Tibetan
་ཤེས་ངོས་བཟུང་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ། དེ་ཉིད་རྟོགས་དཀའ་བའི་རྒྱུ་མཚན་འཐད་པ་བསྟན་པ། དེ་བླ་མའི་ལུང་གིས་འཁྲུལ་པ་སེལ་ཚུལ། རྟོགས་པའི་ བདག་ཉིད་དེའི་ཆེ་བ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྟག་པ་དང་བདེན་གྲུབ་སོགས་དངོས་པོ་དང་རྒྱང་འཕེན་པ་ལྟར་ཆད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་གྲོལ་ཞིང་། དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་བམ་ཐ་སྙད་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་དང་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པ་སྟེ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་ན་གྲོལ་བའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ནི། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རང་གིས་རང་གི་སེམས་ལས་ཡོངས་སུ་བཙལ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་གནས། གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས། རྣམ་པར་རྟོག་པའམ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་སེམས་གང་ཞིག་འཇུག་ལྡོག་འཁོར་ལོ་ལྟར་བར་མེད་པ་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི། ནང་བཅུད་ཀྱི་འགྲོ་བ་དང་ཕྱི་རོལ་སྣོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད། རྟོགས་པའམ་རིག་པའི་མིང་དུ་དེ་བརྗོད་དོ། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་སྟེ་དུས་གསུམ་ཡང་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པས། རང་གི་སེམས་ཤེས་པས་མ་ལུས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་ནི། དངོས་གཅིག་དངོས་པོ་ཀུན་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །དངོས་ཀུན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །གང་གིས་དངོས་གཅིག་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཐོང་། །དེ་ཡིས་དངོས་ཀུན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པས་ན་འདི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཀའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་ བ་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བས། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དང་དོན་དམ་པར་མེད་པར་འཛིན་པ་སོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་མཚན་མའི་སྤྱོད་ཡུལ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་སྤོངས་པ་ནི། ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་སམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པར་འདོད་དེ་ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཆོས་འདི་བ་པ་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་འདོད་པ་རྣམས་ནི། དེའི་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་དང་དེ་ལ་མངོན་ཞེན་གྱི་རྨོངས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གནས་ཡིན་པས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་འཐད་པ་ནི། རེ་ཞིག་ཅེས་དང་པོར་དངོས་པོ་གང་ཞིག་བྱིས་པས་བརྟགས་པ་ལྟར་ཡོད་པར་
Chinese
关于三种认识的确定，第一种有四点：如何修习具有功德的智慧；阐述其难以证悟的理由；如何通过上师的教言消除迷惑；以及阐述证悟之自性的伟大之处。第一点是：从常恒和真实存在等事物以及像抛弃远物一样断灭的事物中解脱出来。因此，在世俗或名言中，就像幻象一样的事物和在胜义中没有真实的事物，即与二谛之理完全具备。自性光明的心性不变，这在因、道、果的阶段都是解脱的殊胜之境。心之自性，即一切智智，应当从自己的心中完全寻求，如是说，从解脱之境，无论是什么，都以专注一境的禅定，来执持那无间断地如轮转般生灭的分别念或有分别的心的状态。这就是内外有情众生和外器世界之事物自性的真实性，被称为证悟或觉性的名称。此外，在世俗谛中：‘诸位佛子，这三界仅仅是心，过去、现在、未来三时也仅仅是心。’如是说，了解自己的心就能了解一切。在胜义谛中：‘一物即是万物之自性，万物即是一物之自性。谁能如实见一物，彼亦如实见万物。’如是说，因此这才是合理的。第二点是：没有有和没有二者的事物的空性，如同虚空一般，自性光明。在世俗中执着于有，在胜义中执着于无等具有对境的相的行境全部彻底断除，这被认为是甚深之处或究竟的真实。那些外道和自认为是佛教徒的人，想要从轮回中解脱，却对它的意义产生颠倒的错觉，并且对它产生强烈的执着和巨大的迷惑，因此它是非常难以证悟的。它的理由是：首先，就像孩子最初探究事物一样，认为它是存在的
English
Regarding the ascertainment of the three kinds of knowledge, the first has four points: how to cultivate wisdom with its qualities; explaining the reasons why it is difficult to realize; how to dispel confusion through the guru's instructions; and explaining the greatness of the nature of realization. The first point is: being liberated from things like permanence and true existence, and from things that are cut off like throwing away distant objects. Therefore, in the conventional or nominal sense, things that are like illusions and in the ultimate sense, there are no real things, that is, they are fully endowed with the principles of the two truths. The unchanging nature of the mind, which is self-luminous, is the supreme state of liberation in the stages of cause, path, and result. The nature of mind, that is, the wisdom of omniscience, should be completely sought from one's own mind, as it is said, from the state of liberation, whatever it is, with single-pointed meditation, to hold that state of conceptual thought or conceptual mind that arises and ceases uninterruptedly like a wheel. This is the suchness of the nature of inner sentient beings and outer objective things, which is called the name of realization or awareness. Furthermore, in the conventional truth: 'O sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind, and the three times are also only mind.' As it is said, knowing one's own mind is knowing everything. In the ultimate truth: 'One thing is the nature of all things, and all things are the nature of one thing. Whoever sees one thing as it is, also sees all things as they are.' As it is said, therefore this is reasonable. The second point is: the emptiness of things that are neither existent nor non-existent, like the sky, is naturally luminous. In the conventional sense, clinging to existence, and in the ultimate sense, clinging to non-existence, etc., completely abandoning all the objects of characteristics that have objects, this is considered to be the profound state or the ultimate truth. Those non-Buddhists and those who consider themselves Buddhists, who want to be liberated from samsara, have a reversed misconception of its meaning, and they develop strong attachment and great confusion to it, so it is very difficult to realize. The reason for this is: first, just as a child initially investigates things, thinking that they exist.
Tibetan
གྱུར་ན་ནི། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་མཐར་རྒྱུན་ཆད་པའི། གནས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་ཞིང་། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་མེད་ན་ཡང་། རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ལྟ་ན་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་གཉིས་པོ་གང་དུ་ཡང་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཡོད་པའི་ཕྱོགས་སྙེམས་ཤིང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྙེམས་པ་ནི། བློ་ལྡན་མཁས་པའི་ལམ་གྱིས་བགྲོད་པར་བྱ་བའི་གོ་འཕང་གི་ཆོས་མཆོག་ཏུ་ཟབ་ཅིང་ཆེས་ཕྲ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བདག་རྐྱེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནམ་བླ་མའི་ཞལ་ལ་གནས་པའོ་སྟེ་དེའི་ཞལ་ལུང་གིས་ཤེས་དགོས་པར་བསྟན་པའོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ཡོད་པ་དེ་ཀུན་འདི་རྣམས་ནི་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་ལ། གང་མེད་པ་དེ་ཡང་འབྲས་ བུ་མེད་པས་དེ་གཉིས་ཀ་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ན་ཐ་སྙད་དུ་གནས་པ་དང་དོན་དམ་པར་དབུས་ཙམ་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པས་ཆོས་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་དོན། རབ་ཏུ་ཕྲ་བ་དེ་མཁས་པ་གང་གིས་རྟོགས་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིན་ཆེན་གྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ཡོད་ཅེས་མེད་ཅེས་གཉིས་ཀ་མཐའ། །དག་དང་མ་དག་འདི་ཡང་མཐའ། །དེ་བས་མཐའ་གཉིས་རབ་སྤངས་ཏེ། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། ཆད་པར་ལྟ་བའི་ཉེས་པ་དང་། དངོས་པོར་འཁྲུལ་བའི་ཉེས་པ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉི་ཚེ་བ་གསུམ་ལ། བླུན་པོའམ་རྨོངས་པ་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་གནས་ཏེ། དངོས་མེད་ཉི་ཚེ་ལ་གནས་པ་གསུམ་ནི། འཇིག་རྟེན་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདོད་པ་རྒྱང་འཕེན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་པ་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་སྡིག་པ་སྤྱོད་ཀྱང་མི་གནོད་ཅེས་ཆོས་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་མི་འཐད་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་དང་རྟག་ཏུ་ཡོད་མེད་དུ་ཐལ་བས་གནོད་དོ། །གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་མེད་པ་མི་འཐད་དེ། །ཉོན་མོངས་ཟད་པའི་དགེ་སློང་གི། འཁོར་བ་གལ་ཏེ་རྣམ་ལྡོག་ན། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། །ཅི་ཕྱིར་དེ་མི་རྩོམ་མི་བཤད། །རྩོམ་པ་ཡོད་ན་ངེས་པར་ཡང་། །ལྟ་བར་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན། །ཅེས་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་གནས་ལ། གལ
Chinese
如果这样，那么每一刹那都在生灭的尽头相续断绝，处于一种停滞的状态。如果事物没有因和果的体性，那么就会无因无缘地从空性中产生，这样就会恒常存在或不存在，因为不依赖于因。第三，因为这个原因，有和没有的两种方面都不应该执取，执着于有的方面，也完全执着于没有的方面，这是有智慧的贤者所行之道，是甚深且极细微的殊胜法位，这在于自因善知识或上师的口诀，即表明需要通过他们的口诀来了解。第四，凡是存在的，这些都在生灭，凡是不存在的，也没有果，所以这两种都不合理。因此，在这两者之间，名言上存在，胜义上连仅仅的中间也不成立，因此不住于任何法的意义，极其微细，哪位智者能够证悟呢？那才是珍宝中的极品，如所说：有和无，二者都是边，清净和不清净，这也是边，因此完全舍弃二边，智者也不住在中间。如是宣说。第二，显示与此不相符的方面，有二：显示执着断灭的过患和错认为实有的过患。第一，对于没有事物的三种情况，愚笨或愚昧的人们会亲近，没有事物而亲近的三种情况是：认为没有前后世的顺世外道，以及佛教徒认为没有不可思议的智慧，这是对果的诽谤，还有认为因为是空性，所以即使造罪也没有损害，这是以字面意义来执着佛法的见解。其中第一个不合理，因为没有成立的理由，却有破斥的理由，并且会恒常陷入有或无的过失。第二个，没有智慧是不合理的，如果烦恼灭尽的比丘的轮回完全颠倒，那么圆满的佛陀们为什么不造作或宣说呢？如果造作，那么必定会完全执着于成为观点的过失，如果
English
If that were the case, then each moment would be a continuous cessation at the end of arising and ceasing, remaining in a state of stagnation. If things did not have the nature of cause and effect, then they would arise from emptiness without cause or condition, and thus would be either permanent or non-existent, because they would not depend on cause. Third, for that reason, neither of the two extremes of existence and non-existence should be grasped. To cling to the side of existence and also to cling completely to the side of non-existence is the path to be traversed by the wise and intelligent, a supreme state of Dharma that is profound and extremely subtle. This lies in the oral instructions of one's own virtuous friend or lama, meaning that it must be understood through their instructions. Fourth, whatever exists, all of these arise and cease, and whatever does not exist also has no result, so both of these are unreasonable. Therefore, in the middle of these two, there is no establishment even of a mere middle in conventional terms and ultimately, so the meaning of not abiding in any dharma, which is extremely subtle, is what wise people realize. That alone is the supreme of jewels, as it is said: 'Existence and non-existence are both extremes, purity and impurity are also extremes, therefore completely abandon the two extremes, and the wise do not abide even in the middle.' As it is taught. Second, showing the opposing aspects of that, there are two: showing the fault of viewing as annihilation and the fault of mistaking for reality. First, for the three cases of non-existence, foolish or ignorant people are close to them. The three cases of abiding in non-existence are: the materialists who believe that there is no past or future life, and the Buddhists who believe that there is no non-conceptual wisdom, which is a slander against the result, and those who hold the view that because it is emptiness, there is no harm even if one commits sins, which is a literal interpretation of the Dharma. The first of these is unreasonable because there is no reason to establish it, but there is a reason to refute it, and it will always fall into the fault of existence or non-existence. The second, the absence of wisdom, is unreasonable, for if the cycle of a monk who has exhausted his defilements were completely reversed, why would the perfect Buddhas not create or proclaim it? If they create it, then they will certainly be completely attached to becoming the fault of a view, if