by summarizing the main points, divided into three parts. The first part is: In short: --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ེ་ལ་དཔག་བྱ་བསྟན་པ་ནི། །གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བསྟན། །རང་རང་འདོད་གྱུར་མ་བསལ་བ། །ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ཉིད། ངོ་བོ་ཚིག་ཕྲད་བདག་ཉིད་འདོད། །ཚིག་གི་ཞེས་གསུངས་པས་རྒྱས་པར་བཤད་དོ། ། 1-760 གཉིས་པ་ནི།བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ། རྒོལ་བས་འདོད་པ། ཚད་མས་མ་བསལ་བ་སྟེ། གསུམ་ལྡན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད། བཟློག་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །རྣམ་བཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞིར་བསྡུ་བ་ལ། དེའི་མཚན་ཉིད་བཞི། མ་གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་དོན་བརྗོད། །རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་གཟུང་ངོ་། །རང་གི་ངོ་བོས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པ་བཅད། ཁོ་ནས་ནི་མ་གྲུབ་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་བཅད། བདག་ཉིད་ཀྱི་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པ་བཅད། འདོད་པས་ནི་སྨྲས་པ་ཙམ་བཅད། ཚིག་གིས་ཚད་མས་བསལ་བ་རྣམས་བཅད་དོ། །དེ་ཉིད་རིགས་ཐིགས་སུ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། རྒོལ་བས་འདོད་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་མ་བསལ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའོ། །ཞེས་པས། རང་ཉིད་ལོགས་སུ་མ་བྱས་པར་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཚིག་ཅེས་སྦྱར་བས་སོ། །གསུམ་པ་ནི།མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཏུ་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དཔོག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ནི། གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་དོན། །བདེ་བར་གཟུང་བ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཆོས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིས། ། 1-761 མདོར་བསྡུས་པ་ནི་གསུངས་པ་ཡིན། །སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་རྣམ་པ་དགུར་བཤད་པ་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་དང་། དེ་མིན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟར་སྣང་བ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་དེ་ཡང་། གཞལ་བྱ་བྱས་དང་མི་རྟག་དང་། །བྱས་དང་མཉན་བྱ་རྩོལ་ལས་བྱུང་། །མི་རྟག་རྩོལ་བྱུང་རེག་བྱ་མིན། །ཕྱོགས་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་རྩོལ་བྱུང་། །རྟག་རྟག་རྟག་དང་རྩོལ་བྱུང་མིན། །མི་རྟག་རྟག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས། །མཁའ་བུམ་བུམ་མཁའ་བུམ་གློག་མཁའ། །མཁའ་བུམ་མཁའ་བུམ་ནམཁའ་གློག །བུམ་གློག་མཁའ་བུམ་གློག་ནམ་མཁའ། །རྡུལ་ཕྲན་ལས་དང་བུམ་པ་དཔེ། །སྟེང་འོག་གཉིས་ཉིས་ལ་ཡང་དག་གནས། །ལོགས་གཉིས་འགལ་བའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །ཟུར་བཞི་དངོས་ཀྱིས་མ་ངེས་པ། །དབུས་སུ་ཐུན་མོང་མིན་པའོ། །མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ཁྱབ་བྱེད་དང་། །རྣམ་གཉིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡོད་ལ། །མཐུན་མིན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཅིག་ཡོད། །ཐམས་ཅད་འཇུག་དང་མི་མཐུན་ལ། །གཅིག་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀུན་ལ། །མཐུན་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་མཐུན་ཀུན། །གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཉིས་ཀར་མིན། །ཞེས་
Chinese
关于应成立的宗（pakṣa）的解释如下：被认为是推理意义的对象，与其自身本质相符，并且不排除各自的意愿。正如所说的那样，它本身被认为是词语、词缀和自性。通过‘词语’一词，进行了详细的解释。 第二，什么是应成立的宗？是辩论者所认可的，并且没有被量（pramāṇa）所排除的。具备这三个条件，才是正确的应成立宗的特征。反之则是相似的。通过区分的方式归纳为四种，即它的四个特征：未成立（asiddha）、非能立（anupalabdhi）、意义重复（arthāntara），辩论者所承诺的被接受。通过其自身本质，可以排除已成立的应成立宗。仅通过它，可以排除即使未成立，但被认为是能立的情况。通过自性，可以排除辩论者自身不认为应成立的情况。通过意愿，可以排除仅仅是陈述的情况。通过词语，可以排除被量所排除的情况。在《正理滴论》（Nyāyabindu）中，‘它的本质，辩论者所认可的，以及不排除被认为是应成立的，是宗。’因此，宗的特征是无可指责的。’正如所说的那样，通过不将自己分开，而是将自己的意愿，自己所承诺的词语结合起来。 第三，这样的特征是法（dharma），是正确的应成立宗的特征，因为它能确定正确的应成立宗。通过什么来衡量呢？能立的分类是，为了容易理解推理的分类的意义，通过对宗法的分类，简要地概括了。论师陈那（Dignāga）将推理的分类解释为九种，这是为了容易理解应成立宗和非应成立宗。因此，可以衡量所作的和无常的，所作的和可听的，由努力产生的，无常的，由努力产生的，非可触的，声音是常的，无常的，由努力产生的，常的，常的，常的和非由努力产生的，无常的，常的，应成立的法，虚空、瓶子、瓶子、虚空、瓶子、闪电、虚空、虚空、瓶子、虚空、虚空、虚空、闪电、瓶子、闪电、虚空、瓶子、闪电、虚空、虚空，微尘、业和瓶子是例子，上下两种情况是正确的，两种情况是相反的标志，四个角是不确定的，中间是不共的，同品仅仅是遍及的，两种情况是不同品的，同品不是不同品的，一切都包括在不同品中，一种情况是同品的，一切都是，同品是一种，不同品是一切，两种情况是一种，两种情况都不是。
English
The explanation of what should be established (pakṣa) is as follows: It is considered to be the object of reasoning's meaning, consistent with its own essence, and does not exclude respective intentions. As it is said, it itself is considered to be words, suffixes, and self-nature. Through the word 'words,' a detailed explanation is given. Second, what is the pakṣa to be established? It is what is accepted by the debater and not excluded by valid cognition (pramāṇa). Possessing these three conditions is the characteristic of a correct pakṣa to be established. The opposite is a fallacy. By way of distinction, it is summarized into four types, namely, its four characteristics: unestablished (asiddha), non-establishing (anupalabdhi), repetition of meaning (arthāntara), and what is promised by the debater is accepted. Through its own essence, the already established pakṣa to be established is excluded. Only through it, what is not established but is considered to be establishing is excluded. Through self-nature, what the debater himself does not consider to be established is excluded. Through intention, mere statements are excluded. Through words, what is excluded by valid cognition is excluded. In the Nyāyabindu, 'Its essence, what is accepted by the debater, and not excluding what is considered to be established, is the pakṣa.' Therefore, the characteristic of the pakṣa is irreproachable. As it is said, by not separating oneself, but combining one's own intention and the words promised by oneself. Third, such a characteristic is a dharma, a characteristic of a correct pakṣa to be established, because it determines the correct pakṣa to be established. By what is it measured? The classification of the probans is, in order to easily understand the meaning of the classification of reasoning, through the classification of the property of the pakṣa, it is briefly summarized. Ācārya Dignāga explained the classification of reasoning into nine types, which is in order to easily understand the pakṣa to be established and the non-pakṣa to be established. Therefore, what is made and impermanent, what is made and audible, produced by effort, impermanent, produced by effort, non-touchable, sound is permanent, impermanent, produced by effort, permanent, permanent, permanent and not produced by effort, impermanent, permanent, the dharma to be established, space, pot, pot, space, pot, lightning, space, space, pot, space, space, space, lightning, pot, lightning, space, pot, lightning, space, space, atoms, actions, and pots are examples, the two cases of above and below are correct, the two cases are contradictory signs, the four corners are uncertain, the middle is uncommon, the homogeneous is only pervasive, the two cases are heterogeneous, the homogeneous is not heterogeneous, everything is included in the heterogeneous, one case is homogeneous, everything is, the homogeneous is one, the heterogeneous is everything, the two cases are one, the two cases are not. --------------------------------------------------------------------------------