Tibetan
་བུ་ཡང་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་དེ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པར་རྗེན་ཅེར་དུ་ཡུལ་དུ་སྣང་ན་ཀ་བུམ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་གཉིས་པོ་མ་འདྲེས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་སྟེ་མཐོང་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྔོ་འཛིན་དེའང་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་མྱོང་བ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་མི་སྣང་བར་སྔོན་པོ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མྱོང་བ་སྔོན་དུ་སོང་ནས་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་དོན་དང་དོན་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་ཁ་ཕྲལ་ཏེ་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡན་གར་དུ་དྲན་པ་དང་མྱོང་བ་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡན་གར་དུ་མྱོང་བ་ཞིག་ཡིན་ན་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་དྲན་པ་ཡང་སྲིད་དོ། །འདི་བློས་དོན་དང་ཤེས་པ་ཐ་མི་དད་པར་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་སོ་སོར་དྲན་དུ་མེད་ཀྱང་རང་ལྡོག་ནས་སོ་སོར་དྲན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་དུའང་བཤད་པ་ཡོད་དོ། །འོ་ན་སྔོན་པོ་དྲན་པ་བཞིན་དུ་སྔོ་འཛིན་དྲན་པ་ཡོད་པར་རང་གིས་ཀྱང་འདོད་པ་མིན་ནམ་སྙམ་ན། དེ་ཤིན་ཏུ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡན་གར་བ་དྲན་པ་ནམ་ཡང་མི་འདོད་མོད། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་དྲན་པ་ཡོད་ཀྱི་ཁ་ཕྲལ་ཏེ་དྲན་པ་ནི་གཉིས་ཀར་མེད་དོ། །དེས་ན་ཡུལ་དྲན་ཞེས་ བརྗོད་ཀྱང་དོན་ལ་སྔར་གྱི་རང་བློའི་རྣམ་པ་གང་མྱོང་བ་དེ་དྲན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཡུལ་རྗེན་ཅེར་དུ་མྱོང་མི་སྲིད་པ་ལ་རྗེན་ཅེར་དུ་དྲན་པའང་ག་ལ་སྲིད་དེ་དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །གཉིས་པ། དོན་སྔོན་པོ་དང་དོན་ཏེ་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིད་ཀྱི་བློ་དག་གི་མྱོང་བ་གཉིས་པོ་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་སྟེ་སྔོན་པོ་མྱོང་བ་དང་སྔོ་འཛིན་མྱོང་བ་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་སྔོན་པོ་ཁོ་ནའི་སྣང་བ་བར་མ་ཆད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་དང་སྔོན་པོའི་སྣང་བ་སྤེལ་མར་སྐྱེ་དགོས་པས་ན་དོན་སྣང་དང་ཤེས་སྣང་གཉིས་ཏེ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་བརྩད་པའི་སྐྱོན་འདི་གདོན་པར་དཀའ་སྟེ། དུས་མཉམ་པ་ལ་དོན་སྣང་བློ་སྣང་ཐ་དད་པར་སྔོ་སེར་བཞིན་དུ་དུས་མཉམ་དུ་སྣང་ཞིང་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་སྤེལ་ནས་སྣང་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་ཡུལ་མྱོང་བ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྫས་དེའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་དམ། དེ་མྱོང་བ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཡི་བློ་ནི་མྱོང་བ་ལ་མྱོང
Chinese
兒子也同時存在。這樣，境和知境者無別的二者同時赤裸裸地顯現為境，如同柱瓶一樣，為何不見到顯現的二者不混雜呢？應該見到。如果這樣，那麼取藍者也應該體驗為自己的體性，而不顯現為有境的狀態，而是像藍色一樣顯現為境。像這樣，以境和有境各自不混雜而 хорошо 認識的差別，體驗先於 хорошо 認識，那麼沒有 хорошо 認識的境和境識是什麼，它們之後如何各自區分而記憶呢？無論如何，記憶和體驗二者都是不可能的。無論如何，如果存在體驗，那麼不混雜地記憶也是可能的。這不是心識將境和知識視為無差別，如果是這樣，雖然無法各自記憶，但也有從自方各自記憶的緣故的說法。那麼，如同記憶藍色一樣，自己也認為存在記憶取藍者嗎？雖然這非常正確，但無論如何也不希望記憶獨立的有境。境和有境二者都存在記憶，但區分而記憶二者都不存在。因此，雖然說「記憶境」，但實際上是記憶先前自己心識的形象，無法體驗赤裸裸的境，又怎麼可能赤裸裸地記憶呢？不承認那樣。第二，境藍色和境，即取藍者的有境意之心的體驗二者依次產生，即認為體驗藍色和體驗取藍者交替產生，在這種觀點中，藍色本身的顯現並非不間斷地顯現，而是必須交替產生知識和藍色的顯現，因此難以消除被指責為成為境相和識相二者，即成為多種顯現的自性的過失，因為同時存在時，境相和心相如藍黃般同時顯現，交替產生時，則會變成交替顯現。因此，像這樣體驗境時，藍色等境生處的物質，是那種形象的唯一性嗎？是認識到那種體驗的唯一自性，還是顯現為藍色的心識在體驗中體驗
English
The son also exists simultaneously. Thus, if the object and the knower of the object, the two that are non-different, appear nakedly as the object simultaneously, like a pillar and a vase, why are the two appearances not seen as unmixed? They should be seen. If so, then the blue-apprehender should also be experienced as its own nature, and not appear as the state of having an object, but appear as an object like blue. In this way, with the distinction of experiencing well without mixing the object and the object-possessor separately, the experience precedes the well-knowing, then what are the object and object-consciousness that do not have well-knowing, how can they be separated and remembered later? In any case, both memory and experience are impossible. In any case, if there is an experience, then it is also possible to remember without mixing separately. This is not the mind holding the object and knowledge as non-different, if so, although it is impossible to remember separately, there is also the reason for remembering separately from one's own side. So, like remembering blue, do you also think that there is a memory of the blue-apprehender? Although this is very correct, I never want to remember the independent object-possessor. Both the object and the object-possessor have memory, but there is no separation and memory of both. Therefore, although it is said "memory of the object", in reality it is only the memory of the previous image of one's own mind, it is impossible to experience the naked object, how can it be possible to remember nakedly? I do not admit that. Secondly, the object blue and the object, that is, the experience of the mind of the blue-apprehender, the two arise sequentially, that is, the view that experiencing blue and experiencing the blue-apprehender arise alternately, in this view, the appearance of blue itself does not appear uninterruptedly, but the appearance of knowledge and blue must arise alternately, therefore it is difficult to eliminate the fault of being accused of becoming the nature of both object-appearance and knowledge-appearance, that is, becoming multiple appearances, because when they exist simultaneously, the object-appearance and mind-appearance appear simultaneously like blue and yellow, and when they arise alternately, they will become alternate appearances. Therefore, when experiencing an object in this way, is the substance of the object-source of blue and so on, the uniqueness of that image? Is it recognizing the uniqueness of that experience, or is the mind that appears as blue experiencing in experience?
Tibetan
་བ་ཡི་བློ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་གཅིག་ཉིད་སྣང་བ་ལས་ཡུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མ་དམིགས་ལ། སྔོ་འཛིན་གཅིག་པུ་ལས་མྱོང་བྱེད་གཉིས་སུའང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཉམ་པའི་བློ་མྱོང་གཞན་འདོད་དགག་པ་འདི་སྐོར་འཆད་ལུགས་སྣ་ཚོགས་བྱས་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡན་ཆད་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་སྒྲུབ་པ་ལ་མ་ངེས་པའི་ལན་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཏབ་ནས། འདི་ནས་བརྩམས་ཏེ་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་གཞུང་ནས་བསྟན་པའི་ལན་གསལ་པོར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཉིས་པ་ཤེས་རིམ་དྲན་པ་ལས་འགྲུབ་པ་ལ། དྲིས་ཤིང་དེ་ལ་ཐལ་བ་བརྗོད། །དེའི་ཉེས་སྤོང་ལན་དགག་པ། །དང་པོ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་ དེའི་ཁྱབ་བསྒྲུབ། །དང་པོ། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལའང་ཕྱིས་སུ་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་ན། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ནི་ཤེས་པ་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན་ཞེས་རང་རིག་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་འདྲི་བར་མཛད་པའོ། །དེ་ལ་ལན་དུ་གལ་ཏེ་དེ་ཡང་རང་གི་རྗེས་ཐོག་ཏུ་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་རིག་པར་བྱེད་པའི་བློ་རྣམས་ཕྲེང་བ་བཞིན་གཅིག་གི་རྗེས་སུ་གཅིག་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེ་ན། བློ་ཕྱི་མ་འདི་དག་གི་སྐྱེད་བྱེད་གཟུང་དོན་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པ་ན། གལ་ཏེ་སྔ་ལོགས་དེ་མ་ཐག་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་གི་སྔ་མ་དེ་ཁོ་ན་འཛིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། དེ་ལ་ཁྱབ་པའང་ཡོད་དེ། བློ་རང་གི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྱུར་པ་སྟེ་གཟུང་དོན་ཡིན་པར་གྱུར་པ་རང་གི་སྔ་ལོགས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཉེ་བར་སྐྱེད་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་བློ་དེ་དག་མི་འཛིན་པར་ནི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཅི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་གཞན་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བསྐལ་པའི་བར་དུ་རང་གི་བློ་ཁོ་ན་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། བློ་ཀུན་མྱོང་བའི་དབང་བྱས་ལན། །ཐ་མ་མི་མྱོང་འདོད་པའི་ལན། །དང་པོ་ལ། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་འཕོ་བའི་ལན། །དོན་ཤེས་ཅིག་ཅར་འཛིན་ལན་དགག །དང་པོ་ལ། ཕྱི་ཡི་དོན་གྱིས་གེགས་བྱས་ལན། །སྔ་བློའི་ནུས་པ་ཟད་པའི་ལན། །དང་པོ་ལ། མདོར་བསྟན་པ་དང་རྒྱས་པར་བཤད། །དང་པོ། ནང་གི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་འཛིན་པར་མ་ངེས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡུལ་དུ་ཡོད་པའི་ཚེ་དེ་ལ་འཕོ་བས་ན་ཕྱི་དོན་གྱིས་ནང་བློ་བ
Chinese
並非有其他的意識，因為從唯一的藍色顯現，並未觀察到顯現為兩個境，並且從唯一的藍色執取者，也未觀察到有兩個體驗者。關於駁斥同時意識體驗其他，雖然做了各種不同的解釋，但只有這個是最好的。在那之前，以記憶的標誌來成立自證，法稱論師自己建立了不決定的回答。從這裡開始，直到陳那論師的論典中所開示的回答，都清楚地分開來解釋。其中第二個，從認識次第由記憶成立方面。提問並且對此陳述過失，對此過失的遮遣回答。第一個方面，建立過失和成立它的周遍。第一個，如果先前的意識被其他的意識隨後體驗，並且也見到後來生起記憶，那麼後來的意識是被哪個意識體驗的呢？這樣對不希望自證的宗派提問。對此回答說，如果那也是被自己之後產生的其他意識體驗，這樣的話，如果先前先前的意識，成為能認識的意識，像念珠一樣一個接著一個相連產生，那麼這些後來的意識的生起之因所取境是什麼呢？如果說是先前的那個緊鄰的意識，那麼所有的意識都只執取自己的先前，不會轉移到外境。第二個，對此也有周遍，意識成為自己所取的自性，也就是成為所取境，自己先前緊鄰的成為近取因的那些意識如果不執取，那麼後來的意識怎麼會執取外境呢？將會恆常執取自己的意識。第二個方面，以所有的意識體驗為前提的回答，不希望最後不體驗的回答。第一個方面，轉移到外境的回答，同時執取境識的回答的遮破。第一個方面，以外境阻礙的回答，先前意識的能力耗盡的回答。第一個方面，簡略地指示和詳細地解釋。第一個，並非一定只執取內部的意識，因為外境存在為所緣時，會轉移到那裡，因此外境會阻礙內部的意識。
English
There is no other consciousness, because from the appearance of the single blue, it is not observed to appear as two objects, and from the single blue perceiver, it is not observed to have two experiencers. Regarding refuting the desire for other simultaneous consciousness experiences, although various explanations have been made, only this one is the best. Before that, the master Dharmakirti himself established an uncertain answer for establishing self-awareness through the sign of memory. Starting from here, the answers shown in the treatises of master Dignāga are clearly separated and explained. Among them, the second is about the establishment of the order of cognition from memory. Questioning and stating faults about it, refuting the answers that dispel these faults. In the first aspect, establishing the fault and establishing its pervasion. First, if the previous consciousness is subsequently experienced by another consciousness, and it is also seen that memory arises later, then by which consciousness is the subsequent consciousness experienced? Thus, questioning the proponents who do not accept self-awareness. In response, if it is said that it is also experienced by another consciousness that arises after itself, then if the previous consciousnesses, which are the cognizing consciousnesses, arise one after another like a rosary, then what is the object of apprehension that causes these subsequent consciousnesses to arise? If it is said that it is the immediately preceding consciousness, then all consciousnesses only grasp their own predecessor and will not shift to external objects. Second, there is also pervasion in this, the consciousness becomes the nature of its own object of apprehension, that is, it becomes the object of apprehension, if those consciousnesses that are the immediate cause of its own predecessor are not grasped, then how will the subsequent consciousness grasp external objects? It will perpetually grasp only its own consciousness. In the second aspect, the answer based on the premise that all consciousnesses experience, the answer for those who do not want the last one to not experience. In the first aspect, the answer of shifting to external objects, the refutation of the answer of simultaneously grasping object and consciousness. In the first aspect, the answer of external objects obstructing, the answer of the exhaustion of the power of the previous consciousness. In the first aspect, briefly indicating and explaining in detail. First, it is not certain that only internal consciousness is grasped, because when an external object exists as an object of focus, it will shift to that, therefore the external object will obstruct the internal consciousness.