Tibetan
་སེམས་ཅན་ཕལ་པས་ནམ་ཡང་རང་གར་མི་རྟོགས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་འོད་གསལ་བ་ཡིན་པས་སོ། །ཆོས་ཅན་ཡིད་ཕྲ་བ་དེ་ཉིད་རགས་པར་མཆེད་པའི་དུས་ན་ཕྲ་བའི་གནས་སྐབས་དོར་ནས་རགས་པར་འགྱུར་ལ། ནང་དུ་སྡུད་པའི་ཚེ་རགས་པ་འགགས་ནས་ཕྲ་བ་འབྱུང་བས་དེ་གཉིས་དུས་མཚུངས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀ་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ་ནང་དུ་སྡུད་པ་དང་། ཕྱིར་མཆེད་པའི་དུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་དུས་གཅིག་ཏུ་མེད་པས། ཡིད་ཕྲ་བ་དེ་ནི་ནམ་ ཡང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡིད་རགས་པ་ཡོད་པའི་དུས་ན་ཡིད་ཤེས་རིགས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་དེ་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཞིང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལྟར་དམིགས་རྣམ་རིས་སུ་མ་ཆད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར། ཡིད་ཤེས་རང་གི་དམིགས་རྣམ་བྱེ་བྲག་པ་ཅན་ཡིན་པས། ཇི་ལྟར་ཡིད་རྟོག་བཅས་དང་། རྟོག་མེད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་སོ་སོར་དབྱེ་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཡིད་རགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡིད་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་རིག་པས་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཡིད་ཕྲ་བ་འདི་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པས་གོས་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། མ་གོས་པ་ཞིག་ཡིན། གོས་པ་ཡིན་ན་འདི་བསྒོམ་པས་ཉོན་མོངས་སོགས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་ལ། མདོ་རྒྱུད་ཀུན་ནས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། གློ་བུར་བའི་དྲི་མས་ནམ་ཡང་ཉོན་མོངས་པར་བྱར་མེད་པར་མ་གསུངས་སམ། གཞན་ཡང་ཕྲ་ཡིད་ནི། ཡིད་རགས་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད། རགས་པ་ནི་ཕྲ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་མི་མཐུན་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་ཁས་ལེན་ ན། ཕྲ་ཡིད་ཀྱང་རགས་པར་འགྱུར་ལ། རགས་ཡིད་ཀྱང་ཕྲ་ཡིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་དེ་གཉིས་ཁྱད་མེད་པར་འཇུག་པས། ཡིད་རགས་པ་གཉུག་སེམས་མིན་ལ་ཕྲ་ཡིད་གཉུག་སེམས་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཕྱེས་པའང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལྔ་ན་ཕྲ་ཡིད་རྒྱུན་ཆད་དམ་མི་འཆད། འཆད་ན་གཉུག་སེམས་ཇི་ལྟར་ཡིན། མི་འཆད་ན་སེམས་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་རྟོག་དཔྱོད་སོགས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཕྲ་ཡིད་དེ་སྟོང་ཉིད་དཔྱད་ར་བྱེད་ནུས་པ་བཞིན། གཞན་ལའང་རྟོག་དཔྱོད་ཅིས་མི་འཇུག །རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག་ནི་རྟོག་པའི་བློ་ལས་མི་འདའ་ལ། སོ་སྐྱེས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལས་བདེན་མེད་རྗེས་སུ་དཔོག་གི་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་མིན་པར་ཁྱོད་མི་
Chinese
一般众生任何时候都不会自然而然地证悟，因为心的空性是光明。作为法，细微的意在扩展为粗大的时候，就舍弃了细微的状态而变为粗大，在向内收摄的时候，粗大停止而产生细微，所以这两者不是同时存在。这两者都是意识的自性，因为安立在向内收摄和向外扩展的时候的状态，所以不是同时存在。如果细微的意总是不断绝地存在，那么在众生相续中存在粗大意的时候，就会存在两种不相同的意识，这样一来，它就是心和心所的自性，而且不像阿赖耶识那样，目标和形象不会中断，而是意识具有自己的目标和形象的差别。就像能够区分有分别和无分别的执持方式一样，这种与粗大意不同的意识，众生的自证如何不会体验到呢？如果是这样，那么这个细微的意是被贪等烦恼所染污的呢？还是没有被染污的呢？如果被染污，那么修习它就不能对治烦恼等二障，难道不是在一切经续中都说，心的自性是什么，都不会被突如其来的垢染所染污吗？此外，细微的意是没有粗大意的体性，粗大意是没有细微意的体性，因此是完全不相容的。如果承认这两者是一体，那么细微的意也会变成粗大，粗大的意也会变成细微的意，因为在一个事物上，这两者无差别地存在。区分粗大意不是本觉心，而细微意是本觉心，也就变得没有意义了。在五种无心状态中，细微意是断绝还是不断绝？如果断绝，那么如何是本觉心？如果不断绝，那么在无心状态中也会有分别思辨等，就像你的细微意能够进行空性的辨析一样，为什么其他不会有分别思辨呢？理智后得比量不能超出分别的智慧，凡夫修习空性，是从一异等理证推断无自性，而不是现量见到，你不是……
English
Ordinary sentient beings never spontaneously realize it, because the emptiness of mind is luminous. As a dharma, when that subtle mind expands into the gross, it abandons the subtle state and becomes gross. When contracting inward, the gross ceases and the subtle arises, so these two do not exist simultaneously. Both of these are the nature of mind-consciousness, and because they are established in the state of contracting inward and expanding outward, they do not exist at the same time. If the subtle mind always exists without interruption, then when the gross mind exists in the continuum of sentient beings, there will be two different kinds of mind-consciousness. In that case, it would be the nature of mind and mental factors, and it would not be like the alaya-consciousness, where the object and image are not interrupted, but the mind-consciousness has its own specific object and image. Just as one can distinguish between conceptual and non-conceptual ways of grasping, how can such a mind-consciousness that is different from the gross mind not be experienced by the self-awareness of sentient beings? If so, is this subtle mind stained by afflictions such as attachment, or is it unstained? If it is stained, then meditating on it will not be an antidote to the two obscurations of afflictions, etc. Haven't all the sutras and tantras said that whatever the nature of mind is, it can never be afflicted by adventitious stains? Furthermore, the subtle mind is the characteristic of the absence of the gross mind, and the gross is the characteristic of the absence of the subtle, so they are completely incompatible. If you admit that these two are one, then the subtle mind will also become gross, and the gross mind will also become subtle, because these two exist without difference in one thing. The distinction that the gross mind is not the original mind, but the subtle mind is the original mind, also becomes meaningless. In the five states of mindlessness, is the subtle mind interrupted or uninterrupted? If it is interrupted, then how is it the original mind? If it is uninterrupted, then there will be conceptual thinking, etc. even in the state of mindlessness, just as your subtle mind can analyze emptiness, why wouldn't others have conceptual thinking? Intellectual subsequent inference does not go beyond the wisdom of conceptualization, and ordinary people cultivate emptiness by inferring selflessness from reasons such as oneness and otherness, not by directly seeing it, you are not...
Tibetan
འདོད་དམ། དེ་འདྲའི་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ནམ་ཡང་མི་འགགས་ན་གཉིད་འཐུག་གི་སྐབས་སོགས་སུའང་ཅི་སྟེ་རྟོག་དཔྱོད་མི་བྱེད། བྱེད་ན་ཡིད་རགས་པའང་ཅི་སྟེ་མིན། གཞན་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཐ་མའི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡོད་ན། དེ་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་གཞིར་འགྱུར་རོ་ཞེས། སེམས་ཙམ་གྱི་མདོ་དང་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐོགས་ མེད་ཀྱིས་བཞེད་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པར་བཀག་ན། མདོ་སྔགས་གང་ནས་ཀྱང་མ་བཤད་པའི་ཡིད་ཕྲ་བ་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡོད་པ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འདོགས་པའི་གཞིར་མི་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ལུང་གང་ཡིན་ལ། རིགས་པ་གང་ཡིན་བརྗོད་དགོས་ཀྱི། སྔགས་ཀྱི་གཉུག་སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་པའི་རང་བྱུང་ཡིན་པར། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། མདོ་དང་དགོངས་འགྲེལ་རྣམས་ལས་ཀྱང་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཞེས་པ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཅན་སེམས་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ལུང་ཚད་མེད་ཀྱང་། མདོར་བསྡུས་ན། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། སེམས་ནི་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཆོས་ཉིད་སེམས་ལས་གཞན་པའི་སེམས་གཞན་ནི། །འོད་གསལ་མ་ཡིན་རང་བཞིན་ལ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་མེད་དེ། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་ལས་ བྱུང་འདོད་ཆགས་སོགས། །གློ་བུར་དྲི་མས་དེ་ཉོན་མོངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་ནུས་པས་མ་སྤྲོས་ལ། དེ་ལྟར་མདོ་རྒྱུད་གང་ནས་མ་བཤད་པའི་གཉུག་སེམས་འདོད་ཚུལ་འདི་ལྟར་ན། འདི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་འདོད་དམ་མིན་པར་འདོད། ཡིན་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར་གསུངས་ན། འདི་ཆོས་ཉི་ཚེ་བ་ཞིག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་སུ་ཇི་ལྟར་རིགས། མགོན་པོ་བྱམས་པས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི། འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་ཆོས་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་སོང་བར་གསུངས་ན། ཡིད་ཕྲ་བ་འདུས་བྱས་དེ་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་བརྗོད་ཅིག །གཞན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་གནས་དོན་ལུས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་པས་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་པར་གསུངས་ན་ཡང་། ཀུན་ག
Chinese
您是这样认为的吗？如果像那样进行思辨的分别念永远不会停止，那么在深度睡眠等情况下，为什么不进行思辨呢？如果进行思辨，为什么不是粗大的意识呢？此外，您认为阿赖耶识从轮回无始至终持续存在，那么它会成为假立“我”的基础吗？如果唯识宗的经和圣者无著所主张的阿赖耶识，连名言也不存在而被遮止，那么在显密经续中都未曾阐述的，刹那相续不断的微细意识，与作为假立补特伽罗“我”的基础，有什么区别呢？必须说明那是什么样的成立理由的教证，又是什么样的理证。密宗的本觉心是超越八识聚的自生智慧，如《智慧精髓总集》中所说的那样。而且，在经部和释论中，也有无数的教证说“光明心”是心的法性，是自生智慧，而不是有法的心。简而言之，《八千颂般若经》中说：“心非心，心之自性光明。”《现观庄严论》中说：“法性之外的他心，非光明，是对自性的陈述。”《宝性论》中说：“心的自性光明，犹如虚空般不变，由非真实分别所生的贪欲等，不会因突如其来的垢染而受烦恼。”仅凭这些就能够理解，所以不再赘述。像这样，对于在显密经续中都未曾阐述的本觉心的主张，那么，这是被认为是如来藏，还是不被认为是如来藏呢？如果是，那么如来藏是法界，圣者龙树在《法界赞》中说，这仅仅是一部分的法，怎么能是所有法的法界呢？圣者弥勒说，如来藏是“不变”且“随顺一切法”，那么请说说，这个有为法的微细意识，如何是不变的，又是如何随顺一切法的呢？此外，阿赖耶识是执持显现为处所、事物、身体的一切习气，因此被称为执持一切习气，但是阿赖耶
English
Do you think so? If the thought of such speculation never ceases, then why is there no speculation during deep sleep and other times? If there is speculation, why is it not a coarse consciousness? Furthermore, if you believe that the alaya-vijnana (store consciousness) continuously exists from the beginningless to the end of samsara, then will it become the basis for imputing "I"? If the alaya-vijnana, which is asserted by the Sutras of the Mind-Only school and the great chariot Thogme (Asanga), is even denied as a term, then what is the difference between the subtle mind, which is not mentioned in either Sutra or Tantra and exists as a continuous stream of moments, and the basis for imputing the "I" of a person? It is necessary to state what kind of scriptural authority establishes that, and what kind of reasoning. The innate mind of Tantra is the self-arisen wisdom that transcends the eight aggregates of consciousness, as stated in the Essence of Wisdom, a compilation of all [Tantras]. Moreover, in the Sutras and commentaries, there are countless scriptural authorities stating that the "luminous mind" is the nature of mind, the self-arisen wisdom, and not the mind as a subject. In short, the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra says: "Mind is not mind; the nature of mind is luminous." The Ornament of the Sutras says: "Another mind other than the nature of reality is not luminous; it is spoken of as self-nature." The Uttaratantra Shastra says: "Whatever is the luminous nature of mind is immutable like space; desires, etc., arising from unreal thoughts, do not become afflicted by sudden stains." Even this much is enough to understand, so I will not elaborate further. Like this, regarding the assertion of the innate mind, which is not mentioned in either Sutra or Tantra, is this considered to be the Tathagatagarbha (Buddha-nature), or is it not considered to be the Tathagatagarbha? If it is, then the Tathagatagarbha is the Dharmadhatu (realm of reality), and if the venerable Nagarjuna says in the Praise of Dharmadhatu, how can this mere part of dharma be the Dharmadhatu of all dharmas? The venerable Maitreya says that the Tathagatagarbha is "immutable" and "follows all dharmas," so please explain how this conditioned subtle mind is immutable and how it follows all dharmas. Furthermore, the alaya-vijnana holds all the habitual tendencies of everything that appears as places, things, and bodies, so it is said to hold all habitual tendencies, but the alaya-