Tibetan
ས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ། དགྲ་བཅོམ་པ་འགོག་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཡིད་ཕྲ་བ་དེ་འགགས་སམ་མི་འགགས། འགགས་ན་གཉུག་མ་མ་ཡིན་ཏེ་རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འགགས་ན་འདུས་བྱས་གཉུག་མའི་སེམས་དེ་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་དུས་ན་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་ཡོད་ཅིང་། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡང་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་མི་ལྡོག་པས་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུ་མ་ལོག་པ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་དོ། །ཡང་སྣང་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་སོ་སྐྱེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་སྤངས་རྟོགས་ཇེ་བཟང་ལ་འགྲོ་བས། དེ་ཡང་སྒོམ་པ་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོགས་བརྒྱད་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་ལས་ལམ་རིམ་པར་གོམས་པ་ལས་འོས་མེད་པས་དེ་ཡང་གཙོ་བོར་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་བསྒོམ་དགོས་པས། ཡིད་བློ་ནི་ཡུལ་དབང་ཤེས་གསུམ་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བ་སྐྱེ་འགག་ཅན་ཡིན་པས། རེས་སྒོམ། རེས་མི་སྒོམ། སྒོམ་པའི་དུས་སུ་ཡང་དུས་དང་ཡུན་གྱི་ཚད་ཅན་དུ་ཡོད་པ་ལས་འཆར་ལུགས་མེད་པས། ལམ་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སུས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པ་ལས་འོས་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་གནས་ལུགས་རིག་པ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས། བློ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་དེའི་ངང་ལས་མ་འདས་ཀྱང་། དེ་ལ་བསམ་ནས་ལམ་འདུས་མ་བྱས་སུ་ཁས་བླངས་ན། སྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་དང་། སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་འདུས་མ་བྱས་སུ་ཁས་ལེན་དགོས་པ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་པ་སྨོས་ཅི་དགོས་སོ། །འོ་ན་ལམ་ཞེས་པ་རིག་པ་དེ་ཡི་ངང་དུ་གནས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་དུས་ཀྱི་རིག་སྟོང་རྗེན་པའམ། ཐབས་ལམ་ལྟར་ན། སྣང་གསུམ་མཐའི་འོད་གསལ་ཉམས་སུ་བསྟར་བའི་དུས་ཀྱི་རིག་པ་དེ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ཡང་། དེ་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་དམིགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདུས་བྱས་སུ་གདགས་སྙམ་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་གཞལ་ན། འདུས་བྱས་དངོས་པོ་དང་འདུས་མ་བྱས་དངོས་མེད་གཉིས་ཀར་མི་དམིགས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་ བྱས་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཅིང་། དེ་དུས་གསུམ་པོ་ཀུན་ཏུ་ཡང་འཕོ་འགྱུར་མེད་མོད་ཀྱི། དེའི་ཚེ་ན་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་སམ། ཐབས་ལམ་པའི་ཆོས་སྐད་ལྟར་ན། སྣང་གསུམ་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་མ་ཟད་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པས། གདོད་མའི་ཆོས་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྒོམ་པ་པོ
Chinese
应当修习空性。阿罗汉入于灭尽定时，细微意是否断灭？若断灭，则非本有，因其为因缘所变故。若不断灭，则有为本有的心，在无余依涅槃时有刹那的相续。同样，在佛地也有刹那的相续不退转，因此意的自性之蕴的因不退转等，有无尽的过失。又从显现的角度来说，如前所说，从凡夫到佛地之间，断证越来越好。这也是修行者相续中的八识的相续，次第串习道次第的结果，除此之外别无他法，因此也主要需要以意识来修习。 意和识是因境、根、识三者的因缘而生起，是生灭之法。有时修习，有时不修习。修习的时候也有时间和长短的限制，没有常法。因此，道是有为法，这是谁也无法否认的。因此，大圆满根本的实相觉性是无为法。一切心和法都未超出实相的范围。但若思虑它而承许道是无为法，则修行者的人和修行的心等一切法都必须承许为无为法等，有无尽的过失，何须多说。那么，所谓的道，是指安住于觉性之中的等持时的明空赤裸，或者如方便道而言，是指经历三现边际光明时的觉性，虽然其自性是光明，但若认为其中没有丝毫可作为所缘和能缘的事物，又如何能安立为有为法呢？从法性的角度衡量，有为实有和无为实无二者皆不可得，因为法性不住于有为和无为的边际，这是各自应当自己觉知的。它在过去、现在、未来三时中也无有变异，但在那个时候，由于八识的能取所取二相的习气，或者如方便道者的术语所说，由于三现迁变的习气未尽的缘故，所以是尚未从本初法性中解脱于暂时的垢染的道之修行者。
English
One should meditate on emptiness. When an Arhat enters cessation, does the subtle mind cease or not? If it ceases, then it is not inherent, because it changes due to conditions. If it does not cease, then the compounded inherent mind has a momentary continuum at the time of no remainder of aggregates. Likewise, even at the level of Buddhahood, the momentary continuum does not revert, so the cause of the aggregate of the nature of mind does not revert, etc., there are endless faults. Furthermore, from the perspective of appearance, as mentioned before, from ordinary beings to the level of Buddhahood, abandonment and realization become better and better. This is also the result of gradually familiarizing oneself with the path from the continuum of the eight consciousnesses in the practitioner's continuum, and there is no other way, so it is mainly necessary to practice with mind-consciousness. The mind and intellect arise from the conditions of the three: object, faculty, and consciousness, and are subject to arising and ceasing. Sometimes one meditates, sometimes one does not. Even when meditating, there are limits of time and duration, and there is no constant way. Therefore, the path is compounded, and no one can deny this. Therefore, the Great Perfection's fundamental nature, the awareness of reality, is uncompounded. Although all minds and phenomena do not go beyond the scope of that reality, if one thinks about it and accepts the path as uncompounded, then the person who meditates and the mind that meditates, etc., all phenomena must be accepted as uncompounded, etc., there are endless faults, what need is there to say more? Then, the so-called path refers to the naked clear light of awareness during the samadhi that abides in the nature of awareness, or, according to the expedient path, it refers to the awareness at the time of experiencing the clear light at the end of the three appearances, although its nature is clear light, but if one thinks that there is not even a particle of object to be aimed at as object and subject in it, how can it be established as compounded? Measured from the perspective of the nature of reality, neither compounded reality nor uncompounded non-reality can be found, because the nature of reality does not abide in the extremes of compounded and uncompounded, and this is to be known by each individual. It also does not change in the three times, but at that time, due to the habits of the two appearances of grasping and being grasped of the eight consciousnesses, or as the terminology of the expedient path practitioners say, because the habits of the shifting of the three appearances have not been exhausted, therefore, it is a practitioner of the path who has not yet been liberated from the temporary defilements of the primordial nature of reality.