Tibetan
བར་ཤེས་ཀྱི་མི་སྐད་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་མི་ཤེས་སོ། །སྨན་ཆེན་པོས་ཁྱིམ་དུ་ཁྱི་དེ་ཁྲིད་ནས་ཁྲི་ལས་མི་རིང་བ་ཞིག་ཏུ་ཕུར་པ་ལ་བཏགས་ཏེ་བཞག་སོ། །ནམ་སྨན་ཆེན་པོའི་ཁ་ཟས་དྲངས་ནས་བཟའ་བཅས་སྣ་ཚོགས་ཟ་བར་མཐོང་ཡང་ཁྱི་དེས་ལེན་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་ངན་པ་ཅུང་ཟད་རེ་བྱིན་ནས་ཤི་མ་སོས་ཙམ་དུ་ཉམ་ཆུང་ལ་རིད་པར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་ཁྱི་དེ་རྣམས་མི་སྐད་ལོབས་སམ་མ་ལོབས་བལྟ་ཡིས་ཁྲིད་དེ་ཤོག་ཅེས་བསྒོ་བ་དང་། གཞན་དག་གི་ཁྱི་རྣམས་ནི་ཚོ་ལ་སྐད་བསླབས་མ་ནུས་སོ། །སྨན་ཆེན་པོའི་ཁྱི་དེ་སྐེམས་ཤིང་རིད་པར་མཐོང་ནས་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་རིད་ཅེས་དྲིས་པ་ལ། སྨན་ཆེན་པོས་ལྷ་བདག་གིས་ཅི་ཟོས་ཅི་འཚལ་བ་དེ་བཞིན་ཁྱི་འདི་ལ་བསྩལ་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཁྱི་དེས་སྨྲས་པ། ལྷ་འདི་ནི་རྫུན་ཏེ་བདག་ལྟོགས་ཏེ་དེའུ་བསྐུམ་མོ། །དེ་ནས་སྨན་ཆེན་པོས་བདག་གིས་འདི་ལྟར་འདི་མི་སྐད་སྨྲ་བར་བགྱིས་སོ་ཞེས་གསོལ་བས་རྒྱལ་པོ་དགྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཡང་དུས་ཞིག་ན་ཉམས་སད་པར་འདོད་ནས་བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ལུག་རེ་རེ་གཏད་དེ་ལུག་འདི་རྣམས་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཟའ་བཏུང་ཞིམ་པོ་བྱིན་ལ་ཚིལ་མེད་ལ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བྱོས་ཞེས་བསྒོའོ། །བློན་པོ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ཐབས་མི་མཁས་པས་དེ་དག་གསོས་ཏེ་ཚོན་པོར་བྱས་སོ། །སྨན་ཆེན་པོས་བཟའ་བ་ཞིམ་པོ་མདུན་དུ་བཞག་ནས་ཤིང་ལ་སྤྱང་གུའི་གཟུགས་གཅིག་བྱས་ཏེ་ལུག་གི་མདུན་དུ་བཞག་པས་དེ་མཐོང་བས་སྐྲག་སྟེ་ཚིལ་ནི་མ་ སྐྱེས་ཞིང་མཐུ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟས་ན་གཞན་ཀུན་མདོག་དང་ལྡན་ཞིང་ཚིལ་ཆེ་ལ། སྨན་ཆེན་པོ་ཁོ་ནའི་ལུག་ཚིལ་མེད་ཀྱང་མཐུ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་དགའ་སྟེ་འདི་འཛངས་སོ་ཞེས་བསྔགས་སོ། །དེ་ནས་དུས་ཞིག་ན་གང་མཁས་པ་བགམ་སྙམ་དུ་བློན་པོའི་བུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་སྐྱེད་ཚལ་དུ་འདུས་ནས་ཟ་ཞིང་འཁོད་པ་ལས། སུ་གང་གིས་ངོ་མཚར་བའི་གཏམ་དང་སོ་སོའི་ཁྱིམ་ན་ཡ་མཚན་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་གླེང་བའི་སྐབས་སུ་སོ་སོས་ཅི་ཐོས་པ་དང་ཁྱིམ་ན་ཡོད་པ་ཅི་རིགས་པར་སྨྲས་སོ། །དེར་སྨན་ཆེན་པོའི་བུ་ལ་དྲིས་པ་དང་། བདག་གི་ཁྱིམ་ན་རྡོ་ཞིག་ཀ་རྟེན་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཆུའི་སྟེང་དུ་བཞག་ན་ཕན་ཚུན་འཕྱོ་ཞིང་ཉུག་ལ་མཉེ་བ་སོགས་ཀྱི་ལས་བྱེད་པ་ཡོད་དེ་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་སུ་ལ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། གཞན་དག་གིས་དེ་འདྲ་ཐོས་མཐོང་མ་མྱོང་བས་མི་སྲིད་ཟེར་ཞིང་། གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་ལྔ་བརྒྱའི་རྒྱལ་བྱེད་པར་ཆད་དོ། གཞོན་ནུ་དེས་
Chinese
中間的人不知道說人話的方法。大醫就把那狗帶回家，拴在離床不遠的木樁上。當大醫的食物端上來，看到吃各種各樣的食物時，那狗卻無法接受。然後給它一點點不好的東西，變得虛弱而消瘦，幾乎要死了。國王下令說，把那些狗帶過來，看看它們是否學會了人話。其他人的狗都沒能學會說話。看到大醫的狗又瘦又弱，就問道：『這為什麼這麼瘦？』大醫說：『就像神祇吃什麼、享用什麼一樣，也給了這隻狗。』那狗說：『這個神是假的，我餓得肚子都縮起來了。』然後大醫稟告說：『我是這樣讓它說人話的。』國王聽了很高興。後來，又有一次，想要考驗他們的能力，就給了五百個大臣每人一隻羊，命令說：『你們要給這些羊好吃的食物，讓它們長得不肥膩，但要有力氣。』五百個大臣因為不擅長飼養，就把那些羊養得很肥。大醫把好吃的食物放在羊面前，用木頭做了一個小狼的形狀，放在羊的面前，羊看到後害怕，所以沒有長肥，但變得很有力氣。看所有其他的羊，都毛色光亮而且肥胖，只有大醫的羊雖然不肥，但看起來很有力氣，國王很高興，稱讚說：『這個人真聰明。』後來，又有一次，想要考驗誰更聰明，五百個大臣的兒子聚集在花園裡，一邊吃東西一邊坐著。在談論誰有奇聞異事，各自家裡有什麼稀奇古怪的東西時，各自說了自己聽到的和家裡有的各種各樣的事情。在那裡，有人問大醫的兒子，他說：『我家裡有一塊石頭，作為柱子的基石，如果放在水面上，就會互相漂浮、摩擦、揉搓等等，沒有其他人有這樣的東西。』其他人說沒聽說過也沒見過，說不可能，就罰他輸五百個金幣。那個年輕人
English
The intermediate ones do not know how to speak human language. The great physician took the dog home and tied it to a stake not far from the bed. When the great physician's food was served, seeing him eating all kinds of food, the dog could not accept it. Then he gave it a little bit of bad things, and it became weak and emaciated, almost dying. The king ordered, "Bring those dogs here and see if they have learned human language." The other people's dogs were unable to learn to speak. Seeing that the great physician's dog was thin and weak, he asked, "Why is this so thin?" The great physician said, "Just as the deity eats and enjoys, so has this dog been given." The dog said, "This deity is false, I am so hungry that my stomach has shrunk." Then the great physician reported, "This is how I made it speak human language." The king was very pleased to hear this. Later, on another occasion, wanting to test their abilities, he gave each of the five hundred ministers a sheep, and ordered, "You must give these sheep delicious food, so that they grow without being greasy, but have strength." The five hundred ministers, because they were not good at raising them, raised those sheep very fat. The great physician put delicious food in front of the sheep, and made a small wolf shape out of wood, and put it in front of the sheep. The sheep was frightened when it saw it, so it did not grow fat, but became very strong. Looking at all the other sheep, they were all bright in color and fat, but only the great physician's sheep, although not fat, looked very strong. The king was very happy and praised, "This man is very clever." Later, on another occasion, wanting to test who was more clever, the sons of the five hundred ministers gathered in the garden, eating and sitting. When talking about who had strange and wonderful things, and what strange things each had in their homes, each spoke of the various things they had heard and had in their homes. There, someone asked the great physician's son, and he said, "In my house there is a stone, which serves as the cornerstone of a pillar. If it is placed on the water, it will float, rub, knead, etc. with each other. No one else has such a thing." The others said they had never heard of or seen such a thing, saying it was impossible, and fined him five hundred gold coins. That young man
Tibetan
རང་གི་ཕ་སྨན་ཆེན་པོ་ལ་དེ་ལྟར་རྒྱལ་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ་བུ་མ་བསྟན་ཅིག་ཅེས་དེ་དག་ལྷགས་ཀྱང་མ་བསྟན་པར་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་ལྔ་བརྒྱ་རྒྱལ་དུ་བྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་སྨན་ཆེན་པོས་སྤྲེའུ་རྣམས་བཟུང་སྟེ་རོལ་མོ་བསླབས་ནས། བུ་ལ་སྨྲས་པ། ད་ནི་སོང་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྔར་གཏམ་གླེང་ལ་སུའི་ཁྱིམ་ན་ངོ་མཚར་བ་ཅི་ཡོད་སྨྲོས་ཞེས་བྱོས་ལ་བདག་གི་ཁྱིམ་ན་སྤྲེའུ་རོལ་མོ་བྱེད་པ་གླུ་གར་ལ་མཁས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། གཞན་དག་གིས་དེ་མ་ཐོས་སོ། །དེས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་ བསྟན་ན་ཅི་སྦྱིན་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་སྟོང་སྦྱིན་ཏོ། །བསྟན་ཏུ་མེད་ན་ཚུར་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་སྟོང་དགོས་སོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེས་སྤྲེའུ་ཁྲིད་དེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་སོང་བ་དང་། རྒྱལ་པོའི་མདུན་དུ་སྤྲེའུ་རྣམས་ཀྱིས་རྔ་བརྡུང་ཞིང་གླུ་གར་བྱས་པས་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་གསེར་གྱི་དོང་ཙེ་སྟོང་བྱིན། རྒྱལ་པོས་ངོ་མཚར་དུ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་བློན་ཡུལ་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྨན་ཆེན་པོ་མཁས་ཤིང་ཟླ་མེད་ཅེས་སེམས་ཤིང་བཀུར་སྟི་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཡུལ་བ་དེ་ཧའི་བྲམ་ཟེ་ཞིག་རིགས་མཉམ་པའི་ཆུང་མ་བླངས་པ་ལ་བུ་མོ་གཟུགས་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ཞིག་བྱུང་བ་ན། བྲམ་ཟེ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སྨྲེང་དང་རིག་གནས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བློ་དང་ལྡན་པ་གང་ཞིག་བདག་གི་དྲུང་ནས་བསླབ་ཅིང་བདག་དང་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུང་ན་དེ་ལ་བུ་མོ་འདི་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་དུ་དམ་བཅས་སོ། །བུ་མོ་དེ་ལ་ཨུ་དུམ་བཱ་རི་ཀ་ཞེས་པར་བཏགས་སོ། །བྲམ་ཟེ་གཞན་གྱི་བུ་མདོག་དང་གཟུགས་མི་སྡུག་པ་མཚན་ངན་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཚང་བ་མིང་གཟུགས་ངན་དུ་བཏགས་པ་དེས་ཕས་སློབ་ཏུ་མ་བཅུག་ཀྱང་རང་ཉིད་བྲམ་ཟེ་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་བསླབས་པར་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་བྲམ་ཟེ་དེས་ཅི་ཤེས་པ་ལོབས་པ་ན། བྲམ་ཟེ་སློབ་དཔོན་དེས་འདི་གཟུགས་ངན་ན་ཡང་བདག་གི་དྲུང་ནས་ཐམས་ཅད་ལོབས་པས་སྔར་དམ་བཅས་པ་བཞིན་མི་བྱ་མི་རུང་བས་འདི་ལ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་དུ་བུ་མོ་དེ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀླུབས་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གཟུགས་ངན་ལ་བྱིན་པ་དེས་ཀྱང་བླངས་མོད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་མ་སྤོབས་སོ། །དེས་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་དགའ་མགུར་ བྱའོ་སྙམ་དུ་ཁྲིད་དེ་སོང་བ་དང་། ཨུ་དུམ་ཝཱ་རི་ཀས་ཀྱང་བདག་ནི་གཟུགས་དང་ལྡན་ལ་ཁྱོ་མི་སྡུག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལྡན་པ་ངོ་ཚའོ་སྙམ་ཡང་། དེས་དེ་ཁྲིད་དེ་སོང་བས་ལམ་བར་དུ་རྒྱགས་ཆད་ནས་
Chinese
说了这样战胜了自己的父亲大医师。大医师说不要展示儿子，即使那些人来了也没有展示，给了五百金币作为胜利的奖赏。之后，大医师抓住猴子们，教它们演奏乐器。对儿子说：现在你去那些人中间，像以前一样谈话，问谁家有什么稀奇的事。你就说我家有会演奏乐器的猴子，精通歌舞。但是其他人没有听到。他说：我如果展示了，给什么？给一千金币。如果不能展示，就要还我一千金币。他带着猴子去了国王的王宫。在国王面前，猴子们敲鼓唱歌跳舞，其他人给了一千金币。国王觉得很稀奇。之后，国王大臣和所有百姓都认为大医师既有学问又无与伦比，都敬重他。之后，那个地方有个婆罗门，娶了门当户对的妻子，生了个容貌美丽的女儿。那个婆罗门这样想：如果有一个精通明论和十八种学问，有智慧的人，从我这里学习，变得和我一样，我就把这个女儿给他。于是立下了誓言。给那个女儿取名叫乌昙跋丽迦。另一个婆罗门的儿子，颜色和容貌丑陋，十八种恶相都具备，名字也叫恶相。父亲没有让他学习，但他自己去那个婆罗门那里学习，没过多久，就把那个婆罗门所知道的都学会了。那个婆罗门老师想：虽然这个人容貌丑陋，但是从我这里学会了一切，不能不做以前立下的誓言，应该把女儿给他。于是用各种装饰打扮那个女儿，给了那个容貌丑陋的婆罗门儿子，那个儿子也接受了，但是不敢和他一起享受欢乐。他想：回到自己的家里去享受欢乐吧。于是带着她走了。乌昙跋丽迦也想：我容貌端庄，却和这样丑陋的丈夫在一起，真是羞耻啊。但是，他还是带着她走了，在路上断了粮。
English
He said that he had thus defeated his father, the great physician. The great physician said, "Do not show the son," and even though they came, he did not show him, but gave five hundred gold coins as a reward for the victory. Then, the great physician caught the monkeys and taught them to play music. He said to his son, "Now go among them and talk as before, asking whose house has anything wonderful. You should say that my house has monkeys that play music and are skilled in singing and dancing." But the others did not hear it. He said, "If I show it, what will you give? Give a thousand gold coins. If I cannot show it, then you must return a thousand gold coins to me." He took the monkeys and went to the king's palace. In front of the king, the monkeys beat drums and sang and danced, and the others gave a thousand gold coins. The king thought it was wonderful. After that, the king, ministers, and all the people thought that the great physician was learned and unparalleled, and they respected him. Then, there was a Brahmin in that place who married a wife of equal status, and she gave birth to a daughter with a beautiful appearance. That Brahmin thought to himself, "If there is someone who has mastered logic and the eighteen sciences, who is intelligent, who learns from me and becomes like me, I will give this daughter to him." So he made a vow. He named that daughter Udumbarika. Another Brahmin's son, whose color and appearance were ugly, who had all eighteen bad signs, and whose name was also Bad Appearance, was not allowed to study by his father, but he himself went to that Brahmin and studied. Before long, he learned everything that the Brahmin knew. That Brahmin teacher thought, "Although this person's appearance is ugly, he has learned everything from me, so I cannot fail to keep the vow I made before. I should give him the daughter." So he adorned the daughter with all kinds of ornaments and gave her to the ugly Brahmin's son. The son accepted her, but he did not dare to enjoy happiness with her. He thought, "I will go to my own house and enjoy happiness." So he took her away. Udumbarika also thought, "I have a beautiful appearance, but to be with such an ugly husband is a shame." However, he still took her away, and on the way, they ran out of provisions.