Tibetan
ས་གནོད་སྙམ་ན། །སེམས་ནི་དངོས་མེད་ཡེ་ནས་དག་པ་ལ། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་མེད། །འདྲེར་སྣང་འདྲེར་འཛིན་རང་ཡིད་འཛིན་པ་སྟེ། །ནམ་མཁའི་མདུད་པ་བཞིན་དུ་འཆིང་གྲོལ་བྱེད། །རང་སྣང་སྙམས་དང་བྲལ་ན་གཞན་མེད་དེ། །མེ་ལོང་བསྡུས་པས་གཟུགས་བརྙན་མི་སྣང་བཞིན། །མི་སྣང་འཁྲུལ་པས་སྲིད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ (༥༡༧)ན། །བདག་གཞན་གཉིས་སྣང་རྨི་ལམ་ཅི་འདྲའོ། །རང་སྣང་རང་གིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བཟོས་པས། །འཁོར་བ་ཉིད་ཅེས་མ་རིགས་འཁྲུལ་སྣང་ཡང་། །ལེགས་པར་བརྟགས་ན་གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །གདོད་ནས་གཞི་རྩ་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཀྱེ་ཧོ་སྣང་སྲིད་སྒྱུ་མའི་གྲོང་ཁྱེར་ན། །དོན་མེད་བདེན་པར་བཟུང་བས་བྱིས་པ་འཁོར། །འཛིན་མེད་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་རྟོགས་པས་གྲོལ། །ནམ་མཁའི་རི་མོ་སྨིག་རྒྱུའི་མཚོ་ནང་དུ། །སྣ་ཚོགས་གཟུགས་བརྙན་གསལ་བས་འཁྲུལ་པ་ལྟར། །མི་སྣང་འགྲོ་བ་དོན་མེད་ཨ་ཐང་ཆད། །ཧ་ཧ་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལ། །གློ་བུར་འཁྲུལ་རྟོག་རྐྱེན་གྱིས་ཅིར་སྣང་ཡང་། །ནམ་ཞིག་རང་བཞིན་ཤེས་པས་གྲོལ་བར་ངེས། །གཟའ་གཏད་མེད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཆོས་སྐུའི་ངང་། །ཡེ་ནས་རྩ་བ་བྲལ་བས་བློ་རེ་བདེ། །རེ་དོགས་གཉིས་འཛིན་ཞིག་པས་བག་རེ་དྲོ། །འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པས། །གློ་བུར་བག་ཆགས་སྦྱོང་བ་ཡང་མི་དཀའ། །སྟོང་པའི་རང་བཞིན་གང་གིས་གང་ལ་སྒྲིབ། །ཐམས་ཅད་ (༥༡༨)མ་སྐྱིས་གདོད་ནས་སྟོངས་པས་ན། །སེམས་དང་སྒྲིབ་པ་ཡེ་སྟོང་རྩ་བ་བྲལ། །གང་ཞིག་གང་གིས་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་པར་འདོད། །སྨིག་རྒྱུའི་ཞགས་པས་མོ་གཤམ་བུ་བཅིངས་ཞེས། །སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ནས་མྱ་ངན་བྱེད་པར་ཟད། །ངས་ནི་ཆོས་ཀུན་དེ་འདྲར་རབ་མཐོང་ནས། །འཆིང་གྲོལ་གཉིས་མེད་ཡེ་གྲོལ་སངས་རྒྱས་ཞེས། །བདག་དང་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་གཅིག་པར་རྟོགས། །ཧེ་ཧེ་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་གཟའ་གཏད་མེད། །འདི་ཞེས་སྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་ན་དགའ་བ་ལ། །རེ་དོགས་འབད་རྩོལ་ཞིག་པས་རབ་ཏུ་དལ། །དེ་ཡིན་ངེས་ཤེས་གང་ཤར་ཡིན་དུ་ཆུག། གཉིས་སུ་མ་འཛིན་རེ་དོགས་འཕྲང་ལས་འདས། །གཉིས་མེད་མ་ཡིན་ཆོས་ཉིད་གཞན་ན་མེད། །ཐད་ཀའི་ཤེས་པ་རང་གཟོའི་བསྙེམས་བྲལ་ཏེ། །དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་གདོད་མའི་ངང་། །རྟོགས་སླ་བློ་བདེ་ངོ་བོ་ཕྱམ་ཕྱམ་མོ། །མ་བསྒོམས་སྒོམ་མེད་སྙིང་པོའི་དོན་མཐོང་ཡང་། །ཀྱེ་མ་བདག་བློ་རྩོལ་བའི་གཟེབ་ཏུ་འཆིང་། །ཇི་ཙམ་འབད་པ་དེ་ཙམ་འཁྲུལ་པའི་ཡིད། །འཁོར་བའི་ཆོས་ཏེ་གང་གིས་གྲོ
Chinese
若想有损害， 心性本无实有，本来清净， 无有能损所损二者成立。 显现为鬼，执著为鬼，乃是自心执著， 如虚空之结，束缚而解脱。 若离自显现之念，则无他者， 如镜子收起，则影像不现。 不现而迷乱，于有之城市（517）， 自他二相，如梦一般。 自显现由自造作能取所取， 名为轮回，非理之迷乱显现亦， 若善加观察，乃无二法身， 本初离基之法性。 嗟呼！于显有如幻之城市中， 无义执为真实，孩童流转。 无执瑜伽士等，由证悟而解脱。 如虚空之图，阳焰之海中， 种种影像显现而迷乱一般， 不现有情，无义而疲惫。 哈哈！于本来空性之自性中， 由忽然而来之迷乱分别念之缘起，显现为何， 然何时了知自性，则决定解脱。 无有星曜加持之神变，于法身之状态中， 本来离根，故心甚乐， 希忧二执消失，故觉甚暖。 有情之自性，本来成佛， 故串习忽来之习气亦不难。 空性之自性，何者以何者遮蔽？ 一切（518）不生，本来空性故， 心与遮障，本空离根。 何者以何者，认为有情迷乱？ 如以阳焰之索，系缚石女之子， 见痛苦而徒增悲伤。 我见诸法皆如是， 束缚解脱无二，本来解脱成佛， 自与有情，皆证悟为一。 嘿嘿！一切自解脱，无有星曜加持。 若有可成之事，则甚欢喜， 希忧勤作消失，故极寂静。 彼是，决定之识，随何显现，任其显现。 不执二取，超越希忧之险境， 非是无二，法性之外无有他者。 直接之觉性，离自诩之骄慢， 胜义法性，本始智慧之状态中， 易于证悟，心甚安乐，体性坦然。 虽未修，无修，然见心要之义， 噫！我之分别念，束缚于造作之盒中， 尽力而为，则愈发迷乱之心， 轮回之法，何者解脱？
English
If you think there is harm, The nature of mind is without substance, primordially pure, There is no establishment of two, the harmer and the harmed. Appearing as a ghost, clinging to a ghost, is clinging to one's own mind, Like a knot in the sky, it binds and liberates. If you are free from the thought of self-appearance, there is no other, Like a mirror put away, the image does not appear. Not appearing and being confused, in the city of existence (517), The appearance of self and other is like a dream. Self-appearance creates the grasper and the grasped by itself, Called samsara, even the irrational confused appearance, If you examine it well, it is the non-dual dharmakaya, The dharmata that is primordially free from the ground. Alas! In the city of illusory existence, Children wander, clinging to the meaningless as true. Those yogis without clinging are liberated by realization. Like a drawing in the sky, in a mirage sea, Various images appear and are confused, Invisible beings are meaninglessly exhausted. Haha! In the primordially empty nature, Whatever appears due to the adventitious causes of confused thoughts, But when you know the nature, you will surely be liberated. The miraculous power of the dharmakaya, without planetary influence, Is primordially rootless, so the mind is very happy, The disappearance of hope and fear makes it feel warm. The nature of beings is primordially enlightened, So it is not difficult to purify adventitious habits. What obscures what in the nature of emptiness? Since all (518) are unborn and primordially empty, Mind and obscurations are primordially empty and rootless. Who thinks that beings are confused by what? Like tying the son of a barren woman with a mirage rope, It is just seeing suffering and being sad. I see all phenomena like that, Bondage and liberation are non-dual, primordially liberated as Buddhas, I realize that self and all beings are one. Hehe! Everything is self-liberated, without planetary influence. It would be nice if there was something to accomplish, Hope, fear, and effort disappear, so it is very peaceful. Whatever arises as definite knowledge, let it be. Do not cling to duality, cross the dangerous path of hope and fear, It is not non-dual, there is no other dharmata. The direct awareness is free from the pride of self-esteem, In the state of ultimate dharmata, primordial wisdom, Easy to realize, the mind is very happy, the essence is relaxed. Although you have not meditated, without meditation, you see the meaning of the essence, Alas! My mind is bound in a box of effort, The more you try, the more confused the mind becomes, The dharma of samsara, who will liberate?
Tibetan
ལ་བ་མེད། །ཀྱེ་ཧོ་ (༥༡༩)མ་བཅོས་རང་སར་དག་པའི་ངང་། །དེ་རང་ཉིད་དེ་རང་བབས་གཉུག་མའི་དོན། །གང་ཤར་རྩིས་མེད་གཟའ་གཏད་བྲལ་བར་ཞོག། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་ཀློང་མཐར་ཐུག་ཡིན། །དེ་ལྟར་གནོད་བྱེད་གཞི་ནས་མེད་པ་ལྟར། །གནོད་ཡུལ་རང་ཡང་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་སྟེ། །གནོད་དོ་སྙམ་ན་ལུས་སེམས་གང་ལ་གནོད། །ལུས་ནི་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུའང་བརྟགས་ན་མེད། །སེམས་ནི་དངོས་མེད་དངོས་གཟུང་ཀུན་དང་བྲལ། །དེ་ལ་གནོད་པ་སྐྱེལ་བའི་ཡུལ་འདུག་གམ། །བརྟགས་པས་མེད་བཞིན་མ་བརྟགས་དུས་ནའང་མེད། །གཉིས་འཛིན་ཐག་པས་རང་སེམས་བཅིངས་པར་ཟད། །འཆིང་གྲོལ་གཉིས་མེད་ནམ་མཁའི་རི་མོ་འདྲ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་འདྲེ་ཡང་ལྷ་ཉིད་དེ། །རང་སེམས་དག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་མཐོང་། །ལྷ་མེད་འདྲེ་མེད་རང་སེམས་སྟོང་པའི་ངང་། །བསལ་གཞག་འགྲོ་འོང་གཉིས་མེད་ཆོས་ཉིད་ལ། །བསྙེམས་བྲལ་བློ་ཡིས་འཁྲུལ་གཞི་ཟད་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་རེ་དོགས་རྩ་བ་སྟོར། །དགག་སྒྲུབ་བླང་དོར་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་གྲོལ། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་མཉམ་པའི་ངང་དུ་ (༥༢༠)གྲོལ། །འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་ཡེ་ནས་འོད་གསལ་ཞིང་། །འདྲེར་སྣང་འདྲེར་འཛིན་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་ངང་། །སྣ་ཚོགས་བྲན་རིག་རང་གྲོལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རྟེན་མེད་གཞི་གྲོལ་རྩ་བྲལ་གཉུག་མའི་ངང་། །སྒྱུ་མ་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ཆུ་ཟླའི་ངང་། །རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་འདྲ་བར་ཤེས་བྱས་ནས། །བསྙེམས་བྲལ་གཟའ་གཏད་བྲལ་བའི་རྩལ་སྦྱང་བྱ། །དེ་ལྟར་གདོན་རྣམས་ཆོས་སྐུར་གྲོལ་བ་ལྟར། །ནད་ཀྱང་རིག་པའི་རྩལ་སྦྱང་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྦྱངས་ནས། །འགྲོ་བའི་ནད་རྣམས་གཅིག་བསྡུས་བདག་ལ་ཐིམ། །བདག་གི་ནད་མེད་བདེ་བ་འགྲོ་ལ་སྦྱིན། །བདག་གི་ནད་ཀྱིས་འགྲོ་ཀུན་བདེ་བར་ཤོག། བསྐལ་པར་བཟོད་བྱ་བསྲན་ཐུབ་གོ་བགོས་ལ། །ལུས་དང་སེམས་གཉིས་གང་ན་ལེགས་པར་རྟོགས། །ལུས་འདིས་རྡོ་དུར་ཁྲོད་རོ་དང་འདྲ། །སེམས་ནི་མཁའ་འདྲ་ཁ་དོག་དབྱིབས་མེད་པས། །དེ་ལ་བརྟགས་ན་ན་རྒྱུ་ན་མཁན་མེད། །ན་བར་འཛིན་པ་རང་གི་རྟོག་པ་ཙམ། །དྲན་རྟོག་དངོས་མེད་པར་སྣང་བསིར་བུ་འདྲ། །གཉིས་མེད་དོན་ལ་ན་བ་ཡོད་མི་སྲིད། །གཉིས་འཛིན་འཁྲུལ་ (༥༢༡)པས་ནད་ཅེས་བཏགས་པར་ཟད། །བཏགས་ཀྱང་འདོགས་མཁན་རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྟོང་། །ན་བའི་ལུས་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་གཞིག་པའི་ཚེ། །ནམ་མཁའ་འདྲ་ཞིང་སྟོང་གསལ་ཆོས་སྐུའི་ངང་། །ན་བ་གཉིས་མེད་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེ། །གནས་ལུགས་གསལ་འ
Chinese
无有勤作。 嗟呼！（519）未作任运自净之状态，彼即是彼，即是本然固有之义。 任何显现皆莫计较，置于无执著之境。 此乃三世诸佛之究竟密意。 如是，能害者从根本上即不存在一般，所害之境亦原本未成立。 若思有损，则损害于身或心？ 若分析身，则莫说微尘，丝毫也不存在。 心乃无实，远离一切能取所取。 于彼，存在能施加损害之境吗？ 细察则无，未细察时亦无。 二取之绳索徒然束缚自心。 束缚与解脱无二，犹如空中之绘画。 如是了悟，则鬼亦是天神，仅见为自心清净之影像。 无有天神无有鬼，自心空性之状态中，于舍取、去来无二之法性中，以无骄慢之智慧，烦恼之根源即已穷尽。 如是了悟，则希望与恐惧之根亦已摧毁。 否定与肯定、取舍，于法性之状态中解脱。 于无二智慧平等之状态中（520）解脱。 如是，显有原本即是光明，显现为鬼，执著为鬼，于天神与天女之状态中，种种散乱之觉性，自解脱为法身。 无有依凭，基位解脱，无有根源，于本然之状态中，幻化与智慧无二，如水中之月。 了知自性犹如虚空后，修习无骄慢、无执著之诀窍。 如是，诸魔解脱为法身一般，疾病亦是修习觉性之诀窍，即是法身。 修习慈爱与悲心、菩提心后，将众生之疾病汇集融入自身。 愿我之无病安乐施予众生。 愿众生因我之疾病而安乐。 于能忍耐劫难之忍耐中，于能忍受之堪忍中，于能理解之领悟中，于身与心二者，应善加了知何者为佳。 此身犹如石块、墓地之尸体。 心犹如虚空，无有颜色与形状。 若于彼分析，则无有能病者与所病者。 执著有病，仅是自心之分别念。 忆念分别念，犹如无实显现之水泡。 于无二之义中，不可能存在疾病。 仅是因二取之错乱（521）而安立为病。 虽安立，然安立者之自性原本即空。 患病之身体，于分解为微尘之时，犹如虚空，于空明法身之状态中，疾病无二，自性圆满广大。 安住实相，显现。
English
Without effort. Oho! (519) In the state of uncorrected self-purification, that itself is that, the meaning of natural and inherent. Whatever arises, leave it uncalculated, free from grasping. This is the ultimate intent of the Buddhas of the three times. Just as there is no harm-doer from the beginning, the object of harm is also not established from the beginning. If you think there is harm, then what is harmed, body or mind? If the body is analyzed, there is not even a particle. The mind is immaterial, separate from all objects and subjects. Is there an object to inflict harm on it? It is not there when analyzed, and it is not there when not analyzed. The rope of dualistic clinging only binds one's own mind. Binding and liberation are non-dual, like a painting in the sky. If you realize this, then even a demon is a deity, seen only as a reflection of your own pure mind. Without gods, without demons, in the emptiness of one's own mind, in the dharma nature without acceptance or rejection, coming or going, with a wisdom free from pride, the root of delusion is exhausted. If you realize this, the root of hope and fear is destroyed. Negation and affirmation, acceptance and rejection, are liberated in the state of dharma nature. Liberated in the state of equality of non-dual wisdom (520). Thus, phenomena and existence are originally clear light, appearing as demons, clinging to demons, in the state of gods and goddesses. Various scattered awarenesses, self-liberated as the dharmakaya. Without support, the ground is liberated, without root, in the natural state. Illusion and wisdom are non-dual, like the moon in water. Knowing that one's own nature is like the sky, practice the skill of being free from pride and grasping. Just as the demons are liberated into the dharmakaya, illness is also the skill of practicing awareness, which is the dharmakaya. Cultivating love and compassion, bodhicitta, gather all the illnesses of beings and dissolve them into oneself. May my freedom from illness and happiness be given to beings. May all beings be happy through my illness. In the endurance to endure kalpas, in the tolerance to tolerate, in the understanding to understand, of body and mind, it is important to understand which is better. This body is like a corpse in a stone tomb. The mind is like the sky, without color or shape. If you analyze it, there is no cause of illness or one who is ill. Clinging to illness is only one's own thought. Memories and thoughts are like bubbles, appearing immaterial. In the meaning of non-duality, illness cannot exist. It is only labeled as illness due to the confusion of dualistic clinging (521). Even if labeled, the nature of the labeler is originally empty. When the sick body is broken down into particles, it is like the sky, in the state of clear light dharmakaya. Illness is non-dual, the nature is perfectly great. Abiding in reality, appearing.