Tibetan
མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །མི་གཙང་རྫིང་བུའི་ཁྲོད་བཞིན་དུ། །ཤིན་ཏུ་ཡིད་དབྱུང་གོམས་པར་གྱིས། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་ཞེན་པ་ཡིས། །བཅིངས་ནས་ཕུན་ཚོགས་དཔལ་མི་ཐོབ། །དངོས་ངན་འདི་ཡང་གཏོང་བ་ཡི། །ཐབས་ཀྱིས་ཕན་བདེ་འབུམ་འགུགས་ན། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འབྲལ་འགྱུར་ཞིང་། །སྙིང་པོ་མེད་ལ་སྙིང་པོ་ནི། །བླང་ཕྱིར་བདོག་པའི་དངོས་པོ་ཀུན། །ཅི་ཞིག་མི་གཏོང་བ་ཡོད་དེ། །གཏོང་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་བྱ། ༈ །མི་ཤེས་བདུད་ཀྱི་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱི། །བསླུས་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་འདི། །སྲིད་པའི་ཐང་ལ་དབང་མེད་དུ། །ཀྱེ་མ་ཡང་ཡང་འཁྱམ་པར་གྱུར། །དུས་སུ་འདི་དག་གིས་ནི་བདག །མངལ་དུ་བཟུང་ཞིང་བཅོས་པའི་ཚེ། །སྙིང་གི་དུམ་བུ་བཞིན་བལྟས་ནས། །རང་ ལ་ཡོད་རྒུའི་དཔལ་གྱིས་བསྙེན། །དེ་འདྲའི་ཕུན་ཚོགས་བརྩེ་བའི་མ། །རང་གི་དབང་གིས་ནམ་དུ་ཡང་། །གཏོང་བའི་གོ་སྐབས་མི་སྲིད་ཀྱང་། །གཞན་དབང་སྐྱེ་དང་འཆི་བས་འཕྲོག །ཕྱོགས་བཅུ་སེམས་ཅན་གང་མཆིས་པ། །ཐམས་ཅད་བདག་བཞིན་བདེ་ལ་འདུན། །འོན་ཀྱང་རྨོངས་པས་བདེ་འདོར་བ། །ཀྱེ་མ་བདག་གི་མ་རྣམས་མཐོང་། །ཡུན་རིང་བརྩེ་བས་བཅིངས་གྱུར་ནས། །འབྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤི་བ། །དེས་ཀྱང་ད་ལྟ་འཕྲད་པ་ནས། །མི་ཤེས་བཞིན་དུ་གཤེ་བ་ཡི། །མྱོས་པའི་གདོན་གྱིས་སེམས་དཀྲུགས་ནས། །སྡང་བ་ལ་སོགས་ཟུག་རྔུའི་ནད། །འདི་ཡི་སྙིང་ལ་རྟག་ཞུགས་པས། །མ་རྣམས་རྒུད་པས་ཅིས་མ་བཅོམ། །མགོན་མེད་སྲིད་པར་འཁྱམས་པ་ཡི། །མི་བཟད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་རིང་ལ། །གཉེན་གྱུར་འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་བརྩེ་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གང་དག་ལ། །ཁྲོ་བ་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །སྡུག་པའི་བུ་ལ་མ་བཞིན་དུ། །ཤིན་ཏུ་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། །བདག་གིས་གསོ་བར་བྱ་དགོས་པ། །འདི་ཡིས་བརྒྱ་ལམ་བདེ་བའི་དཔལ། །ཅུང་ཟད་རྙེད་ལའང་བདག་ཁྲོ་ན། །ཀྱེ་མ་བདག་སེམས་སུ་ཡིས་བསླུས། །ཕ་རོལ་དཔལ་དང་འབྱོར་བ་ནི། །བདག་ལས་ཅུང་ཟད་མ་འཕྲོག་སྟེ། །འདི་ལ་མེད་ཀྱང་བདག་ ལ་ནི། །ཆ་ཤས་ཙམ་ཡང་འབྱོར་བ་མེད། །ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་མཐར་སོན་པ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཀུན་གྱུར་ཀྱང་། །བདག་གི་ཡོན་ཏན་སྐལ་མི་ཆད། །ཅི་ཕྱིར་འདི་ལ་བདག་སེམས་འཁུ། །སྙེམས་བཅས་དཔལ་གྱིས་བདག་མནན་ཀྱང་། །དཔལ་ནི་ལེགས་བྱས་འབྲས་བུ་སྟེ། །སྙེམས་པ་དེ་ཡིས་དེ་བརླག་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་འོས། །སྐྱོན་ལྡན་འདི་ཡི་གོང་ན་ནི། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་མང་ཡོད་ཀྱང་། །དེ་དག་ཀུན་ལ་མི
Chinese
不仅如此，还要像在不净的污水池中一样，极其习惯于厌恶。因此，对此产生执着，被束缚就无法获得圆满的荣耀。如果用舍弃这个恶劣之物的方便法，就能引来无数的利益和安乐，自然而然就会分离。为了获取无有实质的实义，对于拥有的事物，有什么不能舍弃的呢？应当极其乐于施舍。唉！这些被无知的魔术所欺骗的众生，在轮回的旷野上无自主地一次又一次地游荡。当他们把我怀抱在子宫中，并进行照料的时候，像对待心肝宝贝一样看待我，用自己所拥有的一切荣耀来侍奉我。像这样圆满慈爱的母亲，自己永远没有机会舍弃，却被他力的生和死所夺走。十方所有的众生，都像我一样渴望安乐。然而，我却看到我的母亲们因为愚痴而舍弃安乐。长久以来被爱所束缚，因离别之苦而死去。即使现在相遇，也像无知一样地责骂，被疯狂的魔鬼搅乱了心智，憎恨等痛苦的疾病，总是潜伏在他们的心中，母亲们难道不是被衰败所摧毁了吗？在无依无靠的轮回中游荡，对于长久以来难以忍受的痛苦，对于所有这些曾经是亲人的众生，有谁的心不会充满慈爱呢？因此，对于任何众生，不仅没有愤怒，而且要像母亲对待心爱的孩子一样，修习极其慈爱之心。我应该养育的这个众生，即使仅仅获得微小的安乐，我却对他生气，唉！我的心是被谁欺骗了？他人的荣耀和财富，并没有从我这里夺走丝毫，即使他没有，我 也没有因此而获得丝毫。即使圆满功德如海，完全成就为佛陀，我的功德也不会减少。我为何要为此而生气呢？即使傲慢的荣耀压迫着我，荣耀也是善行的果报，傲慢会毁灭它，因此，他也值得怜悯。在这个充满过失的众生之上，拥有功德的人有很多，但对于他们全部
English
Not only that, but also, like in a pool of impure water, become extremely accustomed to aversion. Therefore, by being attached to this, one will not obtain the glory of perfection. If one uses the method of abandoning this evil thing, one can attract countless benefits and happiness, and it will naturally separate. In order to obtain the essence of what is without essence, what is there that one cannot abandon among the things one possesses? One should be extremely happy to give. Alas! These beings who are deceived by the magic of ignorance, wander again and again uncontrollably in the wilderness of samsara. When they hold me in the womb and take care of me, they look at me like a piece of their heart, and serve me with all the glory they possess. Such a perfect and loving mother, one never has the opportunity to abandon on one's own, but is robbed by the birth and death of other powers. All sentient beings in the ten directions desire happiness like me. However, I see my mothers abandoning happiness because of ignorance. Having been bound by love for a long time, they die from the suffering of separation. Even now, when they meet, they scold as if ignorant, and their minds are disturbed by the drunken demons, and diseases of suffering such as hatred always lurk in their hearts. Are not mothers destroyed by decay? Wandering in the helpless samsara, for the long-lasting unbearable suffering, for all these beings who were once relatives, whose heart would not be filled with love? Therefore, for any sentient being, not only is there no anger, but one should cultivate extreme loving-kindness, like a mother towards her beloved child. This being that I should nurture, even if he only obtains a small amount of happiness, I am angry with him, alas! By whom is my mind deceived? The glory and wealth of others does not take away anything from me, even if he does not have it, I I do not gain anything from it. Even if one perfects virtues like the ocean, and completely becomes a Buddha, my virtues will not be diminished. Why should I be angry about this? Even if arrogant glory oppresses me, glory is the result of good deeds, and arrogance will destroy it, therefore, he is also worthy of compassion. Above this being full of faults, there are many who possess virtues, but for all of them
Tibetan
་འཁུ་ན། །དམན་པ་འདི་ལ་ཇི་ལྟར་འཁུ། །དམན་པ་དང་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་མཐའ་ཡས་ཕྱིར། །སུ་ཡིས་སུ་དག་སྐལ་དམན་བྱས། །ཕྲག་དོག་ཀྱིས་ནི་བདག་སྐལ་བརླག །དེ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་ལ། །ཕྲག་དོགས་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི། །དབུལ་པོས་གཏེར་ཆེན་རྙེད་པ་བཞིན། །ཤིན་ཏུ་ཡི་རང་དགའ་བ་སྒོམས། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱིས་གང་ལས་བདག །མཆོག་གོ་སྙམ་ན་བདག་ཉིད་ནི། །སྔ་ནས་ཡོན་ཏན་ལྡན་མིན་ཏེ། །རྐྱེན་ལས་འཕྲལ་དུ་བྱུང་བ་ཙམ། །བདག་ནི་འདུས་བྱས་རྐྱེན་དབང་ཅན། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་དེ་འདྲ་སྟེ། །འདིས་ནི་བདག་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི། །དཔལ་རྣམས་འཛིན་ལ་སུ་ཡིས་འགོག །སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མངོན་སུམ་མིན་སླད་འདི་ལའང་། །བདག་ལས་ཆེས་ལྷག་ཡོན་ཏན་ནི། །མེད་ལ་ཚད་མ་ཅི་ཞིག་ བདོག །བདག་ནི་འདི་འདྲའི་ང་རྒྱལ་སོགས། །ཉོན་མོངས་ཚོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལྡན་ཞིང་། །སྐྱེ་འཆིའི་རང་བཞིན་འཁོར་བའི་མཚོ། །སྡུག་བསྔལ་རྦ་ལ་དབང་མེད་འཕྱོ། །འདུས་བྱས་རང་བཞིན་གློ་བུར་བའི། །ཡོན་ཏན་འདི་ཡང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས། །ཉམས་པར་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་སྟེ། །ཅི་ཕྱིར་བདག་ལ་སྙེམས་པ་འཕེལ། །ཏིལ་ལ་མེ་ཏོག་དྲི་བཞིན་དུ། །ཡོན་ཏན་སུ་ལའང་འགོ་མོད་ཀྱི། །ཟག་པའི་དྲི་མ་འདྲེས་གྱུར་ཕྱིར། །བདག་ལ་ཡིད་འོང་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གང་ན་རིགས་གཟུགས་དཔལ་འབྱོར་སོགས། །ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་གོང་ནས་གོང་། །བརྒྱ་སྟོང་བྱེ་བའི་ལྷག་ཡོད་ཕྱིར། །ཕལ་ལ་བལྟས་ན་བདག་ཆེས་དམན། །སྐྱོན་བྲལ་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་རྣམས། །བཏང་སྙོམས་ཐུགས་ཀྱིས་གནས་མཛད་ན། །སྐྱོན་མང་བཅས་ཤིང་ང་རྒྱལ་གྱིས། །སྨ་ཕབ་བདག་ཡིད་ཇི་ལྟར་སྙེམས། །ཡོན་ཏན་ཕྲ་མོས་བདག་གི་རྒྱུད། །མཐོ་བ་ཉིད་དུ་སྙེམས་བྱེད་ན། །སྐྱོན་མང་གནས་པས་བདག་གི་རྒྱུད། །ཤིན་ཏུ་དམའ་བར་ཅིས་མི་འཛིན། །ང་རྒྱལ་དྲི་མ་གཏན་མེད་པ། །དེ་ཚེ་བདག་ནི་མཆོག་ཉིད་ཀྱང་། །འདི་ལྟར་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ཕྱིར། །བདག་ལས་དམན་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །བདག་མེད་འདུས་བྱས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན། །རྐྱེན་ལས་དངོས་པོའི་གནས་འཛིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མཁའ་མཉམ་ཡང་། །བདག་ལ་ང་རྒྱལ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གལ་ཏེ་ སྙེམས་སོགས་ཡོད་ཀྱི་རིང་། །ཀུན་ལས་དམན་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །དུལ་བའི་རྟ་མཆོག་བཞིན་དུ་ནི། །ཀུན་ལ་གུས་པའི་སྤྱོད་ལམ་བསྐྱོངས། །དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་གནས་ཚུལ་ལ། །རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། །བློ་ནི་ཡང་ཡང་གོམས་བྱས་པས། །སྣང་ཞེན་ཟང་མ་ཐལ་དུ་སྦྱོངས། །སྟོང་བཞིན་དུ་ཡང
Chinese
有何可骄？对于卑劣者有何可骄？因为这世间卑劣者和具功德者，无边无际。谁将谁视为卑劣？嫉妒会毁灭我的福分。因此，对于他人的圆满，不仅不嫉妒，而且像穷人得到宝藏一样，修习由衷的随喜和欢喜。如果认为自己凭借功德胜过他人，那是因为自己并非本来就具备功德，而是因缘所生。我是因缘和合的，受因缘支配的。其他人也一样。谁能阻止此人拥有胜过我的荣耀？众生的根基并非我所能亲见，因此对于此人，没有胜过我的功德，又有何凭据？我具备傲慢等烦恼的过患，在生死轮回的苦海中，无力地被痛苦的波涛所冲击。这种因缘和合、突如其来的功德，也可能因其他因缘而衰退，为何要对我生起骄傲？就像芝麻中含有花香一样，功德也会在任何人身上显现，但因为混杂着漏失的污垢，我又有何值得喜爱的？无论在种姓、容貌、财富等方面，功德都越来越高，有百千俱胝的超越，与大众相比，我极其卑劣。那些没有过失、具备功德的人，以平等心安住，而我却充满过失，又因傲慢而贬低他人，我的心又如何能骄傲？微小的功德使我的自续感到高傲，那么众多过患的存留，为何不认为我的自续极其低下？如果完全没有傲慢的污垢，那时我才是最殊胜的，但像这样因为具有傲慢，又有谁比我更卑劣？无我的因缘和合的蕴聚之流，凭借因缘而执持事物的存在，因此即使功德等同虚空，我又有何可傲慢的？如果 有骄傲等，就应当认识到自己比一切都低下，像调顺的良马一样，奉行对一切恭敬的行为。像这样，对于二谛的实相，通过辨别的定解，反复串习，从而彻底净化显现的执着。
English
What is there to be proud of? What is there to be proud of in the inferior? Because in this world, the inferior and the virtuous are boundless. Who considers whom inferior? Jealousy destroys my merit. Therefore, towards the perfections of others, not only do not be jealous, but like a poor person finding a great treasure, cultivate heartfelt rejoicing and joy. If you think that you are superior to others by virtue of your merits, it is because you were not originally endowed with merits, but only arose from conditions. I am conditioned and subject to conditions. Others are the same. Who can prevent this person from possessing glories that surpass mine? The basis of beings is not directly visible to me, so for this person, there is no merit superior to mine, and what evidence is there? I am endowed with the faults of arrogance and other afflictions, and in the ocean of suffering of samsara, I am helplessly tossed by the waves of suffering. This conditioned and sudden merit is also subject to decline due to other conditions, so why should I develop pride? Just as sesame seeds contain the fragrance of flowers, merits will also appear in anyone, but because they are mixed with the defilements of leakage, what is there in me that is pleasing? Whether in lineage, appearance, wealth, etc., merits are higher and higher, with hundreds of thousands of kotis of transcendence, compared to the masses, I am extremely inferior. Those who are without faults and endowed with merits abide with equanimity, but I am full of faults and belittle others with arrogance, how can my mind be proud? If a small merit makes my self-continuum feel proud, then why not consider my self-continuum extremely low because of the presence of many faults? If there is no stain of arrogance at all, then I am the most supreme, but like this, because I have arrogance, who is more inferior than me? The stream of aggregates of selflessness and conditioned phenomena, relying on conditions, holds the existence of things, therefore, even if merits are equal to space, what is there for me to be arrogant about? If there is pride, etc., then you should recognize that you are lower than everything, and like a tamed noble horse, practice the behavior of respecting everyone. In this way, for the reality of the two truths, through the definitive understanding of discernment, repeatedly familiarize yourself, thereby thoroughly purifying the clinging to appearances.