Chinese
在两种被说成是“圆满”的赞颂中，作为共同生起之所依的等持，被赞颂是好的。或者，方便的乐受，是唯一俱生的一刹那的自性。 或者，如果将它分开，就会变成乐和空两种。凭借上师的恩德，再次，在一百个时间和人中，一次，少数有缘者会知道，但不是全部。朋友们，呼唤着，对于这甚深且广大的俱生，没有其他，也不是自身存在。在那样的甚深之中，在体验俱生喜乐第四喜的时候，要知道体验的是本来的真如，而不是其他。那就像在巨大的黑暗中，月亮宝珠是如何显现的一样。这殊胜的大乐，在一刹那间，以思维战胜自身相续的所有罪恶。当痛苦的显现，如烈日般的分别念消失时，极度清凉的大乐，星辰之主月亮的坛城，与木星等一同升起。这显示了三身。这样，由于本然安住而化现化身。那就是坛城，神圣的轮，也就是无为任运成就的坛城。唉！如果愚昧之心的你也这样观察自己的心，那么，将从我见等一切恶见中自然解脱。凭借本然俱生的殊胜大乐的力量，也就是安住于俱生自性的力量，如果安住于心性之中，就能获得一切悉地的殊胜法身。让心之象随意驰骋。那是什么样的呢？自己问自己，不要问任何人。对于提问的方式，不要以各种造作的分别念来提问，而是保持不造作。安住于无所依，具有天空般的状态，像山一样的瑜伽士，饮用窍诀之水，在那水的旁边，以持续的忆念来保持，那也是不造作的自然喜悦。当形象等境之象，用手抓住内在的五根时，即使显现出如何杀害的自在，瑜伽士就像擅长玩弄大象的驯象师一样，能够控制大象，免受损害。
English
Among the two praises said to be "complete," the Samadhi, which becomes the support of co-emergence, is praised as good. Or, the bliss of skillful means is the nature of a single, co-emergent moment. Or, if it is divided, it will become two: bliss and emptiness. By the grace of the Lama, again, once in a hundred times or people, a few fortunate ones will know, but not all. Friends, calling out, for this profound and vast co-emergent, there is no other, nor is it self-existent. In such profundity, at the time of experiencing the fourth joy of co-emergence, know that what is experienced is the original Suchness, and not otherwise. It is like how the moon jewel appears in great darkness. This supreme great bliss, in a single instant, defeats all the sins of one's own continuum with thought. When the appearance of suffering, like the scorching sun of conceptualization, disappears, the supremely cool great bliss, the mandala of the moon, lord of the stars, rises together with Jupiter and others. This shows the three bodies. Thus, by naturally abiding, it emanates emanations. That is the mandala, the sacred wheel, which is called the unmade, spontaneously accomplished mandala. Alas! If you, the mind of ignorance, also examine your own mind in this way, then you will be naturally liberated from all evil views such as the view of self. By the power of the supreme great bliss of the innate co-emergent, that is, by the power of abiding in the nature of co-emergence, if you abide in the nature of mind, you will attain the supreme Dharmakaya of all siddhis. Let the elephant of the mind roam freely. What is it like? Ask yourself, do not ask anyone else. As for the way of asking, do not ask with various artificial thoughts, but leave it unmade. Abiding in the unsupported, having the nature of the sky, the yogi like a mountain drinks the water of instructions, and by the side of that water, maintain continuous mindfulness, which is also unmade, naturally joyful. When the elephant of forms and other objects grabs the five inner senses with its hand, even if the freedom of how to kill appears, the yogi is like a skilled elephant trainer who can control the elephant and avoid harm.
Tibetan
པ་དེ་ཉིད་ལས་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་གང་སྣང་རང་དབང་དུ་གྱུར་པས་གླང་པོ་དུལ་བ་ཞོན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཞིག་འཁོར་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ངེས་ཀྱི། དེ་གཉིས་ལ་དབྱེ་བ་གཞན་དུ་སེམས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དོན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གཅིག་གིས་ན་སོ་སོར་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་སྤངས་ནས། རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པར་མདའ་བསྣུན་ང་ཡིས་རབ་ཏུ་རྟོགས། ཡུལ་ཅན་ཡིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་དང་བཅས། དམིགས་པའམ་ཡུལ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་གཉིས་ཡོད་པ་ལ་སྐྱོན་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དང་བཅས་ན་རྣལ་འབྱོར་གང་གིས་དེ་ནི་དེ་ཉིད་སྒོམ་པ་མིན་ནོ། །སྒོམ་པ་དམིགས་བཅས་དང་དམིགས་མེད་དེ་དང་། སྒོམ་དང་མི་སྒོམ་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མེད་དེ་རོ་མཉམ་པར། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །རབ་ཏུ་བླ་མེད་པ་དང་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་དེ་ནི། བླ་མའི་མན་ངག་གི་དུས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཐབས་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྟེན་པས་ཤེས། ཁྱིམ་སྤང་བའི་རྩོད་པས་ནགས་སུ་མ་འགྲོ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ཁྱིམ་དུའང་མ་འདུག་པར། གར་བབས་གར་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་དུ་གནས་ན་ཡང་དེ་རུ་རང་གི་ཡིད་ཀྱིས་གཉུག་མའི་དོན་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས། སྤྱོད་ལམ་མ་ལུས་པ་རྒྱུན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དོན་ལ་རྟགས་པར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །འཁོར་བ་གང་ཡིན་ལ་མྱ་ངན་འདས་པ་གང་ཡིན་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་དྲི་མ་ཀུན་རྟོག་དག་ལའང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་གྱི་གནས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ཚེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་མེད། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་དྭངས་བར་གྱུར་པ་ལ། ཆུ་བུར་ཆུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སླར་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ནགས་དང་ཁྱིམ་གང་ནའང་བྱང་ཆུབ་ནི་གནས་པ་མེད་པས་ཕྱོགས་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བའི་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་སུ། དྲི་མ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས། སྣང་སྲིད་མ་ལུས་མི་རྟོག་པ་ཆོས་སྐུ་རུ་བརྟེན་པར་འོས། དེ་ནི་བདག་ཡིན་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གང་བསྒོམ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པ་ནི་གང་ཡིན་སྟེ་མ་དམིགས་པས། གཉིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འཆིང་བ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །དོན་ལ་བདག་དང་གཞན་དུ་འཁྲུལ་བར་མ་བྱེད་དང་། མ་ལུས་རྒྱུན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ།
Chinese
从那之中就会转变，因为所显现的都变得自在，就像骑着驯服的大象一样。任何轮回都必定是自性涅槃。认为这两者之间存在其他差异，实际上是没有任何意义的。因为大乐的自性是唯一的，所以完全舍弃了分别。我以箭射的方式彻底领悟了自性无垢。具有境之心的心识专注于真如，所缘或境本身就是空性。像这样，如果存在能缘和所缘二者，就会有过失。如果伴随着这样的执着，那么任何瑜伽士都不会修持它本身。修持有执着和无执着，以及修与不修的名称也都不存在，因为是味一的，具有大乐的形态自性。最为无上的和自然而生的那， 在喇嘛口诀的时期所体验到的，通过持续不断地忆念方便来了解。不要因为舍弃家庭的争论而进入森林，也不要因为贪恋而留在家里。无论身在何处，无论住在哪个方向，都要在那里用自己的心完全了解本初的意义。所有行为都将持续不断地安住在菩提心的意义上。什么是轮回，什么是涅槃，二者是没有分别的。对于心的垢染，所有的分别念，也是俱生且自性存在的。像这样证悟的时候，不相违的烦恼等就不会侵入。就像大海变得清澈一样，水泡就是水本身，最终也会融入其中。无论在森林还是在家，菩提心都没有固定的处所，所以不依赖于任何一方。像这样完全了解瑜伽士的行为之后，凭借无垢的心之自性，将所有显现存在都安住在不可思议的法身之中是合适的。那就是我，其他也是如此。什么所缘是所修，以及完全修持的是什么，因为没有执着，所以要从二法的分别中解脱出来。那样的话，即使在名言上，自己也是完全解脱的。实际上，不要迷惑于我和他人，所有一切都是持续不断地自性存在的佛陀。
English
From that itself, it will transform, because whatever appears becomes self-liberated, like riding a tamed elephant. Whatever samsara is, it is definitely self-nature nirvana. Thinking that there is any other difference between these two is actually meaningless. Because the nature of great bliss is one, all distinctions are completely abandoned. I thoroughly realize the self-nature, which is without defilement, by shooting an arrow. The mind with an object focuses on suchness, and the object or the realm itself is emptiness. Like this, if there are both object and subject, there will be faults. If accompanied by such clinging, then no yogi will meditate on it itself. Meditation with and without object, and the terms of meditating and not meditating, do not exist because it is of one taste, having the nature of great bliss. That which is most supreme and naturally arising, What is experienced during the time of the lama's instructions is known by constantly relying on the means of mindfulness. Do not go to the forest because of the dispute of abandoning the household, and do not stay at home because of attachment. Wherever you are, in whatever direction you live, there, with your own mind, completely understand the primordial meaning. All actions will continuously abide in the meaning of the mind of enlightenment. What is samsara and what is nirvana are not two. For the defilements of the mind, all conceptual thoughts are also co-emergent and naturally existing. When realizing like this, conflicting afflictions and so on will not enter. Just as the ocean becomes clear, the bubble is the water itself, and eventually it will dissolve back into it. Whether in the forest or at home, enlightenment has no fixed place, so it does not depend on any side. Having fully understood the actions of the yogi in this way, it is appropriate to abide all appearances and existence in the inconceivable Dharmakaya by the stainless nature of the mind. That is me, and others are the same. What object is meditated upon, and what is completely meditated upon, because there is no clinging, one should be liberated from the distinction of the two dharmas. In that case, even in name, oneself is completely liberated. In reality, do not be confused about self and others, all are continuously the Buddha existing by nature.
Tibetan
སེམས་ནི་རྩོལ་བས་མིན་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་རུ་མཐོང་ན། དེ་ཉིད་དྲི་མེད་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ངོ་། །གཉིས་སུ་མེད་པ་སེམས་ཀྱི་སྡོང་པོ་ དམ་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པར་སོང་བའོ། །དེ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་ཅིང་གཞན་ལ་ཕན་པའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་འཛིན་པ། འདི་ཡི་མིང་ནི་མཆོག་ཏུ་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྟོང་པའི་དབྱིངས་དང་རོ་གཅིག་པའི་ལོངས་སྐུའི་སྡོང་པོ་དམ་པ་ལ་མཚན་དཔེའི་མེ་ཏོག་རྒྱས། སྤྲུལ་སྐུ་སྙིང་རྗེ་དམ་པ་སྣ་ཚོགས་དུ་མར་ལྡན། དེ་ཀུན་ཀྱང་རྩོལ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཆོས་སྐུ་ནི་ཕྱི་མའམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ། བདེ་བ་མཆོག་འདི་ནི་གཞན་པའི་སེམས་འཇིག་རྟེན་པའི་བློས་བསྐྲུན་ནུས་པ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཀུན་རྟོག་ལས་མ་འདས་སམ་ཞེན་སྟོང་པའི་སྡོང་པོ་ནི་དམ་པ་སྙིང་རྗེ་མིན་ཏེ་རོ་མཉམ་དམིགས་པ་མེད་པས་སོ། །དེ་འདྲའི་རོ་མཉམ་གཉུག་མ་གང་ལ་སླར་ཡང་རྩ་བ་དང་རྒྱུ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་མེ་ཏོག་དང་ལོ་འདབ་ཀྱང་མེད་དོ། །དེས་ན་དམིགས་མེད་གཉུག་མ་དེ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། གཉུག་མ་དེར་ལྷུང་བས་ནི་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་ཡན་ལག་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་རོ་མཉམ་དབྱེར་མེད་དུ་བསྟན་ནོ། །ས་བོན་གཉུག་མ་གཅིག་ལ་སྡོང་པོ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའམ་བདེ་སྟོང་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་དབྱིངས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གཅིག་པ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་རྒྱུ་གཅིག །དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཕྱེ་ཡང་དོན་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་མཉམ་ཞིང་དབྱེར་མེད་པར་གང་གིས་སེམས་པ། དེ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཏེ་གང་དུའང་མི་གནས་སོ། །གང་ཞིག་ནོར་འདོད་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་སློང་བར་འོངས་པའི་ཚེ། སློང་མོ་བ་དེ་ནི་ཐོབ་པའི་རེ་བ་མེད་པར་བྱེད་ན་གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ན། ཕྱི་སྒོར་བོར་བའི་ཁམ་ཕོར་བླངས་ནས་སུ་ འཁྱམས་ཤིང་མི་གཏོང་བ། དེ་བས་ཁྱིམ་ཐབ་དེ་བོར་ནས་བསྡད་པ་རུང་ཞེས་ལེགས་པས་བོར་ལ་སོང་ཞེས་སོ། །འདིའི་ཟུར་གྱིས་ཆོས་འདོད་ལ་ལམ་མ་བརྟན་ན་དམན་ལམ་དུ་འགྱུར་བར་བསྟན་པའོ། །གཞན་ལ་ཕན་པའི་དོན་ནི་མི་བྱེད་པ། གང་ཞིག་འདོད་པ་པོ་ལ་ནོར་གྱི་སྦྱིན་པ་མི་སྟེར་བ། འདི་ལྟ་བུ་ནི་འཁོར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ཡིན་ནོ་ལོ་སྟེ་དོན་མེད་དོ། །དེ་བས་བདག་ཉིད་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ཅི་དགར་བོར་བར་བྱས་ན་རུང་སྟེ་འོས་སོ་ཞེས་སོ། །མཛད་བྱང་ནི། རྣལ་འབྱོར་
Chinese
如果视心为非由勤作而是自性清净，那便是无垢至上的果位。无二的心之树，是遍布三界一切处。而且具有慈悲之花，持有利益他人的果实色身二者，此之名为极度利益他者。与空性法界本体为一的报身之树上，圆满着相好之花。化身殊胜慈悲具足种种无数。所有这些皆是无勤任运成就，法身是最终或超越世间的果实，此殊胜安乐非由他人的心世间分别念所能造。那么，未曾超越分别念或执着空性的树并非殊胜慈悲，因为是同味无缘故。对于那样的同味本初状态，再也没有根和因以及它的果实、花朵和叶子了。因此，对于无缘的本初状态，执着于它是如何的呢？沉溺于本初状态则会失去二取之支分，如是宣说了同味无别。一个本初的种子，树是空性慈悲或者乐空二者色身二者，所有这些作为法界大乐的理由，从一个因而生出果法身。即便从因果的角度来区分，实际上如果认为在大乐中平等且无别，那便是从轮回和涅槃中解脱出来，不住于任何处。当一个希求财物的人前来乞讨时，如果让乞讨者没有获得希望，如果出现这样的情况，捡起丢在门外的破碗后四处游荡而不舍弃，不如舍弃家庭而安住，所以说最好是舍弃而去。此处的弦外之音是，如果对佛法的希求不坚定，则会变成低劣的道路。不做利益他人的事情，对于希求者不施予财物，像这样获得轮回享受的果实又有什么用呢，毫无意义。因此，不如随意舍弃珍爱自己，这是应该的。作者署名：瑜伽士
English
If the mind is seen as pure by its very nature, not by effort, that is the supreme state of stainlessness. The non-dual tree of mind is one that pervades all of the three realms. Moreover, it possesses the flower of compassion and holds the two form bodies, the fruit of benefiting others. This is named the supreme benefit to others. On the noble tree of the enjoyment body, which is one with the essence of emptiness, the flowers of marks and signs are abundant. The emanation body, the noble compassion, is endowed with various kinds of countless qualities. All of these are effortlessly and spontaneously accomplished. The Dharma body is the ultimate or transcendent fruit, this supreme bliss cannot be created by the minds of others or by worldly thoughts. So, the tree that has not transcended conceptualization or attachment to emptiness is not noble compassion, because it is of one taste and without object. For such a primordial state of one taste, there is no longer any root, cause, or its fruit, flowers, or leaves. Therefore, how can one fixate on that which is unfixed, the primordial state? By falling into the primordial state, one loses the branches of duality, thus the state of one taste and non-duality is taught. From one primordial seed, the tree is emptiness, compassion, or the two, bliss and emptiness, the two form bodies. All of these, as the reason for the great bliss of the Dharmadhatu, from one cause arises the fruit, the Dharma body. Even if one distinguishes from the perspective of cause and effect, in reality, if one thinks that it is equal and non-dual in great bliss, then one is liberated from samsara and nirvana, and does not abide anywhere. When a person who desires wealth comes to beg, if the beggar is made to have no hope of obtaining, if such a situation arises, picking up the broken bowl thrown outside the door and wandering around without giving it up, it is better to abandon the household and abide, so it is said that it is best to abandon and leave. The implication here is that if the desire for Dharma is not firm, it will become an inferior path. Not doing things that benefit others, not giving wealth to those who desire it, what is the use of obtaining the fruit of enjoying samsara like this, it is meaningless. Therefore, it is better to abandon cherishing oneself as one pleases, it is appropriate. Author's signature: Yogi