Tibetan
་། །དེ་དང་གང་གིས་འདྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་འཇོག་བྱེད་རྣམ་པ་འདི་ནི་ཕྱི་དོན་དང་མི་འདྲ་བ་དེ་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་རྡུལ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནང་གི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་དེ་ནི་དོན་གྱི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྣམ་པའི་རྒྱུར་གྲུབ་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་དཔྱད་པས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་ཡོད་ཅིང་རྣམ་པ་ དེ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཡང་ཤེས་རྣམ་དེ་ཕྱི་དོན་དེ་རྣམ་འཇོག་གི་ཚད་མར་འདོད་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པས་བློ་དེ་ཉིད་ཕྱི་དོན་དེ་མྱོང་བ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དེ་དང་འདྲ་བ་ཅིག་ཤོས་མྱོང་བར་མི་འགྲུབ་སྟེ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་ནང་གི་དེ་མྱོང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་པ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚེ་མ་ཅིག་ཤོས་མཐོང་བས་ཅིག་ཤོས་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བཞག་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། འདྲ་བ་ཙམ་ཁོ་ནས་དོན་རིག་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་འདི་དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་དང་དོན་དེ་ལས་བྱུང་བ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པས་ན་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་ལ་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མྱོང་བའི་ཤེས་པའམ་དོན་རིག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་དོན་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་རང་གི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་བློ་རིག་པའམ་མྱོང་བའི་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་གཅིག་དམིགས་རྐྱེན་དུ་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་སྐྱེས་པ་ན་ཕྱི་མ་དེ་སྔ་མ་དང་འདྲ་ཞིང་། སྔ་མ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ལ། ཡང་དག་པར་ན་གཅིག་མྱོང་བས་ཅིག་ཤོས་མྱོང་བར་ནམ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །གང་ཞིག་བློས་ཡང་དག་པར་མ་མྱོང་བ་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མི་སྲིད་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །བློ་ཕྱི་མ་དེ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་བློ་དང་འདྲ་བ་དང་སྔ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་དང་དོན་ཆེས་འདྲའོ་སྙམ་ན། བློ་དང་དོན་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཐ་དད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་སོང་ན་བློ་དང་དོན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་རྣམ་པ་དེ་དོན་རིག་ཡིན་པའི་ སྒྲུབ་བྱེད་ནི་སྐྱེས་ལ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་མ་ཟད
Chinese
那和什么相似呢？ 这就是它的意思。 确立外境存在的方式是，外境和内在的识不同，因此认为由众多微尘组成的外境与内在的识是不同的，但那并非是真实存在的实物，因为由相的因所成立的实事求是的分析已经否定了它。 第二，即使外境存在，并且相和它相似，但认为识相是确立外境的量也是错误的，因为心本身无法证明外境是被体验的自性。体验识的相并不能证明体验了另一个与之相似的事物，因为两者是不同的。既然如此，认为体验了内在的识就等于体验了外境是错误的，就像看到一个双胞胎不能说另一个就是这样的。 第二，仅仅相似并不足以确立为对境的认知，因为相既与对境相似，又来源于对境。如果说，对于这样的产生，相似的相就是体验外境的识，或者是对境认知的特征，那么，与先前所缘境相似的相识，就会变成它自身相似的紧随其后的智慧或体验的量。例如，如果以一朵蓝色的花为所缘境，产生了两个刹那的识，那么后一个识与前一个识相似，并且也来源于前一个识。因此，即使它来源于它并且与之相似，但对于不同的事物，真实地说，永远不可能通过体验一个来体验另一个。对于没有被心真实体验的事物，就不可能有成立它的量，就像石女的儿子一样。后一个心仅仅是与紧随其后的心相似，并且来源于前一个心，但并非在所有方面都相似。如果认为相与对境非常相似，那么心和对境也不是在所有方面都相似，因为不同的法不可能在所有方面都一致，如果一致，那么心和对境就会变成一体。第三，相是对境认知的 成立方式不仅仅是产生相似。
English
What is it similar to? That is the meaning. The way to establish the existence of external objects is that the external object is different from the inner consciousness, so it is believed that the external object composed of many dust particles is different from the inner consciousness, but that is not a real object, because the analysis of the reality established by the cause of the appearance has denied it. Second, even if the external object exists and the appearance is similar to it, it is wrong to think that the appearance of consciousness is the measure of establishing the external object, because the mind itself cannot prove that the external object is the nature of being experienced. Experiencing the appearance of consciousness does not prove that another similar thing is experienced, because the two are different. Since this is the case, it is wrong to think that experiencing the inner consciousness is the same as experiencing the external object, just like seeing one twin cannot say that the other is like this. Second, similarity alone is not enough to establish cognition of the object, because the appearance is both similar to the object and derived from the object. If it is said that for such a generation, the similar appearance is the consciousness of experiencing the external object, or the characteristic of the cognition of the object, then the appearance consciousness similar to the previous object will become the immediately following wisdom or experience of its own similarity. For example, if a blue flower is taken as the object, and two moments of consciousness are generated, then the latter consciousness is similar to the former consciousness, and also derived from the former consciousness. Therefore, even if it is derived from it and similar to it, it is never possible to experience one by experiencing another for different things. For something that has not been truly experienced by the mind, there can be no measure to establish it, just like the son of a barren woman. The latter mind is only similar to the immediately following mind and derived from the former mind, but it is not similar in all aspects. If it is thought that the appearance is very similar to the object, then the mind and the object are not similar in all aspects, because different dharmas cannot be consistent in all aspects, and if they are consistent, then the mind and the object will become one. Third, the way to establish that the appearance is the cognition of the object is not only to produce similarity.
Tibetan
་དེ་དེ་ཉིད་དོན་རིག་ཡིན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན། ཕྱི་དོན་གཟུགས་འདི་མཐོང་ངོ་། །སྒྲ་འདི་ལྟར་ཐོས་སོ། །དེ་བཞིན་དྲི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡུལ་གང་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཞུགས་ཤིང་དེ་དེའི་རྟོགས་བྱེད་དུ་ངེས་པ་དེ་ནི་བློ་དེས་ཡུལ་དེ་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་འདིའི་མྱོང་བྱེད་དོ་ཞེས་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ངེས་པ་དེ་དོན་རིག་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད་པ་ན་སྣང་བ་ཡུལ་དེ་དང་ཡུལ་ཅན་བློས་མཐོང་བ་དེ་དག་གི་ཉེ་བ་སྟེ་འབྲེལ་བ་དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་དོན་རིག་དེ་དག་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་ལ་ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡི་ཡུལ་འདིའི་ཡུལ་ཅན་ནི་འདིའོ་ཞེས་ངེས་པ་དེ་སྐྱེ་དགོས་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཉིད་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པར་འདི་འདིའོ་ཞེས་ངེས་པ་འདྲེན་མི་སྲིད་དེ་བུམ་སྣམ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་འབྲེལ་བ་དཔྱད་པ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་ཁོང་དུ་ཆུབ་མི་ནུས་ཏེ། དོན་རང་ཉིད་ནི་ནམ་ཡང་ཤེས་པས་རྣམ་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མ་དམིགས་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་སྟེ་ཟླ་གཉིས་དང་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཐོགས་རེག་ཡོད་པ་དང་ལས་མཐུན་པར་སྣང་བ་ཀུན་གྱིས་ཐུན་མོང་བར་དམིགས་པ་སོགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་མི་ནུས་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཐོགས་བཅས་དང་། བརྟན་པར་སྣང་བ་དང་། ལས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་དང་། བག་ཆགས་མཐུན་པའི་དབང་གིས་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། གང་ལྟར་ཀྱང་སོ་སོའི་ནང་གི་སྣང་བ་ནི་གཅིག་མ་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་བ་ལྟར་སྣང་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཀར་འདྲ་བར་ཟད་པས་ན་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་བརྟན་པ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལ་དོན་དུ་བརྟགས་པ་ལས་གཞན་མེད་དེ། ཡུལ་མྱོང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་པ་འདི་གྲུབ་ཕན་ཆད་འདི་རང་སྣང་ཙམ་དུ་འགྲུབ་པ་ནི་ཐ་སྙད་མཐོང་ཐོས་སོགས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བར་འོང་ པ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་ལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་གནས་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་སེམས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་དང་མགོ་མཉམ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཀྱང་གྲུབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་གནས་ཚུལ་དོན་དམ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བྱས་ནས་སྣང་ཚུལ་ཐ་སྙད་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ
Chinese
那是因为它本身被确定为事物认知。例如，外境的色法被看见，声音被听到。同样，对于气味、感觉等，在任何对境上，有境的智慧进入，并且确定它是对境的认知者，那就是智慧体验对境的证明。如果说，如果通过事物力量确定“这是此物的体验者”，那当然可以。但是，以什么理由认为那个确定是事物认知的证明呢？应该考察显现的对境和有境智慧所见之物的亲近性，也就是关系。因为事物和事物认知依赖于作为对境和有境的关系，所以必须产生“这个对境的有境是这个”的确定，对于观看者、倾听者等。如果关系本身没有确定，就不可能引导“这是这个”的确定，就像瓶子和布匹一样。因此，在考察对境和有境的关系时，无法理解无则不生的关系。因为事物本身从未被视为与知识的形象不同，而且通过推理也无法成立无则不生的关系，就像二月和梦境的显现一样。不能通过具有阻碍、接触和共同显现等来推理，因为在梦中也有阻碍，也有稳固的显现，也有从共同行为之因显现的共同，也有因共同习气而共同显现，有什么区别呢？无论如何，各自内在的显现都不是同一个，而看似共同的原因在两者中都是相同的，因此，除了将习气稳固产生的知识视为外境事物稳固显现的真实之外，别无他法。一旦成立了不可否认的体验对境，那么这仅仅是自显现的成立，通过事物力量，世俗的见闻等情况如何就会变得清晰。因此，世俗的最终状态就是那样存在，如果进行真实的分析，因为心也没有成立，所以与外境平等，在世俗中外境也成立，这样说，是对实相胜义空性而言，而现象世俗是如何显现的。
English
That is because it itself is determined to be object cognition. For example, the form of the external object is seen, and the sound is heard. Similarly, for smell, feeling, etc., on whatever object the mind of the subject enters, and it is determined that it is the cognizer of that object, that is the proof that the mind experiences that object. If you say, if it is determined by the power of things that "this is the experiencer of this thing," then of course it is possible. But for what reason is that determination considered to be the proof of object cognition? The proximity, that is, the relationship, of the appearance of that object and the object seen by the subject's mind should be examined. Because things and object cognition depend on the relationship as object and subject, it is necessary to generate the determination that "the subject of this object is this," for the viewer, the listener, etc. If the relationship itself is not established, it is impossible to lead to the determination that "this is this," just like a vase and a cloth. Therefore, when examining the relationship between object and subject, the relationship of non-arising without it cannot be understood. Because the thing itself has never been regarded as different from the image of knowledge, and the relationship of non-arising without it cannot be established by inference either, just like the appearance of two moons and dreams. It is not possible to infer from having obstruction, contact, and common appearance, etc., because in dreams there is also obstruction, there is also a stable appearance, there is also a common appearance from the cause of common actions, and there is also a common appearance due to common habits. What is the difference? In any case, the appearances within each are not the same, and the cause that appears to be common is the same in both, so there is no other way than to regard the knowledge that arises from stable habits as the reality of the stable appearance of external objects. Once the undeniable experience of the object is established, then the establishment of this as merely self-appearance, through the power of things, will clarify how the situation of worldly seeing and hearing, etc., is. Therefore, the ultimate state of the worldly is that it exists as it is, and if a true analysis is made, because the mind is not established either, it is equal to external objects, and in the worldly, external objects are also established, saying this is done with respect to the emptiness of ultimate reality, and how the phenomenal worldly appears.