Tibetan
པར་གྱུར་ཅེས་ཞུས་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་མཛད་དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྐུ་གདུང་ གི་མཆོད་རྟེན་རྒྱལ་པོ་ཞིག་བརྩིགས་ནས། མཆོད་རྟེན་དེའི་དུས་སྟོན་ལ་ཚོགས་པའི་འཁོར་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་འདུས་པའི་ནང་ན། དགེ་སློང་ཞིག་གིས་ཕྱེད་ཡོལ་ཙམ་ན་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་འཁོར་དེ་ན་རྒྱན་པོ་བརྒྱལ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱན་པོ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཞེན་པ་དེ་ལ་ཆུང་མ་རྣམ་པར་རྒྱལ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དང་བུ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱན་པོ་པ་དེས་རས་ཟུང་གཅིག་གྱོན་པ་དང་། གདུགས་དང་། མཆིལ་ལྷྭམ་ཟུང་གཅིག་དང་། པཎ་ལྔའི་མགྲོན་བུ་རྣམས་མ་གཏོགས་པ། ཁྱིམ་དང་ཕྱི་རོལ་ན་ཅི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱན་སྐུགས་སུ་ཡལ་ནས་ཤིན་ཏུ་དབུལ་བས་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པས་གདུངས་ཏེ། ཀྱེ་ཧུད་བསོད་ནམས་མ་བྱས་པས་དབུལ་བ་ནི་ཐ་ཆད་མི་བཟད་པའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་ཤུགས་རིང་འབྱིན་ཅིང་། ད་ལྷྭམ་གཉིས་ནི་བགོས། པཎ་ལྔ་དང་གདུགས་ཀྱང་ཁྱེར་ནས། རྒྱན་པོའི་ས་ནས་སོང་སྟེ། མཐར་གྱིས་ཆོས་ཉན་པའི་སར་སོང་ནས་དགའ་ཞིང་། རེ་ཞིག་ཇི་ལྟ་བུ་འཆད་པ་ཉན་ཞེས་བསམས་ནས། གདུགས་དང་མཆིལ་ལྷྭམ་བཞག་སྟེ་གུས་པར་ཉན་པ་དང་། རེ་ཞིག་ན་ཆོས་སྨྲ་བ་དེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་དེ། བསོད་ནམས་བསགས་ན་བདེ་བར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་མི་ནི་བསོད་ནམས་བྱ། །དེ་ཡང་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱ། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་འདུན་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་འདི་ཐོས་ནས། བསོད་ནམས་བསགས་པས་བདེ་བ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། བདག་ནི་འདི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཐག་པ་ཡང་བསོད་ནམས་མ་བྱས་པས་ཡིན་ན་བདག་བསོད་ནམས་ཅུང་ཞིག་བྱའོ་སྙམ་ནས། བདག་ ལ་ཅི་བདོག་པ་ལ་བསམས་ན་རས་ཟུང་དང་། གདུགས་དང་མཆིལ་ལྷྭམ། པཎ་ལྔའི་འགྲོན་བུ་ལུས་པ་ལས་གཞན་ཐམས་ཅད་རྒྱན་སྐུགས་སུ་ལས་པར་མཐོང་ནས། ཅི་སྟེ་པཎ་ལྔ་དང་བླ་གོས་བྱིན་ན་ནི་ལྟོགས་ཏེ་འཆི་ལ། མ་བྱིན་ན་ནི་བསོད་ནམས་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་ཞིང་དེར་ཡང་དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། གང་ལྟོགས་ཏེ་མི་འཆི་ཞིང་བསོད་ནམས་མེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཅི་ཡོད་སྙམ་མོ། །ཡང་བསམས་པ་ལྟོགས་ཏེ་ཤི་ཡང་སླའི་བསོད་ནམས་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་བསམས་ནས། པཎ་ལྔ་དང་བླ་གོས་འདི་ངེས་པར
Chinese
被问及翻译时，世尊说道：过去，在过去的时候，有一位如来名为“他人不能胜”，他降临于世，行持佛陀的事业，完全从痛苦中解脱，之后建造了一座国王的舍利塔。 在那座舍利塔的节日庆典上，聚集了成千上万的人群，其中一位比丘在下午时分宣讲佛法。当时，在国王的宫殿附近，有一个名叫“赌徒破产者”的人，他非常沉迷于赌博，他有一个名叫“彻底胜利女”的妻子和一个名叫“彻底胜利者”的儿子。然后，那个赌徒除了穿着一件布衣、一把伞、一双鞋子和五个槟榔果之外，家里和外面的一切都输光了，因为非常贫穷而遭受着难以忍受的痛苦，他说：“唉！没有积累功德，贫穷真是太可怕了！”他叹了口气，穿上鞋子，拿着五个槟榔果和伞，从赌博的地方走了出来，最终高兴地来到了听法的地方，心想：“听听他讲些什么。”于是他放下伞和鞋子，恭敬地听着。过了一会儿，说法者说了这句偈颂：积累功德会带来快乐，因此人们应该行善，应该一次又一次地行善，应该渴望它。听到这句偈颂后，他想：“积累功德会带来快乐，确实如此。我如此贫困也是因为没有积累功德，所以我应该做一些功德。”他想到自己拥有的东西，除了布衣、伞、鞋子和五个槟榔果之外，其他一切都输光了。他想：“如果我布施槟榔果和上衣，我就会饿死；如果不布施，我就会没有功德地去往来世，在那里也会遭受贫穷的痛苦。那么，有什么办法既不会饿死，也不会没有功德呢？”他又想：“即使饿死也容易，但没有功德地去往来世是不行的。”于是他下定决心要布施槟榔果和上衣。
English
When asked to translate, the Bhagavan said: In the past, there was a Tathagata named 'Invincible by Others' who appeared in the world, performed the deeds of a Buddha, and completely passed beyond sorrow. Afterwards, a royal stupa was built for his relics. At the festival of that stupa, tens of thousands of people gathered, and a monk was teaching the Dharma in the afternoon. At that time, near the king's palace, there was a man named 'Gambler Bankrupt,' who was very addicted to gambling. He had a wife named 'Completely Victorious Woman' and a son named 'Completely Victorious One.' Then, that gambler, except for wearing a single cloth, an umbrella, a pair of shoes, and five betel nuts, had lost everything he owned inside and outside the house in gambling. He was suffering from unbearable poverty and lamented, 'Alas! Not having accumulated merit, poverty is utterly unbearable!' He sighed, put on his shoes, took the five betel nuts and the umbrella, and left the gambling place. Eventually, he happily arrived at the place where the Dharma was being taught, thinking, 'Let me listen to what he is teaching.' So he put down his umbrella and shoes and listened respectfully. After a while, the Dharma speaker recited this verse: Accumulating merit leads to happiness. Therefore, people should do good. They should do it again and again. They should desire it. Having heard this verse, he thought, 'Accumulating merit leads to happiness, that is indeed so. My being so destitute is also because I have not accumulated merit, so I should do some merit.' He thought about what he possessed, and saw that other than the cloth, the umbrella, the shoes, and the five betel nuts, everything else had been lost in gambling. He thought, 'If I give away the betel nuts and the upper garment, I will starve to death. If I don't give them away, I will go to the next world without merit, and there I will also suffer the pain of poverty. So, what is the way to not starve to death and also not be without merit?' He thought again, 'Even if I die of starvation, it is easy, but going to the next world without merit is not right.' So he resolved to give away the betel nuts and the upper garment.
Tibetan
་སྦྱིན་ནོ་བསམ་མོ། །དེ་སྙམ་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་སྨྲ་བས་ཡང་ཚིགས་བཅད་འདི་བརྗོད་དོ། །བསོད་ནམས་དལ་ནས་བྱེད་པ་ནི། །སྡིག་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དགེ་བ་མྱུར་ཏེ་བྱ། །སྡིག་པ་ལས་ནི་སེམས་ཀྱང་བཟློག །ཅེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ཐོས་པས་བསོད་ནམས་མྱུར་ཏེ་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པས་ལ་གོར་དུ་སྦྱིན་པ་བྱའོ་སྙམ་ནས། སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་ཆོས་སྨྲ་བ་འདུག་པའི་སྟེང་དུ་གདུགས་བཟུང་ཞིང་མཆིལ་ལྷྭམ་གཉིས་རྐང་པའི་དྲུང་དུ་བཞག །པཎ་ལྔའི་མགྲོན་བུ་དེ་དག་གིས་རྐང་པ་ལ་གཏོར་ནས། བླ་གོས་ཕུད་དེ་ཆོས་སྨྲ་བའི་རྐང་པ་ལ་བཀབ་ནས། དད་ཅིང་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱས་ཏེ། རྐང་པ་ལ་བཏུད་ཅིང་དད་པ་དྲག་པོས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། དགེ་རྩ་དང་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་བཏང་བ་འདིས་བདག་ཚེ་འདི་ཕན་ཆད་དབུལ་པོར་མ་གྱུར་ཅིག །སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ཆེ་བར་གྲགས་ཤིང་ལྷ་མི་རྣམས་ཀྱིས་བདག་རྒྱལ་པོར་བཅུག་པར་གྱུར་ཅིག་ ཅི་བསམ་ཅི་འདོད་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལས་འགྲུབ་པ་དང་། བདག་བཙའ་བ་ན་ཡང་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཡང་གོ་འཕྱུར་བ་དང་། མི་ཟད་པའི་གཏེར་རིན་པོ་ཆེ་མང་པོ་ཅན་དང་། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་ལ། ཆོས་སྨྲ་བས་ཀྱང་ཁ་ཏོན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བྱས་ཏེ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དོང་ངོ་། །རྒྱན་པོ་བ་དེ་རས་གཅིག་པུ་གྱོན་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དེ་ལ་སེམས་ཤིང་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་འོངས་པ་ཆུང་མ་དང་བུས་མཐོང་ནས། འདིས་བླ་གོས་དང་རྒྱན་གཤེད་ཅིག་ཏུ་རྒྱན་སྐུགས་སུ་ཡལ་བར་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱང་ཡལ་བར་བྱེད་པས་འདོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ངོ་ཚ་ནས་དབུལ་བའི་ཉེས་པས་འདི་ལྟར་སྨ་བབ་བོ་བསམས་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། ཅི་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་དབུལ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །ཅི་ཞིག་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་དབུལ་དེ་ཉིད། །དབུལ་པ་དག་ནི་ཤི་བ་དང་ཡང་མཚུངས། །བདག་ནི་ཤི་བ་འདམ་གྱི་དབུལ་མ་ཡིན། །ཞེས་སྨྲས་ཏེ་ཤུགས་རིང་འབྱིན་ཅིང་ཅང་མི་ཟེར་བར་འདུག་གོ། དེ་ནས་ཁྱིམ་དེའི་ར་བར་ཁྲོན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེར་ཆུང་མས་ཆུ་བཅུ་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་ཐག་པས་བཏགས་ནས་བཏང་སྟེ་ཆུ་ཡར་དབྱུང་སྙམ་པ་དང་། གྱེན་དུ་དབྱུང་མ་ནུས་ནས། རྒྱལ་བ་པོ་ལ་ཇོ་བོ་བུམ་པ་འདེགས་པར་བྱེད་དུ་ཚུར་བྱོན་ཞེས་བོས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་མ་ནུས་ནས་བུ་ལ་བོས་ཏེ་གསུམ་ཆར་གྱིས་ཤ་དང་པགས་པ་རལ་བ་ཙམ་གྱི་འབད་པ་ཆེན་པོས་དེའུ་མ་ཕྱིན་ཏེ་མཐར་གྱེན་དུ་
Chinese
想著要布施啊。在那样的时刻，说法者又说了这个偈颂：行善若怠慢，则会明显地喜欢作恶。因此，行善要迅速，也要让心远离罪恶。这样说了。听到那些话后，心想行善要迅速啊，于是想著要在拉郭（La Gor）做布施。在狮子座上，说法者坐在上面，（他们）为他撑伞，并将两只鞋放在脚边。那五个班智达的客人用脚踩踏（说法者），脱下外衣盖在说法者的脚上，表达信仰，并发出“嘶嘶”的声音。他们跪拜在脚下，以强烈的信仰祈祷：以此善根、发心和为法布施，愿我从今以后不再贫穷。愿我生生世世都因福德而闻名，愿天人和人类都让我成为国王。愿我所思所想都能如愿以偿，愿我出生时也能出现奇妙的瑞兆，拥有取之不尽的宝藏和充满各种珍宝。说完这些，说法者也念诵回向文，所有人都离开了。那个赌徒只穿著一件布衣，想著布施的事情回到了家，妻子和儿子看到后说：“这个人把外衣和赌具都输光了，我们两个也要被他输光了，走吧。”他感到羞愧，心想这是贫穷的过错，于是说了这个偈颂：什么痛苦最痛苦？贫穷最痛苦。什么最最痛苦？就是贫穷本身。贫穷的人和死去的人一样。我不是死于泥潭的穷人。说完，他叹了口气，一言不发地坐著。之后，在那家的院子里有一口井，妻子为了取水，用绳子系著水桶放入井中，想要把水提上来，但却提不上来。于是她叫那个赌徒说：“老爷，请您过来帮忙提水桶。”他们两个也提不上来，于是叫来了儿子，三个人都用尽力气，甚至皮开肉绽，最终才把水桶提上来。
English
Thinking of giving alms. At that moment, the Dharma speaker recited this verse again: If one is slow to do good deeds, one will clearly delight in doing evil. Therefore, one should quickly do good deeds, and also turn the mind away from sin. So he spoke. Hearing those words, thinking that one should quickly do good deeds, he thought of giving alms in La Gor. On the lion throne, the Dharma speaker sat on it, (they) held an umbrella for him, and placed two shoes at his feet. Those five Pandita guests trampled on (the Dharma speaker's) feet, took off their outer garments and covered the Dharma speaker's feet, expressing faith, and making "hissing" sounds. They prostrated at his feet, and prayed with strong faith: By this merit, aspiration, and giving for the sake of the Dharma, may I never be poor from now on. May I be known for my merit in all lifetimes, and may gods and humans make me a king. May all my thoughts and wishes be fulfilled, and may wonderful omens appear when I am born, possessing inexhaustible treasures and filled with various jewels. After saying these words, the Dharma speaker also recited the dedication, and everyone left. That gambler, wearing only a cloth, thinking about the matter of giving, returned home, and when his wife and son saw him, they said, "This person has lost his outer garments and gambling tools, and we two will also be lost by him, let's go." He felt ashamed, thinking that this was the fault of poverty, so he spoke this verse: What suffering is the most painful? Poverty is the most painful. What is the most, most painful? It is poverty itself. The poor are like the dead. I am not a poor person who died in a mud pit. After saying this, he sighed and sat there without saying a word. After that, there was a well in the courtyard of that house, and the wife, in order to fetch water, tied a bucket with a rope and lowered it into the well, wanting to draw the water up, but she could not lift it. So she called the gambler and said, "Sir, please come and help lift the bucket." The two of them could not lift it either, so they called the son, and all three of them exerted all their strength, even to the point of tearing their skin, and finally lifted the bucket.