Tibetan
ན་གཉིས་ཀྱི་དཔལ་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པས་འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་མཛད་པར་འདོད་པ་སོགས་འགྲེལ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་མཛད་ཀྱང་། དོན་སྤང་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཕྱག་མཛད་པས་གང་ལྟར་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ན་ཕྱི་ནང་གི་མཁས་པར་རློམ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕྱོགས་རེར་ཞེན་པའི་གཞུང་དང་བྱ་བ་ངན་པ་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་མཆོག་འཛིན་དང་ཞེན་ལྟའི་ཁོང་སྐྲན་གྱིས་ཁེངས་ནས་གནས་ཤིང་། ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩལ་མེད་པས་ན། ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་སོགས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དོན་གྱི་མྱང་བྱ་དང་ལྡན་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པ་རྣམས་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་ཁོ་ནར་མ་ཟད། ཕྲག་དོག་གི་དྲི་མ་དག་གིས་ལེགས་བཤད་ཟབ་མོ་དེ་དག་དང་དེ་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་སྡང་བར་ཡང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེས་ན། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་བདག་ལ་བསྟན་བཅོས་འདི་ནི་དེ་འདྲའི་སྐྱོན་ལྡན་གཞན་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་བསམ་པའང་མེད་མོད། འོ་ན་བརྩམས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་སེམས་ནི་ཡུན་རིང་པོར་ལེགས་པར་བཤད་པ་རྣམས་ལ་གོམས་ཤིང་འདྲིས་པ་ལྷུར་ལེན་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུ་རྩོམ་པ་ལ་དགའ་བའམ། སྤྲོ་བ་སྐྱེས་ནས་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གཞན་ཕལ་ཆེ་བ་ནི་རང་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་། གཞན་ཕྱོགས་ལ་སྡང་བས་བློ་གཟུ་བོར་མི་གནས་པ་དང་། ཟབ་མོ་རྟོགས་པའི་བློ་གྲོས་མེད་པ་དང་། ལེགས་བཤད་དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་དེ་འདྲའི་སྐྱོན་ལྡན་ལ་མི་ཕན་ནའང་། བཟློག་ཕྱོགས། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བ། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ལེགས་པར་བཤད་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སོགས་ལ་སྨད་པའི་དོན་མིན་གྱི་ཕུངས་ཁྲོལ་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེས་བརྩམས་པར་ཡང་སྟོན་ཏེ་རྣམ་ངེས་ལས། གང་ལ་འཕགས་པ་ཉིད་བྱོན་རྗེས་བཟུང་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་དྲི་མེད་བློ་མངའ་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་བློ་གྲོས་བླུན་པོ་འདིས་ནི་དེ་ཚིག་བརླང་པ་གསལ་པོར་མི་ཤེས་པས། །ཉེར་བརྟེན་འཇིག་རྟེན་རྒྱས་མཛད་དེ་ལ་རྨོངས་པས་ཅུང་ཟད་སྨད་བྱས་ནའང་། །དོན་མིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་བརྩེ་བས་དེ་ཡི་ལུགས་ནི་འདིར་གསལ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་བརྩམ་བྱ་གཞུང་གི་དོན་ལ། རང་དོན་བླང་དོར་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་། །གཞན་དོན་རྗེས་སུ་འཛིན་ པའི་ཡན་ལག་གཉིས། །དང་པོ་ལ། གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་
Chinese
有人说，以具足二种庄严来表示对文殊菩萨的敬礼，但实际上，是对达到断证究竟的一切如来的智慧身表示敬礼，无论如何理解，都不会有矛盾。第二点是，如今，大多数自诩为内外学者的凡夫俗子，都执着于片面的教义和恶行，内心充满了傲慢和偏见，缺乏深刻领悟的智慧。因此，不仅不重视《量理宝藏论》等具有卓越意义的善说，而且还因为嫉妒而憎恨这些深刻的善说以及持有这些善说的人。因此，法称论师认为，这部论典对于那些有缺点的人来说，不会有任何帮助。那么，为什么要写作呢？因为自己的心长期以来习惯并亲近这些善说，为了培养这种习惯，所以喜欢或者高兴写作这样的论典。也就是说，大多数人因为贪恋自己的宗派，憎恨其他宗派，所以心不公正，缺乏领悟深刻的智慧，也不重视善说，因为这些原因，即使对那些有缺点的人没有帮助，但反过来说，公正、有智慧、追求真理的人，被称为“听者之器”。就像经文中所说的那样，这样做是为了避免对《量理宝藏论》等善说的诽谤，为了消除巨大的损害，所以是出于慈悲而写作的。如《释量论》中所说：“谁人依止圣者足迹行，彼乃具足庄严无垢慧。世间愚钝之智者，不明彼之清净语。若因愚昧稍作诽谤，彼将徒劳无益而生，故以慈悲于此明彼理。”就像经文中所说的那样。第二，关于所著论典的内容，分为：为了自己而了知取舍的支分，以及为了他人而随顺的支分两种。第一种，分为：衡量所量隐蔽的现量和比量。
English
Some say that expressing reverence to Manjushri with the two kinds of splendor means paying homage, but in reality, it is paying homage to the wisdom body of all Tathagatas who have attained the ultimate in abandonment and realization. In any case, there is no contradiction. The second point is that nowadays, most ordinary people who claim to be scholars of both internal and external subjects are attached to one-sided doctrines and evil deeds, and their hearts are filled with arrogance and prejudice, lacking the wisdom to deeply understand. Therefore, not only do they not value the well-spoken words of profound meaning such as the Compendium of Valid Cognition, but they also hate these profound well-spoken words and those who hold them because of jealousy. Therefore, Dharmakirti believes that this treatise will not be of any help to those with such shortcomings. So, why write? Because one's own mind has long been accustomed to and close to these well-spoken words, and in order to cultivate this habit, one likes or is happy to write such a treatise. That is to say, most people do not have impartial minds because they are attached to their own sects and hate other sects, lack the wisdom to understand deeply, and do not value well-spoken words. For these reasons, even if it does not help those with shortcomings, on the contrary, those who are impartial, wise, and pursue the truth are called "vessels of listeners." Just as the scriptures say, doing so is to avoid slandering well-spoken words such as the Compendium of Valid Cognition, and to eliminate great harm, so it is written out of compassion. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Whoever follows the footsteps of the noble ones, he is endowed with splendor and immaculate wisdom. The foolish wise men of the world do not understand his pure words. If they slander him slightly out of ignorance, they will be born in vain and without benefit, so out of compassion, I will clarify his reasoning here." Just as the scriptures say. Second, regarding the content of the treatise to be written, it is divided into two parts: the branch of understanding what to take and abandon for oneself, and the branch of following for others. The first is divided into: the inference of measuring the hidden object to be measured.
Tibetan
དང་། །མངོན་གྱུར་འཇལ་བྱེད་མངོན་སུམ་ཚད་མ་བསྟན། །དང་པོ་ལ། ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པ་གཏན་ཚིགས་སྤྱི་མཚན་བཤད། །དོན་གཙོ་སྟོན་དང་བསྟན་པ་ཚད་མར་སྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དང་། །མཚན་གཞི་ཡང་དག་གསུམ་པོ་རྒྱས་པར་བརྗོད། །རྟགས་སུ་ངེས་བྱེད་རྒྱུ་མཚན་འབྲེལ་པ་བཤད། །དང་པོ། རྟགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་དང་། དེ་ཡི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་སྟེ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ཡི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས། གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དེ་ལ་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་འབྲས་རང་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དུ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ཞིང་། དེ་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བའི་འཐད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་མེད་ན་རྟགས་དེ་མི་འབྱུང་བར་ཚད་མས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་ཕྱོགས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཚུལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྤྱིར་བཏང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་དང་ཆོས་མི་རྟག་པའི་ཚོགས་དོན་ཏེ་མི་རྟག་པར་ཤེས་འདོད་ཞུགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལྟ་བུ་ལ་དངོས་མིང་དུ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡི་ཕྱོགས་གཅིག་ཆོས་ཅན་རྐྱང་པ་དང་། བསྒྲུབ་ཆོས་རྐྱང་པ་ལའང་བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་སྟེ་རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཅེས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་རིལ་པོའི་མིང་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལའང་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་འཇུག་མོད་ཀྱི། འདིར་ཚུལ་གསུམ་པའི་ནང་ཚན་ཆོས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱོགས་ནི་ ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་གོ་སྟེ་ལག་ལྡན་ཞེས་པ་གླང་པོ་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྟགས་བྱས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཕྱོགས་སམ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུའི་སྟེང་དུ་གྲུབ་པའམ། དེའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་ཕྱོགས་ཞེས་པ་ཚོགས་དོན་ལ་གོ་དགོས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རྐྱང་པ་ལ་གོ་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ཡོད་ཀྱང་། སྤྱིར་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བྱ་སྟེ། བསྒྲུབ་ཆོས་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་འདོད་ཞུགས་པ་ཡིན་པས་ཚོགས་དོན་ལས་གཞན་མིན་ཀྱང་། ཚུལ་གསུམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་འདི་ནི་རྟགས་དེ་ཆོས་ཅན་ཙམ་ལ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་པ་ཡིན་ལ། དེ་གྲུབ་ནས་བསྒྲུབ་ཆོས་དང་རྟགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་
Chinese
并且，阐述了现量衡量的现量 प्रमाण (pramāṇa，量) 。第一，讲述了通达隐蔽之事的正因 பொது இலக்கணம் (sāmānya lakṣaṇa，总相)。确立主要意义的显示和教义为 प्रमाण (pramāṇa，量)。第一，简略地阐述了因的体性，详尽地讲述了三种正确的 आधार (ādhāra，处所)。讲述了确立为因的理由和关系。第一，因在 पक्ष (pakṣa，宗) 的法中成立，并且确定它遍及所立，即宗法成立且遍及确定。具备三相是正确的因，这样阐述了因的 लक्षण (lakṣaṇa，相)。那么，正确的因有多少呢？据说，它归纳为果、自性、不可见三种。它成为因的道理是，如果所立不存在，那么因就不会产生，这是由 प्रमाण (pramāṇa，量) 确定的缘故。相反的似因是与“不存在就不会产生”的关系相反的，即不具备三相的其他。这样说。其中，三相的第一个“宗法”是什么呢？一般来说，“宗”这个词是指法，即有法，以及法无常的集合意义，比如想要了解无常的有法，通常被认为是实名。它的一个方面，仅仅是有法，以及仅仅是所立，也作为假名使用，比如布匹的一个方面破了，就说布匹破了，就像一个方面使用整体的名字一样。不仅如此，在同品和异品中也使用“宗”这个词，但是，这里三相中的“法”这个词相关的“宗”是指有法本身，就像“有手”这个词通常指大象一样。因此，像“所作”这样的因，应该理解为在宗或者有法，像声音这样的基础上成立，或者理解为在它的法中成立。这里，“宗”这个词必须理解为集合意义，如果理解为仅仅是有法，那么就会有不合理的执着。一般来说，一个论式的有法应该被理解为，通过所立来区分，并且想要了解它，因此它不是集合意义之外的东西。但是，三相情况下的宗法，是考察因是否仅仅在有法上成立。在它成立之后，所立和因才会有随同和相违的
English
And, the direct perception प्रमाण (pramāṇa, valid cognition) that measures the manifest is explained. First, the general लक्षण (lakṣaṇa, characteristic) of reason that realizes the hidden is explained. Establishing the showing of the main meaning and the teachings as प्रमाण (pramāṇa, valid cognition). First, the aspects of the sign are shown in brief, and the three correct आधार (ādhāra, basis) are stated in detail. The reason and relationship that determine the sign are explained. First, the sign is established as a property of the पक्ष (pakṣa, subject), and it is certain that it pervades the probandum, that is, the property of the subject is established and the pervasion is certain. Possessing the three aspects is a correct reason, thus the लक्षण (lakṣaṇa, characteristic) of reason is shown. Then, how many correct reasons are there? It is said that it is included in the three types of effect, nature, and non-observation. The reason why it becomes a reason is that if the probandum does not exist, then the sign will not arise, because it is determined by प्रमाण (pramāṇa, valid cognition). The opposite, the seeming reason, is the opposite of the relationship of "if it does not exist, it will not arise", that is, other than not possessing the three aspects. Thus it is said. Among them, what is the first of the three aspects, "property of the subject"? In general, the word "subject" refers to the meaning of the collection of dharma, that is, the subject, and the dharma of impermanence, such as the subject who wants to know impermanence, which is generally known as a real name. One aspect of it, only the subject, and only the probandum, are also used as assumed names, such as one aspect of the cloth is torn, it is said that the cloth is torn, just like using the name of the whole for one aspect. Moreover, the name of "subject" is also used in similar and dissimilar classes, but here, the "subject" related to the word "dharma" among the three aspects refers to the subject itself, just as the word "having hands" is commonly known to refer to an elephant. Therefore, the sign, such as "made", should be understood as being established on the basis of the subject or the sound of the subject, or as being established in its dharma. Here, the word "subject" must be understood as the meaning of collection, and if it is understood as only the subject, then there will be unreasonable clinging. In general, the subject of a single syllogism should be understood as being distinguished by the probandum, and wanting to know it, therefore it is nothing other than the meaning of collection. However, the property of the subject in the case of the three aspects is to examine whether the sign is established only on the subject. After it is established, the probandum and the sign will have concomitance and opposition.