Tibetan
་ལས་བྱུང་ཞིང་། འཁྲུལ་པ་ནི་གཞི་མ་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས།གཞི་སྣང་ཉིད་ཤར་ཚེ་རྟོགས་ནས་ཡེ་ཐོག་ཀ་དག་གི་གྲོལ་བར་ཕྱིན་ཚེ་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར་གྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པས། སྟོབས་བཅུ་མངོན་གྱུར་དུ་ཡོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞི་ལ་སྟོབས་སོགས་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དུ་ཡོད་ཀྱང་། རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ལས་ས་བཅུའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཀྱང་དེའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མངོན་གྱུར་དུ་ གཟིགས་མི་ནུས་ན་སེམས་ཅན་ཕལ་པས་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། དེས་ན་གཞི་དེའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མངོན་གྱུར་དུ་སྣང་མི་སྣང་ནི། གཞི་ཙམ་གྱི་ངོས་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དེ་ཇི་བཞིན་པར་རྟོགས་པ་པོ་སངས་རྒྱས་དང་། མ་རྟོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱེ་དགོས་ཏེ། གདོད་མ་གཞི་ཡི་ཆོས་ཉིད་འཁོར་འདས་གང་གི་དུས་སུའང་འགྱུར་བ་མེད་པ་དེ་ནི་གཉུག་མ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། གྲོལ་འཁྲུལ་གཉིས་ཀ་དེའི་རྩལ་ལས་ཤར་བའི་གློ་བུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ལས་མ་གཡོས་ན་འཁོར་འདས་གང་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་དབུས་མཐའ་ལས། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། །གཉིས་འདི་གློ་བུར་བྱུང་བ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས། དེ་ལྟར་གློ་བུར་བས་འཁོར་འདས་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཐོག་གཞིའི་གནས་ལུགས་དེའི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྟོབས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་གྱུར་དུ་ཡོད་མེད་དང་། ལོངས་སྐུའི་མཚན་དཔེ་དང་ཞིང་ཁམས་སོགས་མཐའ་དག་རྫོགས་པར་ཡོད་དམ་མེད་བཅས་བསམ་པར་བྱ་བའི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ལས་མ་གཡོས་པའི་དུས་ན་སྟོང་གསལ་མཐའ་བྲལ་ཆེན་པོ་ཙམ་དུ་གནས་པར་བརྗོད་དགོས་ཀྱི། དེའི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་མ་བྱུང་བས། དག་པའི་ ཡོན་ཏན་རྣམས་དབྱེར་མེད་ཡིན་རུང་། དེ་དང་དེའི་ཆར་འབྱེད་པ་མེད་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཕགས་པ་སློབ་པའི་ཡེ་སྟོང་འོད་གསལ་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་མཉམ་བཞག་ལྟར་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོབས་བཅུ་ནི་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་དེས་ཡུལ་གནས་དང་གནས་མིན། གདུལ་བྱའི་ཁམས་དབང་བསམ་པ་སོགས་མཁྱེན་ཚུལ་གྱི་ཆ་ནས་དཔྱད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་སྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དབྱིངས་ལ་འཆར་རུང་གི་ཆ་ཙམ་དུ་འདོད་དམ་ཞེ་ན། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དུ་ཕྱེས་པའི་གཞིའི་ལྡོག་ཆ་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྣང་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས་མི་རུང་བ་མེད་དེ། རྫོགས་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་རྣམས་ལས། ང་མེད་
Chinese
而生，错乱是由于未证悟基而生。因此，当基显现本身显现时，证悟并到达原始本来清净的解脱时，就是证悟现前的佛，因此，十力现前存在。因此，虽然基上不存在力等涅槃的功德，但本来就具备，但只有证悟圆满的佛才能完全现见其功德，即使是十地的大菩萨也无法完全现见，更何况是凡夫。因此，基的功德是否完全显现，不是从基本身的角度而言，而是要根据如实证悟基的佛和未证悟的众生的显现来区分。原始基的法性在轮回或涅槃的任何时候都不会改变，这被称为本性。解脱和错乱都是从其力量中显现的突发事件。如果基没有动摇，则轮回和涅槃都不会显现。因此，中边论中说：轮回和涅槃，这二者是突发产生的。如是，以突发事件未区分轮回和涅槃的原始基之安住方式的自性而言，十力的智慧是否现前存在，以及圆满报身之相好和净土等是否圆满存在等，都不是应该思考之处。在未从基动摇之时，只能说安住于空明无边大之中。因为那时未出现佛和众生之二，所以，虽然清净的功德无有分别，但因为没有区分此和彼，所以是不可思议的。例如，就像圣者学道的空性光明中，二取消失的等持一样，没有任何戏论存在。十力是能知智慧，从其所知境处和非境处，所化众生的根器、意乐、想法等了知方式的角度来观察。那么，如所有智和身等广大的功德，是否只是认为是在法界中可以显现的部分呢？如果从基、道、果三者区分的基的角度承认那样，也是随顺显现方式而说的，所以没有不可行的。在大圆满的续部中说：我无。
English
arising from that, and confusion arises from not realizing the ground. Therefore, when the ground appearance itself arises, one realizes and goes to the liberation of original purity, then one is a Buddha of manifest realization, therefore, the ten powers are manifestly present. Therefore, although the qualities of nirvana, such as powers, do not abide in the ground, they are inherently present, but only a Buddha with perfect realization can fully manifest those qualities, even the great bodhisattvas of the ten bhumis cannot fully manifest them, let alone ordinary beings. Therefore, whether all the qualities of that ground are manifestly apparent or not is not from the perspective of the ground itself, but must be distinguished according to the appearance of the Buddha who truly realizes the ground and the sentient beings who do not realize it. The nature of the original ground, which does not change at any time in samsara or nirvana, is called intrinsic. Both liberation and confusion are sudden events that arise from its power. If the ground does not waver, neither samsara nor nirvana will appear. Therefore, it is said in the Madhyāntavibhāga: Samsara and nirvana, these two arise suddenly. Thus, in terms of the nature of the original ground's abiding, which is not distinguished by sudden events in either samsara or nirvana, it is not a place to consider whether the wisdom of the ten powers is manifestly present, and whether the marks and signs of the enjoyment body and the pure lands, etc., are completely present or not. When one has not wavered from the ground, one can only say that one abides in the great expanse of emptiness and clarity. Because the two, Buddha and sentient beings, have not arisen at that time, although the pure qualities are undifferentiated, they are inconceivable because there is no distinction between this and that. For example, like the samadhi in which dualistic appearances have subsided in the emptiness and luminosity of a noble one in training, there is no elaboration whatsoever. The ten powers are the knowing wisdom, and they must be examined from the perspective of how they know the objects and non-objects, the faculties, inclinations, and thoughts of the beings to be tamed. Then, are the qualities of the omniscient wisdom and the vast qualities of the body, etc., only considered to be the part that can appear in the dharmadhatu? If one acknowledges that from the perspective of the ground, which is distinguished into the three, ground, path, and result, it is also said in accordance with the way things appear, so there is nothing unfeasible. In the tantras of Dzogchen, it is said: I am without.
Tibetan
པའི་སྔོན་རོལ་ན་གཞི་འདི་ལྟར་གནས་ཏེ། གཞི་ཀ་དག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་གནས་སོ། །ངོ་བོ་དེ་མི་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་མ་འགག་པར་གསལ་བ། གཞོན་ནུ་བུམ་པ་སྐུ་ཡི་གནས་ལུགས་ཞེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་འོད་ལྔའི་སྣང་བ་མ་འགགས་སོ། །ཐུགས་རྗེའི་སྣང་བ་ནི་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། ངོ་བོ་ཀ་དག་ཡེ་ཤེས་ལ། ། མ་རིག་པ་ཞེས་སྲིད་མིང་མེད། །གཅིག་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་མེད་པའོ། །བརྟགས་པས་ཡོད་མེད་གྲུབ་པ་མེད། །གང་དུ་མ་ཕྱིའི་ཆོས་ཉིད་ལས། །ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད། །ཚིག་མེད་བརྗོད་པ་གྲུབ་པ་མེད། །མཐའ་ལ་མི་གནས་རང་རིག་དང་། །བརྗོད་འཛིན་མིང་གི་མཐའ་ཟད་པའོ། །རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་གྱི་གྲངས་མེད་ལ། །གཉིས་སྣང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མེད། །མཚན་ཉིད་གང་དུའང་ཕྱེ་བ་མེད། །ཡུལ་ཅན་རགས་པ་ཟད་པའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དོན་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་གཞི་ལས་ཡོན་ཏན་ལྷུན་རྫོགས་ཁས་ལེན་མི་རུང་བས། གཞི་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་ཚད་འབྲས་བུ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་མི་རིགས་ཏེ། གཞི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་སངས་རྒྱས་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་གྱི། དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པའི་ངོ་བོར་སངས་རྒྱས་པ་མིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་འདྲའི་ཡེ་ཐོག་གི་གཞི་མ་གཡོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཞི་སེམས་ཅན་དང་། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་དབྱེར་མེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་མིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་མེད་པའི་དུས་ན་སུ་ཞིག་གིས། འདི་ནི་གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་ཁམས། འདི་ནི་ལམ། འདི་ནི་དག་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ ཞེས་བརྗོད་པའང་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་གཞི་ལས་གཞི་སྣང་གཡོས་ཏེ་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་དུས་ན། གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱང་། ཡེ་ནས་སྒྲིབ་བྲལ་གྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རིག་པས་དག་པ་འགྲུབ་ལ། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་དུ་གནས་པའང་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་ཅིང་། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་དག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཆ་ཟད་པ་ན། ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་མངོན་དུ་གཟིགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་ལ། དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པའང་ཆོས་ཉིད་དེ་ལས་མ་འདས
Chinese
在它之前，基 இவ்வாறு 存在着。基被称为大 первозданный。它的本质存在于自性、慈悲这三种形态中。本质是不变的智慧，不间断地显现。被称为童瓶身的安住方式。自性是五光不灭的显现。慈悲的显现就像无云的虚空。如是说。在破斥论中说：本质是 первозданный 智慧。 没有被称为无明的存在之名。没有一和二的数字。通过考察，不存在有和无的成立。在任何地方，从本初的法性中，甚至连智慧也不成立。没有词语，没有言说成立。不住于边，自明智，言说执着的名称穷尽。没有原因，没有条件的数量，没有二元显现的境和有境。在任何地方都没有区分自性。有境粗大穷尽。如是等等所说之义，应当如是理解。如果是这样，因为不能承认从基中圆满具足功德，所以不能承认基本身是周遍的果位本初成佛的自性。只能承认基是自性清净的佛，如果认为不是证得二净圆满的究竟果位的体性成佛，那么，对于这样 первозданный 的基，在未动摇的情况下，不承认基是众生，果是佛，无有差别。在佛和众生没有分别的时候，谁会说：这是基众生的蕴界，这是道，这是究竟清净的果位？ 因此，当基的基现动摇，显现为众生和佛两种时，基众生的蕴界处等，也以从一开始就断除障碍的蕴界处，自性清净空性的智慧来成立清净。虽然显现为佛和众生两种，但安住于轮回涅槃平等性，也由大平等性的法性来成立。像这样确定之后，从串习圆满中，当二障及其习气清净时，当遮蔽法性的部分穷尽时，就会生起如实照见法性的佛的等持智慧。安住于此等持，无论有多少法，也不会超出此法性。
English
Prior to that, the ground exists in this way. The ground is called the Great Primordial. Its essence exists in the three forms of nature, compassion. The essence is the unchanging wisdom, appearing without interruption. It is called the abiding mode of the youthful vase body. Nature is the uninterrupted appearance of the five lights. The appearance of compassion is like a cloudless sky. Thus it is said. In the Refutation it is said: Essence is Primordial Wisdom. There is no name of existence called ignorance. There is no number of one and two. Through examination, there is no establishment of existence and non-existence. In any place, from the very nature of reality, even wisdom is not established. There are no words, no speech is established. Not abiding at the edge, self-awareness, the end of the name of clinging to speech. Without cause, without number of conditions, there is no duality of object and subject. There is no distinction of nature in any place. The coarse subject is exhausted. The meaning of what is said, such as this, should be understood as such. If it is so, since it is not permissible to admit the complete perfection of qualities from the ground, it is not appropriate to admit that the ground itself is the nature of the all-pervading fruit, the primordial Buddha. It can only be admitted that the ground is the Buddha of self-nature purity, if it is thought that it is not the attainment of the ultimate fruit of the two-fold purity, then, for such a primordial ground, without shaking, it is not admitted that the ground is sentient beings, and the fruit is Buddha, without difference. When there is no distinction between Buddha and sentient beings, who would say: This is the aggregate of the ground sentient beings, this is the path, this is the ultimate pure fruit? Therefore, when the ground appearance of the ground shakes, appearing as two, sentient beings and Buddha, the aggregates and sense bases of the ground sentient beings are also purified by the wisdom of self-nature purity emptiness, from the aggregates and sense bases that have been free from obscurations from the beginning. Although appearing as two, Buddha and sentient beings, abiding in the equality of samsara and nirvana is also established by the nature of the Great Equality. After establishing it in this way, from the perfection of habituation, when the two obscurations and their imprints are purified, when the part that obscures the nature of reality is exhausted, the samadhi wisdom of the Buddha who directly sees the nature of reality as it is will arise. Abiding in this samadhi, no matter how many phenomena there are, they will not go beyond this nature of reality.