Tibetan
ཡང་རུང་སྟེ་ཀེང་རུས་དང་སྔོན་པོ་སོགས་བློ་ཡི་མདུན་དུ་འཇོག་ན། དེ་ནི་རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་མི་གནས་ཏེ་གཟུང་བའམ་དམིགས་པ་མ་སྤངས་ པས་སོ། །ནམ་ཞིག་ཤེས་པའི་འཛིན་པ་སྤངས་ཤིང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྟན་པའམ་གདམས་ངག་གམ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཐ་མལ་པ་རྣམས་དམིགས་ཀྱང་རུང་སྟེ་དམིགས་པ་རྣམས། ཕྱི་དོན་དུ་མི་དམིགས་མི་མཐོང་མི་འཛིན་པ་མངོན་ཞེན་མེད་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་མཐོང་བ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ནི། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གཟུང་བ་མེད་པས་དེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པའི་འཛིན་པའང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུར་དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་ལ་མི་རྟོག་པ་མཉམ་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་ཞེན་གྱི་བག་ཉལ་སྤོང་ཞིང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སེམས་མེད་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་རྣམས་འདི་ལ་འདྲིས་པ་མེད་པ་དང་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དང་འདི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་བརྒལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དོ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་གནས་ཀྱང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། གནས་ངན་ལེན་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་།གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལོག་ནས་ལས་སུ་རུང་བ་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་མི་གཉིས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པའོ། །དེ་གང་སྤངས་པས་ཐོབ་ན་གནས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཏེ་ཉོན་མོངས་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་གཉིས་སྤངས་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཟག་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་མེད་པ་དང་འཕགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མིན་པར་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་དང་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། རྣམ་པར་དག་པའི་ ཆོས་ཀྱི་དམིགས་པའི་བདེ་བ་དང་ཟག་མེད་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་དང་རྟག་པ་དང་མི་ཟད་པས་བརྟན་པ་དང་། དེ་ནི་རྟག་པའི་གོ་འཕང་བདེ་བ་དང་ཉན་ཐོས་སོགས་ལ་ཡོད་པའི་གནས་ངན་ལེན་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་སྐུ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་པའི་གནས་ངན་ལེན་སྤངས་པས་ཐོབ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཉིད་དམ་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །མདོར་ན། ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་སྐུའོ། །གནས་གྱུར་པ
Chinese
又或者，将骷髅和青色等放在意识之前，那不是仅仅停留在唯识上，因为没有舍弃所取或所缘。何时舍弃了能知的执着，安住于自心的法性，那是怎样的呢？即使以意识所指示的、教导的、或者色声等庸常之物作为所缘，但这些所缘，不缘于外境，不视不见，不执取，见到无有显现执着的意义之时，才是安住于唯识。因为在那里没有所取，所以也没有执取它的能知之执着。像那样，对于所缘和能缘不起分别，就会生起平等超世间的智慧。舍弃对于所取和能取的显现执着的习气，也会安住于自心的法性。像那样，没有所取和能取之心，不缘于所取能取二者，世间之人不熟悉这个，没有普遍生起，这个是不分别的，因为超越世间，所以就是超世间的智慧。一切种子的阿赖耶识虽然存在，但也已经转变。当烦恼障和异熟，以及二者的习气的体性转化，变得堪能时，就转变成与法身无二的智慧之体。如果舍弃什么而获得呢？舍弃不堪能的烦恼障的烦恼和所知障的烦恼，也就是舍弃烦恼和所知的二种种子。那个远离一切漏，因为没有和是圣法的因，所以称为法界。那不是思辨的境地，因为是各自自己证知的，并且无有比喻，所以是不可思议的。因为是清净之法的所缘的安乐和无漏之法的自性，所以是善的、常的、不尽的，是坚固的。那是常乐的果位，是声闻等所具有的舍弃烦恼障的解脱之身，以及菩萨所具有的舍弃烦恼障所获得的，就是佛陀薄伽梵大雄的法性，或者称为法身。总之，舍弃烦恼障是声闻众的解脱之身。已经转依。
English
Or, if one places a skeleton and blue color, etc., in front of the mind, that is not merely abiding in consciousness-only, because one has not abandoned the object of grasping or the object of focus. When does one abandon the grasping of knowledge and abide in the nature of one's own mind? How is that? Even if one takes what is indicated by consciousness, or instructions, or ordinary things such as forms and sounds, as objects of focus, but these objects of focus do not focus on external objects, do not see, do not grasp, and when one sees the meaning of being without manifest clinging, then one is abiding in consciousness-only. Because there is no object of grasping there, there is also no grasping of the knowledge that grasps it. In that way, when there is no conceptualization of the object of focus and the focusing subject, equal and transcendent wisdom arises. Abandoning the habitual tendencies of manifest clinging to the object of grasping and the grasping subject, one will also abide in the nature of one's own mind. In that way, there is no mind of grasping and being grasped, and one does not focus on the two, the object of grasping and the grasping subject. The world is not familiar with this, there is no universal arising, and this is non-conceptual, and because it transcends the world, it is that very transcendent wisdom. Although the all-ground consciousness of all seeds exists, it has also been transformed. When the nature of the afflictive obscurations and the resultant, and the habitual tendencies of the two, are transformed and become workable, then it is transformed into the nature of wisdom that is non-dual with the Dharmakaya. If one abandons what and obtains it? One abandons the unworkable afflictive obscurations of the afflictive obscurations and the obscurations of knowledge, that is, one abandons the two seeds of affliction and knowledge. That is called the Dharmadhatu because it is devoid of all outflows, because it is non-existent and is the cause of the noble Dharma. That is not the realm of speculation, because it is self-cognized by each individual and is without comparison, so it is inconceivable. Because it is the bliss of the object of focus of the pure Dharma and the nature of the Dharma without outflows, it is virtuous, constant, inexhaustible, and stable. That is the state of constant bliss, the liberation body of abandoning the afflictive obscurations that is possessed by the Hearers and so on, and what is obtained by abandoning the afflictive obscurations that is possessed by the Bodhisattvas is the nature of the Dharma of the Buddha, the Bhagavan, the Great Sage, or it is called the Dharmakaya. In short, abandoning the afflictive obscurations is the liberation body of the Hearers. The basis has been transformed.
Tibetan
འི་མཚན་ཉིད་དེ་ནི་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བསྒོམས་ནས་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་གནས་གྱུར་ཡང་དག་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་བ་མི་གཏོང་ཞིང་དེས་ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་འབྱོར་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །སུམ་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཛི་ན་མི་ཏྲ་དང་ཤཱི་ལེནྡྲ་བོ་དྷི་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བན་དེ་ཡེ་ཤེས་སྡེས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །མཆན་འདི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་ཕམ་ཆོས་རྗེའི་ཕྱག་བྲིས་ལས་ལྕགས་སྤྲེལ་ལོར་ཞེ་ཆེན་རི་ཁྲོད་དུ་ཞལ་བཤུས་ཤིང་སློབ་དཔོན་བློ་བསྟན་གྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་དང་བསྟུན་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །འདིས་ཀྱང་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཡི། །རང་ལུགས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་མཆོག །སྲིད་མཐའི་བར་དུ་མི་ཉམས་ཤིང་། །འགྲོ་ཀུན་བྱང་ཆེན་བགྲོད་གྱུར་ཅིག །མངྒ་ལཾ། ། སུམ་ཅུ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་མཆན་འགྲེལ།
Chinese
其体性即称为大雄的法身，因为通过修习地和波罗蜜多，从而转变为断除二障的圆满成就之境。不舍弃轮回，由此获得无烦恼且于一切法获得自在，故称为菩萨的法身。三十颂释由大学者世亲所著，圆满。印度堪布吉那弥扎和希连扎菩提，以及校勘者译师班智达益西德共同翻译、校订并确定。此注释是全知麦彭法王的手稿，于铁猴年在协庆（哲钦寺，位于四川甘孜）静处抄写，并与导师罗丹所著的注释相校对后确定。愿此大雄的，自宗瑜伽行宗之殊胜论典，直至有边际之时也不衰败，愿一切众生皆能趋入大菩提。吉祥！三十颂释的注释。
English
Its nature is called the Dharmakaya of the Great Sage, because through cultivating the bhumis and paramitas, it is transformed into the perfectly accomplished state of abandoning the two obscurations. Without abandoning samsara, thereby obtaining freedom from afflictions and mastery over all dharmas, it is called the Dharmakaya of a Bodhisattva. The Thirty Verses Commentary, written by the great scholar Vasubandhu, is complete. The Indian Khenpo Jinamitra and Śīlendrabodhi, and the translator-reviser Lotsawa Pandit Yeshe De, translated, revised, and finalized it. This commentary is from the handwriting of the omniscient Mipham Chokyi Wangchuk, copied in the iron monkey year at the retreat of Shechen (Dzogchen Monastery, in Ganzi, Sichuan), and finalized after comparing it with the commentary written by the teacher Lodro Tenpa. May this Great Sage's, the supreme treatise of the Yogachara school of our own tradition, not decline until the end of existence, and may all beings enter the Great Bodhi. Mangalam! Commentary on the Thirty Verses.