Tibetan
ང་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རྟོག་པའི་གྲ་ཟུར་ཞི་བ་འཇམ་པའི་དོན་དང་། མཁྱེན་གཉིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ནི་དོན་གཉིས་ཀྱི་དཔལ་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པས་འཇམ་དཔལ་ལ་ཕྱག་མཛད་པར་འདོད་པ་སོགས་འགྲེལ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་མཛད་ཀྱང་། དོན་སྤང་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཕྱག་མཛད་པས་གང་ལྟར་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ན་ཕྱི་ནང་གི་མཁས་པར་རློམ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕྱོགས་རེར་ཞེན་པའི་གཞུང་དང་བྱ་བ་ངན་པ་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་མཆོག་འཛིན་དང་ཞེན་ལྟའི་ཁོང་སྐྲན་གྱིས་ཁེངས་ནས་གནས་ཤིང་། ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩལ་མེད་པས་ན། ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་སོགས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དོན་གྱི་མྱང་བྱ་དང་ལྡན་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པ་རྣམས་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་ཁོ་ནར་མ་ཟད། ཕྲག་དོག་གི་དྲི་མ་དག་གིས་ལེགས་བཤད་ཟབ་མོ་དེ་དག་དང་དེ་འཛིན་པ་རྣམས་ལ་སྡང་བར་ཡང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེས་ན། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་བདག་ལ་བསྟན་བཅོས་འདི་ནི་དེ་འདྲའི་སྐྱོན་ལྡན་གཞན་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་བསམ་པའང་མེད་མོད། འོ་ན་བརྩམས་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། རང་གི་སེམས་ནི་ཡུན་རིང་པོར་ལེགས་པར་བཤད་པ་རྣམས་ལ་གོམས་ཤིང་འདྲིས་པ་ལྷུར་ལེན་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུ་རྩོམ་པ་ལ་དགའ་བའམ། སྤྲོ་བ་སྐྱེས་ནས་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་གཞན་ཕལ་ཆེ་བ་ནི་རང་ཕྱོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་། གཞན་ཕྱོགས་ལ་སྡང་བས་བློ་གཟུ་བོར་མི་གནས་པ་དང་། ཟབ་མོ་རྟོགས་པའི་བློ་གྲོས་མེད་པ་དང་། ལེགས་བཤད་དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་དེ་འདྲའི་སྐྱོན་ལྡན་ལ་མི་ཕན་ནའང་། བཟློག་ཕྱོགས། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བ། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ལེགས་པར་བཤད་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སོགས་ལ་སྨད་པའི་དོན་མིན་གྱི་ཕུངས་ཁྲོལ་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེས་བརྩམས་པར་ཡང་སྟོན་ཏེ་རྣམ་ངེས་ལས། གང་ལ་འཕགས་པ་ཉིད་བྱོན་རྗེས་བཟུང་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་དྲི་མེད་བློ་མངའ་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་བློ་གྲོས་བླུན་པོ་འདིས་ནི་དེ་ཚིག་བརླང་པ་གསལ་པོར་མི་ཤེས་པས། །ཉེར་བརྟེན་འཇིག་རྟེན་རྒྱས་མཛད་དེ་ལ་རྨོངས་པས་ཅུང་ཟད་སྨད་བྱས་ནའང་། །དོན་མིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་བརྩེ་བས་དེ་ཡི་ལུགས་ནི་འདིར་གསལ་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་བརྩམ་བྱ་གཞུང་གི་དོན་ལ། རང་དོན་བླང་དོར་རྟོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་། །གཞན་དོན་རྗེས་སུ་འཛིན་ པའི་ཡན་ལག་གཉིས། །དང་པོ་ལ། གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་། །མངོན་གྱུར་འཇལ་བྱེད་མངོན་སུམ་ཚད་མ་བསྟན། །དང་པོ་ལ། ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པ་གཏན་ཚིགས་སྤྱི་མཚན་བཤད། །དོན་གཙོ་སྟོན་དང་བསྟན་པ་ཚད་མར་སྒྲུབ། །དང་པོ་ལ། རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དང་། །མཚན་གཞི་ཡང་དག་གསུམ་པོ་རྒྱས་པར་བརྗོད། །རྟགས་སུ་ངེས་བྱེད་རྒྱུ་མཚན་འབྲེལ་པ་བཤད། །དང་པོ། རྟགས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་དང་། དེ་ཡི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་སྟེ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ཡི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས། གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དེ་ལ་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་འབྲས་རང་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དུ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ཞིང་། དེ་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བའི་འཐད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་མེད་ན་རྟགས་དེ་མི་འབྱུང་བར་ཚད་མས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟློག་ཕྱོགས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་ཚུལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྤྱིར་བཏང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་དང་ཆོས་མི་རྟག་པའི་ཚོགས་དོན་ཏེ་མི་རྟག་པར་ཤེས་འདོད་ཞུགས་པའི་ཆོས་ཅན་ལྟ་བུ་ལ་དངོས་མིང་དུ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡི་ཕྱོགས་གཅིག་ཆོས་ཅན་རྐྱང་པ་དང་། བསྒྲུབ་ཆོས་རྐྱང་པ་ལའང་བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་སྟེ་རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཅེས་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་རིལ་པོའི་མིང་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལའང་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་འཇུག་མོད་ཀྱི། འདིར་ཚུལ་གསུམ་པའི་ནང་ཚན་ཆོས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱོགས་ནི་ ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་གོ་སྟེ་ལག་ལྡན་ཞེས་པ་གླང་པོ་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྟགས་བྱས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཕྱོགས་སམ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུའི་སྟེང་དུ་གྲུབ་པའམ། དེའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་ཕྱོགས་ཞེས་པ་ཚོགས་དོན་ལ་གོ་དགོས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་རྐྱང་པ་ལ་གོ་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ཡོད་ཀྱང་། སྤྱིར་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བྱ་སྟེ། བསྒྲུབ་ཆོས་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་འདོད་ཞུགས་པ་ཡིན་པས་ཚོགས་དོན་ལས་གཞན་མིན་ཀྱང་། ཚུལ་གསུམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་འདི་ནི
Chinese
我以最初的两句，表达了平息思虑边角的寂静之义，并说二智智慧之身具足二利之光辉，因此有人认为这是在向文殊菩萨致敬，作了各种各样的解释。然而，向那证悟断证圆满的诸佛之智慧身致敬，无论如何都不会有矛盾，应当这样理解。第二点是，如今，大多数自诩为内外学者的凡夫俗子，都执着于片面的理论和恶行，心中充满了傲慢和偏见，并且由于缺乏证悟甚深之智慧的能力，因此，不仅不重视《量理宝藏论》等具有卓越意义的善说，而且还因为嫉妒的污垢，而憎恨那些善说和持有者。因此，法称论师认为，这部论典对于像我这样有缺点的人来说，不会对他人有益。那么，为什么要写作呢？因为自己的心长期习惯并熟悉善说，为了培养乐于接受的态度，所以才喜欢写作这样的论典，或者说是产生了兴趣而写作的。也就是说，大多数人由于贪恋自己的宗派，憎恨其他宗派，所以心不能公正，而且缺乏证悟甚深的智慧，又不重视善说，因为这些原因，即使对那些有缺点的人没有益处，但反过来说，对于公正、有智慧、追求真理的人来说，就如同经中所说：“听者被称为法器。”一样，会变得有意义。而且，写作的目的不是为了贬低《善说总集》等论典，而是为了遣除巨大的谬误，所以也是出于慈悲而写作的。如《释量论》中所说：“谁蒙圣者亲身摄受，彼具光荣无垢慧。世间愚钝之智者，不明彼语粗暴义。依于世间增广者，愚昧稍毁亦无妨。然生无义故悲悯，于此明示彼宗规。”也是同样的道理。第二，关于所著论典的内容，即了知自利取舍之理。
English
With the first two verses, I express the meaning of pacifying the corners of thought, and say that the body of two wisdoms possesses the splendor of two benefits, so some consider this to be paying homage to Manjushri, and make various interpretations. However, paying homage to the wisdom body of all Buddhas who have perfected the realization of abandonment and realization, there will be no contradiction in any case, and it should be understood in this way. The second point is that nowadays, most ordinary people who claim to be scholars of both internal and external studies are attached to one-sided theories and evil deeds, and their hearts are filled with arrogance and prejudice, and because they lack the ability to realize profound wisdom, they not only do not value the excellent sayings with profound meaning such as the Compendium on Valid Cognition, but also hate those good sayings and their holders because of the defilement of jealousy. Therefore, Dharmakirti thinks that this treatise will not be beneficial to others for those who have such shortcomings as me. So, why write it? Because one's own mind has long been accustomed to and familiar with good sayings, in order to cultivate a willingness to accept them, so one likes to write such treatises, or it is said that one writes out of interest. That is to say, most people are unable to be impartial because they are attached to their own sects and hate other sects, and they lack the wisdom to realize the profound, and they do not value good sayings. Because of these reasons, even if it is not beneficial to those who have shortcomings, but on the contrary, for those who are fair, wise, and pursue the truth, it will become meaningful, just as it is said in the sutras: "The listener is called a vessel of Dharma." Moreover, the purpose of writing is not to belittle treatises such as the Compendium of Good Sayings, but to dispel great errors, so it is also written out of compassion. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Whoever is personally accepted by the noble ones possesses glorious, stainless wisdom. The foolish wise men of the world do not understand the rough meaning of his words. It does not matter if those who rely on the world to expand are slightly destroyed by ignorance. However, out of compassion for the birth of meaninglessness, the rules of his sect are clearly shown here." The same is true. Second, regarding the content of the treatise, that is, knowing the principle of adopting and abandoning for one's own benefit.
Chinese
的支分，以及利他随顺的支分两种。第一种中，显示衡量所知隐蔽的现量和衡量显现的现量。第一种中，宣说了了知隐蔽的理路总相。成办主要意义和教法成为量。第一种中，简略显示了相的体性，广说三种正确的自性。宣说了确定为相的原因关联。第一，相在所立的法中成立，以及它的所立法的周遍确定，即所立法成立且周遍确定。三相圆满即是正确的理路，如是显示了理路的自性。如果问：正确的理路有多少呢？答：它就是归纳为果、自性、不可见三种。如是宣说，它成为理路的道理是，如果不存在所立，则相不会产生，因为被量确定了。反方的似是而非的理路是，没有则不产生的关联与此相违，即三相不圆满的其他。如是。其中，三相的第一个“所立法”是什么呢？一般来说，方的声音是法，以及法无常的集合意义，即想要了解无常所包括的法等，是作为实名而广为人知的。它的一个方面，法仅仅是法，以及所立法仅仅是所立法，也作为假名而使用，如同布匹的一方烧焦了，就说布匹烧焦了，如同将整体的名字用在一方上一样。不仅如此，在顺方和不顺方上也使用方的名字，但是，此处三相中的与法这个声音相关的方，就是指法本身，如同手持被称为象一样广为人知。因此，相，如已做等，在方或法声音等之上成立，或理解为在其法中成立。此处，方需要理解为集合意义，如果理解为仅仅是法，则存在不合理的执着。一般来说，一个结合的所立法需要抓住，因为被所立法所区分，并想要了解所包括的，所以不是集合意义之外的其他，但是，三相的情况下的所立法是
English
are two branches: the branch of benefiting others and the branch of following accordingly. In the first, the valid cognition of what is to be measured, the hidden, and the valid cognition of what is to be measured, the manifest, are shown. In the first, the general characteristics of the reasoning that realizes the hidden are explained. Accomplishing the main meaning and establishing the teachings as valid. In the first, the characteristics of the sign are briefly shown, and the three correct characteristics are explained in detail. The causal relationship that determines the sign is explained. First, the sign is established as a property of the subject, and the pervasion of its object of proof is certain, that is, the property of the subject is established and the pervasion is certain. The completion of the three aspects is the correct reasoning, thus showing the nature of the reasoning. If asked, how many correct reasons are there? The answer is that it is summarized into three types: effect, nature, and non-perception. It is said that the reason it becomes a reason is that if the object to be proved does not exist, the sign will not arise, because it has been determined by valid cognition. The opposite of the fallacy of reasoning is the opposite of the relationship of not arising if it does not exist, that is, other than the incompleteness of the three aspects. That's it. Among them, what is the first of the three aspects, the "property of the subject"? Generally speaking, the sound of the subject is the dharma, and the meaning of the collection of the impermanent dharma, that is, the subject that includes the desire to know impermanence, etc., is widely known as a real name. One aspect of it, the dharma is only the dharma, and the object to be proved is only the object to be proved, and it is also used as a false name, just as one side of the cloth is burnt, it is said that the cloth is burnt, just as the name of the whole is used on one side. Moreover, the name of the side is also used on the similar side and the dissimilar side, but here, the side related to the sound of dharma among the three aspects refers to the dharma itself, just as holding a hand is widely known as an elephant. Therefore, the sign, such as having done, etc., is established on the side or the sound of the subject, or understood as being established in its dharma. Here, the side needs to be understood as the meaning of the collection, and if it is understood as only the dharma, there is an unreasonable attachment. Generally speaking, the object to be proved of a combination needs to be grasped, because it is distinguished by the object to be proved and includes the desire to know, so it is not other than the meaning of the collection, but the property of the subject in the case of the three aspects is