Tibetan
ཇུག་པར་མི་རུང་ངོ་། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་ཤེས་སམ། འདུ་བྱེད་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་པོ་དེ་དག་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་འབྱུང་བར་བསྟན་གྲང་ན། དེར་འདུ་བྱེད་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་མི་འདོད་དེ། དེ་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་ལོན་པས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་མེད་སྙོམས་འཇུག་གི་རྗེས་སུ་སེམས་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ་དེའི་དུས་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་བགོས་པའི་སེམས་འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར།འཁོར་བར་ལྡོག་པ་ཡང་འཁོར་རྒྱུ་ལས་ཉོན་ཡིན་ཅིང་དེ་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་གཙོ་བོ་ཡིན་པས། དེ་སྤོང་ན་འཁོར་བ་ལྡོག་མོད། ཀུན་གཞིའི་ཤེས་པ་མེད་ན་དེ་སྤོང་མི་རུང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་སྤོང་བས་མི་གྲོལ་ལ་ས་བོན་སྤང་དགོས། ས་བོན་དེ་གང་ལ་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡོད་པས་དེ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་བློ་བསྟན་གྱིས་གསུངས་སོ། །རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དུ་བཞག་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་མཐུན་པར་སྣང་བ་གང་དང་གང་གིས། བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་དེ་མེད་དོ། །མདོ་ལས་ཀྱང་རབ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་གྱིས་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། སེམས་སེམས་བྱུང་ཁམས་ གསུམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་གཞན་དབང་ངོ་། །མི་འགྱུར་བར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་དབང་དེ་ལ་སྔ་མ་སོ་གཟུང་འཛིན་ཏུ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ལྟར་རྟག་ཏུ་མེད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་དང་བྲལ་བའི་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ཉིད་གཞན་དབང་ལས། གཞན་མིན་ཏེ་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་གཞན་མ་ཡིན་པའང་མིན་ཏེ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བདག་མེད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་སོགས་གཞན་དང་གཞན་མིན་མིན་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་དེ། འདུ་བྱེད་རྣམས་ལས་མི་རྟག་པ་གཞན་ན་འདུ་བྱེད་རྣམས་མི་རྟག་པར་མི་གྱུར་རོ། །གཞན་མིན་ན་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞིག་ནས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་དབང་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་ན་དེ་ཇི་ལྟར་འཛིན། མི་འཛིན་ན་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ
Chinese
不应理也。如果无有阿赖耶识，那么相续之识，或者由行所摄的六识，如果显示这些是从行之缘而生，那么，在那里，行不应成为相续之识的缘，因为那已灭尽很久了。同样，在无心等持之后，心生是不可能的，因为在那时，由行所摄的心生是不可能的。轮回的止息也是，轮回之因是业和烦恼，而其中烦恼是主要的。如果断除它，轮回就会止息。如果无有阿赖耶识，那是不可能断除的，因为断除现行烦恼不能解脱，必须断除种子。种子在哪里呢？在阿赖耶识中，所以必须承认它，这是布敦所说的。唯识宗安立的三自性：由分别念显现内外事物相似的任何事物，以及对我和法的事物所作的任何分别，那即是遍计所执性，它是没有的。经中也说：“善现，如孩童之辈执著显现，诸法亦如是空无。”他起自性是：心和心所及三界之分别念，那是因其他因缘而生的他起性。不变化的圆成实性是：在他起性上，如前所说，于能取所取而遍计所执的，恒常不存在的，即是圆成实性。因此，远离遍计所执的圆成实性，并非异于他起性，因为那是它的法性；也不是非异于他起性，因为有法和法性的差别。例如，可以说无常等的痛苦和无我，与无常等既是他，又非是他，又非非是他一样。如果无常异于诸行，那么诸行就不会是无常了。如果不是异于诸行，那么诸行就会坏灭而成为不存在，就像无常一样。如果他起性没有能取和所取，那么它如何取？如果不取，那么如何知道它是存在的呢？由超世间的无分别智证悟的圆成实性。
English
It is not reasonable. If there is no Alaya-consciousness, then the consciousness of continuity, or the six consciousnesses governed by action, if it is shown that these arise from the cause of action, then, there, action should not be the cause of the consciousness of continuity, because that has been extinguished for a long time. Similarly, after a mindless samadhi, the arising of mind is impossible, because at that time, the arising of mind governed by action is impossible. The cessation of samsara is also because the cause of samsara is karma and afflictions, and among them, afflictions are the main ones. If it is cut off, samsara will cease. If there is no Alaya-consciousness, it is impossible to cut it off, because cutting off manifest afflictions does not liberate, the seed must be cut off. Where is the seed? It is in the Alaya-consciousness, so it must be admitted, this is what Buton said. The three natures established in the Mind-Only school: Whatever appears similar to external and internal things by discrimination, and whatever discriminations are made on the objects of self and phenomena, that is the nature of complete imputation, and it does not exist. The Sutra also says, "Subhuti, just as children are attached to appearances, so are all dharmas empty." The nature of other-dependence is: the discrimination of mind and mental factors and the three realms, which is the nature of other-dependence that arises from other causes and conditions. The unchanging, perfectly established nature is: on the nature of other-dependence, as mentioned before, that which is always non-existent, imputed by grasping and being grasped, is the perfectly established nature. Therefore, the perfectly established nature that is free from complete imputation is not different from other-dependence, because that is its dharma nature; nor is it non-different from other-dependence, because there is a difference between dharma and dharma nature. For example, it can be said that suffering and selflessness, such as impermanence, are both other and non-other, and non-non-other to impermanence, etc. If impermanence is other than actions, then actions will not be impermanent. If it is not other than actions, then actions will be destroyed and become non-existent, just like impermanence. If other-dependence has no grasper and grasped, then how does it grasp? If it does not grasp, then how is it known to exist? The perfectly established nature is realized by the transcendental non-conceptual wisdom.
Tibetan
་བོ་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་མ་རྟོགས་མངོན་དུ་བྱས་པར་དུ་དེའི་རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཞན་དབང་གི་གནས་ཚུལ་དེ་ཇི་བཞིན་མི་མཐོང་ངོ་། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་གྲུབ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་མཐོང་བས་མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཀུན་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་ལྟ་བུར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ། དགོངས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞེ་ན། དང་པོ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེའི་མཚན་ཉིད་རྟོག་པའི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་གཟུང་རུང་ གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོགས་སུ་གདགས་པ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་མེད་པས་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་མེད་པའོ་ཀུན་བརྟགས་དེ་ལས་གཞན་པ་གཞན་དབང་ཡང་། དེ་ནི་རྐྱེན་གཞན་ལས་འབྱུང་ཞིང་རང་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་མི་འབྱུང་བས། སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་ལས་རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་གྱི་དམ་པའང་ནམ་མཁའ་ལྟར་རོ་གཅིག་པ་དང་དྲི་མ་མེད་ཅིང་མི་འགྱུར་བས་ཡོངས་གྲུབ་དེ་དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཀུན་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ་དོན་དམ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའམ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པ་སློབ་མི་སློབ་ཀྱི་དུས་རྣམས་ཀུན་ནའང་དེ་བཞིན་ཉིད་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡོད་དོ། །ཇི་སྲིད་དེ་ལྟ་བུའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་རིག་པའི་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ལ། རྣལ་འབྱོར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ། གཟུང་བ་འཛིན་པ་དང་འཛིན་པ་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་ཀུན་གཞི་ལ་གནས་པ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་མི་ལྡོག་གོ། ཅི་དོན་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་དམིགས་པས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་སམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སམ་ཡང་ན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གནས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་སུ་བཏགས་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་འདི་དག་གཟུང་བྱའི་དོན་གཞན་མེད་པར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཅེས། དེ་ལྟ་བུ་སྙམ་དུ་ནི་མངོན་རྟགས་སུ་དམིགས་ནས་སུ། དམིགས་པ་གང་ཅི་
Chinese
如果沒有親見、沒有證悟、沒有現前那個（法性），那麼通過後得清淨世間的智慧，就不能如實見到他緣起的狀態。通過無分別智見到圓成實如虛空，因此等持也如虛空。通過後得的智慧，見到一切法如幻、如夢、如陽焰等。如此的自性是三種（自性）的。對於三種無自性，思考一切諸法的無自性、無生、無滅，這就是所要闡述的。什麼是呢？首先，遍計所執是自相的無自性，因為它的自性僅僅是分別的遍計所執，因此，所取的色法等自性，由於沒有那些的自性，就像虛空中的花朵一樣沒有自性。除了遍計所執之外，他緣起也是如此。它是從其他因緣產生的，不是自己能夠主宰產生的，所以稱為生之無自性，這與前面的名相不同。所要證悟的法之真實勝義，也像虛空一樣，味道相同、沒有污垢且不改變，因此圓成實是真實勝義。如此，這是一切法的真如，也是勝義諦，而它是勝義諦中的無自性或無實體的自性。無論是凡夫、聖者、有學、無學的所有階段，真如都不會改變。唯有完全通達那個極度清淨的唯識。只要瑜伽士的識不安住於如此二取不成立的唯識自性中，那麼取和能取的二取習氣就會一直存在於阿賴耶識中，不會退轉。如果僅僅以離義的心來緣取，就能安住於心的法性嗎？不是的。或者為了消除那些具有增上慢的人，僅僅通過聽聞就認為自己安住在清淨的唯識中。無論如何假立為法的這些，因為沒有所取的其他意義，僅僅是唯識，如此認為是通過現相來緣取。無論緣取什麼
English
If that (Dharmata) is not directly seen, not realized, not manifested, then through the subsequent pure worldly wisdom, the state of other-dependence is not seen as it is. Through non-conceptual wisdom, the perfectly established is seen as like the sky, therefore the meditative equipoise is like the sky. Through the wisdom of subsequent attainment, all dharmas are seen as like illusions, dreams, mirages, and so on. Such a nature is of three (natures). Regarding the three kinds of no-self-nature, contemplating that all dharmas are without self-nature, without arising, and without ceasing, this is what is to be explained. What is it? First, the completely imputed is called the no-self-nature of its own characteristic, because its characteristic is merely the completely imputed of discrimination, therefore, the characteristics of form, etc., that are to be grasped, because they do not have those characteristics, are without self-nature like a flower in the sky. Other-dependence, which is other than the completely imputed, is also like that. It arises from other conditions and does not arise by its own power, so it is called the no-self-nature of arising, which is a different term from the previous one. The ultimate truth of the object of knowledge is also like the sky, with the same taste, without defilement, and unchanging, therefore the perfectly established is the ultimate truth. Thus, this is the suchness of all dharmas, and it is also the ultimate truth, and it is the self-nature of no-self-nature or no-entity in the ultimate truth. Whether it is the stage of ordinary beings, noble ones, learners, or non-learners, suchness does not change. There is only the mind-only that has completely understood that extremely pure one. As long as the yogi's consciousness does not abide in such a mind-only nature where duality is not established, then the habitual tendencies of the two graspers of the grasped and the grasper will remain in the alaya consciousness, and will not be reversed. If one only focuses on the mind-only that is separate from meaning, can one abide in the dharma nature of the mind? No. Or, in order to eliminate those who have arrogance, who think that they abide in the pure mind-only just by hearing. Whatever these are nominally established as dharmas, because there is no other meaning of the grasped, it is only mind-only, so it is thought that it is focused on through phenomena. Whatever is focused on