Tibetan
ག་གཉིས། གོ་བ་ལེན་ཚུལ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་སུ་ཐུན་མོང་དུ་འཇུག་པའི་སྒྲ་བཤད། འདོད་པས་གར་ཡང་འཁྲིད་པའི་སྒྲ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། དང་པོ་གོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། སྒྲ་གཅིག་དུ་མའི་དོན་དག་ལ། འཇུག་པ་ཤིང་པགས་ཤུན་བཤུས་ན་འཆི་སོགས་སྒྲ་གྲུབ་ཀྱང་བརྡའ་སྦྱར་བའི་དོན་ཐ་དད་དེ། འོ་མ་ཤི་བ་དང་སྲོག་ཆགས་ཤི་བ་ གཉིས་སྒྲ་འདྲ་ཡང་། དང་པོ་རུལ་བ་གཉིས་པ་སྲོག་དབང་འགགས་པ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་འཇུག་ཚུལ་ལ་དངོས་སུ་དང་བཏགས་པས་འཇུག་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་རི་བོང་ཅན་དང་དངུལ་ལ་ཟླ་བའི་སྒྲ་འཇུག་པ་བཞིན། རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་དང་ཚུལ་འདྲ་བའམ། ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཚུལ་ལས་བརྗོད་པ་ཡིན། དངོས་དང་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ། འདོད་རྒྱལ་དང་ནི་རྗེས་གྲུབ་ཅེས་ཀྱང་བྱའོ། །དངོས་བཏགས་ཀྱི་འཇུག་པ་དེ་ལའང་བཤད་དུ་མེད་པ་མི་ཕལ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་བཏགས་པ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་། བཤད་དུ་ཡོད་པ་དག་ཀྱང་སྟེ། །བཤད་དུ་ཡོད་ཀྱང་འཇུག་མེད་པ། མ་གྲགས་ཕྱིར་ན་དེ་མིང་མིན། །མིང་དེ་ཆོས་གཞན་ལ་བཤད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ནི། འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པས་དོན་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ཉིད། བཀག་ཕྱིར་དོན་རེ་རེའི་རྗོད་བྱེད་དུ། ངེས་པ་དཔེར་ན་ལག་ལྡན་གླང་པོ་དང་འགྲོ་ལྡན་རྟའི་མིང་ཁོ་ནར་ངེས་པ་བཞིན། དེ་ལ་དངོས་མིང་ལ་འདོད་རྒྱལ་རྗེས་གྲུབ་གཉིས། ཕྱི་མ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ། བཏགས་པ་ལ་འདོད་རྒྱལ་རྗེས་གྲུབ་གཉིས། དང་པོ་མི་ཕལ་པར་སངས་རྒྱས་སུ་བཏགས་པ་ལྟ་བུ། ཕྱི་མ་སངས་རྒྱས་ལ་ཉི་མ་བརྒྱ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ། གང་ལྟར་ཡང་མིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་འདོད་རྒྱལ་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་བཏགས་པའམ། རང་ལའང་གཉིས་སྦྲེལ་ནས་བཤད་རྒྱུ་ཡོད། དང་པོའི་མིང་གི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་པ་བཤད་དུ་མེད་པ་འདོད་རྒྱལ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཤད་ཡོད་དུ་གྲུབ་པ་དེ་རྗེས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནམ་ཚད་ཐུབ་ གཞུང་བལྟ། འདོད་རྒྱལ་ལྷ་སོགས་ལ་བཤད་དུ་ཡོད་དེ་སངས་རྒྱས་བཞིན། གཞན་ལ་བཏགས་པ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་འདོད་རྒྱལ་བ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ལ་བཤད་ཡོད། བྲམ་ཟེ་ཉི་མ་ལྟ་བུ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་བཤད་དུ་མེད་དེ་འདོགས་ཡུལ་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་དཔེར་ན། མི་སངས་རྒྱས་གསེར་མདོག་བཞིན། དེས་ན་མིང་འདི་དག་འདོད་པས་སྦྱར་ནས་དོན་སྟོན་པ་སྟེ་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཤེས་སོ། །བཏགས་པ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི། མེ་ཏོག་གི་དུས་སུ་སྐྱེས་པ་ལ་མེ་ཏོག་སྐྱེས་སོགས་བཞིན་ནོ། །བུམ་པའི་མཆུ་ལྟ་བུ་རྗེས་གྲུབ་སྟེ་དཔྱད།
Chinese
第二，仅仅是理解的方式而已。 第二部分，分为：实际共同使用的词语解释；随欲引导的词语解释。第一部分，如第一（的）球等。一个词语有多种含义，例如，剥树皮会死等，词语虽然成立，但结合表达的意义各不相同。例如，牛奶死了和动物死了，两个词语发音相同，但第一个是腐烂，第二个是生命力停止等。同样，根据使用方式，有实际的和假定的两种使用方式。例如，像兔子和白银一样使用月亮的词语。所有有理由的假定都与此类似，或者从相互关联的理由来表达。实际和假定的区别，也可以称为随欲和后成。对于实际和假定的使用，也有无法解释的，例如将普通人假定为佛等；也有可以解释的。即使可以解释，但如果没有使用，因为不为人知，所以不是名称。即使这个名称可以用来解释其他事物，但由于在世间广为人知，所以它本身用于其他意义。为了防止这种情况，每个意义都有确定的表达方式，例如，确定“有手的”仅仅是大象的名称，“有行走的”仅仅是马的名称。因此，实际名称有随欲和后成两种。后者如佛等。假定也有随欲和后成两种。前者如将普通人假定为佛。后者如称佛为“百日”。无论如何，所有名称的根本都是随欲，可以假定给其他事物，或者也可以将两者结合起来解释自己。第一个名称的最终根源是无法解释的随欲，而在此基础上建立起来的可以解释的，就是后成，或者说是可靠的 经典。随欲可以用来解释神等，如佛一样。假定给其他事物的有理由的名称，即使是随欲，也可以解释，如婆罗门（指）太阳。没有理由的则无法解释，例如，取决于假定的对象，如人、佛、金色等。因此，这些名称是通过意愿结合起来表达意义的，要知道它们没有实体。有理由的假定，如在花开的季节出生，称为花开等。像瓶子的嘴一样，是后成，需要思考。
English
Secondly, it is just a way of understanding. The second part is divided into: explanations of words that are actually used in common; explanations of words that are led by desire. The first part, like the first (of) ball, etc. A word has multiple meanings, for example, peeling bark will die, etc. Although the words are established, the meanings expressed in combination are different. For example, milk died and animal died, the two words have the same pronunciation, but the first is rotten and the second is the cessation of vitality, etc. Similarly, according to the way of use, there are two ways of use: actual and assumed. For example, like rabbits and silver, the word moon is used. All reasonable assumptions are similar to this, or expressed from mutually related reasons. The difference between actual and assumed can also be called arbitrary and subsequent. For the actual and assumed use, there are also those that cannot be explained, such as assuming ordinary people to be Buddhas, etc.; there are also those that can be explained. Even if it can be explained, but if it is not used, because it is unknown, it is not a name. Even if this name can be used to explain other things, but because it is widely known in the world, it is used for other meanings itself. To prevent this, each meaning has a definite expression, for example, it is determined that "having hands" is only the name of an elephant, and "having walking" is only the name of a horse. Therefore, actual names have two types: arbitrary and subsequent. The latter is like Buddha, etc. Assumption also has two types: arbitrary and subsequent. The former is like assuming ordinary people to be Buddhas. The latter is like calling the Buddha "Hundred Days". In any case, the root of all names is arbitrary, which can be assumed to other things, or the two can be combined to explain oneself. The ultimate root of the first name is the inexplicable arbitrary, and the explainable one established on this basis is subsequent, or reliable Scriptures. Arbitrary can be used to explain gods, etc., like Buddha. A reasonable name assumed to other things, even if it is arbitrary, can be explained, such as Brahmin (referring to) the sun. Those without reason cannot be explained, for example, depending on the assumed object, such as person, Buddha, golden color, etc. Therefore, these names are combined by intention to express meaning, and it should be known that they have no entity. A reasonable assumption, such as being born in the season when flowers bloom, is called flower blooming, etc. Like the mouth of a bottle, it is subsequent and needs to be considered.
Tibetan
སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི་བརྡའ་ལ་མ་འདྲིས་པའི་ཡུལ་དུ་བརྡའ་དེ་དག་ཀྱང་འདོད་རྒྱལ་དུ་འགྱུར་སྲིད། རང་ལ་འདོད་རྒྱལ་ཀྱང་བརྡའ་གཞན་ལ་རྗེས་གྲུབ་ལྟ་བུར་སོང་བ་སྲིད།མིང་རང་གི་ངོས་ནས་རྗེས་གྲུབ་ཡིན་ཀྱང་། འདོགས་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་འདོད་རྒྱལ་དང་། དེ་བཟློག་ཉི་མའི་དངོས་མིང་འདོད་རྒྱལ་བྲམ་ཟེ་ལ་རྗེས་གྲུབ་ཀྱི་མིང་དུ་སོང་བའང་སྲིད་དེ། འདོད་རྗེས་ཀྱི་བརྡའ་ཇི་ལྟར་སྦྱར། ངེས་ཚིག་ཇི་ལྟར་འཇོག གཞུང་ཁུང་ཐུབ་བཞིན་གཟོད་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དངོས་མིང་ལ་རྒྱུ་མཚན་བཤད་དུ་ཡོད་པ་རིགས་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་རྫས་ལས་བཏགས་ན་རིམ་པར། བྲམ་ཟེའི་བུ། བྱང་སེམས། རྐྱེན་པོ། དབྱིག་གུ་ཅན་ལྟ་བུ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བཏགས་པ་ལྷས་སྦྱིན་སོགས་ལྟ་བུ། རིགས་ནི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་གཞི། ཡོན་ཏན་དེའི་ནུས་པ། བྱ་ཚིག་ནི་དེས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ། རྫས་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས། ངོ་བོ་གཞན་པའོ། །ཡོན་ཏན་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཅན་འདྲ། མིང་ཐམས་ ཅད་དེའི་རིགས་སུ་འདུ། །ཚོགས་སྤྱི་དང་རིགས་སྤྱི་གཉིས་རིགས་ཀྱི་མིང་གི་བྱེ་བྲག་གོ། གཉིས་པ་ལ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད། ལན་གདབ་ཚུལ་གསུམ། དང་པོ། རང་གི་འདོད་པས་སྒྲ་གཅིག་དོན་སོ་སོར་སྦྱར་བ་ལ། ཚིག་གི་གཅོད་འཚམས་བཟུང་ཚུལ་དང་གཅིག འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱུ་མཚན་ལས། གང་འདོད་པའི་དོན་ལ་མིང་དེ་ཁྲིད་པའོ་སྟེ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གཅོད་མཚམས་འཛིན་ཚུལ། བསམ་པས་བསྒྱུར་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། དང་པོ་དཔེར་ན་ཤེས་བྱ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ནི་དངོས་པོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་བཞིན། གཉིས་པ། སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་སྐྱོན་མེད་པའམ། སྐྱོན་ཡོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་བཞིན། འདིར། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན་དང་། ཤེས་བྱ་དངོས་པོར་རྟོག་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་པ་དེ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཤེས་བྱ་ཤེས་པ་ཡིན་པ་མ་གྲུབ། མིན་ཀྱང་ཤེས་བྱ་སྤྱིར་སོང་ན་ཤེས་བྱ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་དངོས་པོར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་ཁས་བླང་ན། ཅི་ཞིག་དངོས་པོར་རྟོག་ཅེས་དྲི་བར་བྱ། རང་ལྡོག་ལ་མིན་སྤྱིར་ཤེས་བྱ་ལ་ཟེར་ན་དངོས་པོར་མིན་རྟག་པར་མིན། ཐམས་ཅད་སྦྲེལ་ན་ཆོས་ཅན་མེད་པར་འགྱུར། ཡང་ན། ཤེས་བྱ་ཡོད་མེད་གཉིས་ལས་ཀ་བ་སོགས་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ནི་དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ལས་དངོས་པོར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཟེར་ན་གནོད་མེད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་སྦྲེལ་ན་བསྡུས་གྲྭ་ལྟར་ན་རྐྱང་རྩིས་སོགས་ལྟར་གྱི། ཆོས་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་སོགས་ནས་ཚད
Chinese
在不熟悉佛等术语的地方，这些术语也可能变成随意的。对自己是随意的，对其他术语来说可能就像是后成的。虽然名称本身是后成的，但相对于所指的对象来说是随意的，反之，太阳的真名是随意的，婆罗门（Brahman）可能变成了后成的名字。那么，如何组合意成和后成的术语？如何设定定义？只有在彻底理解了经典之后才能进行研究。如果真名可以用理由来解释，那么从种姓、行为、品质、物质来命名，依次如：婆罗门的儿子、菩萨、缘起、有财富者等。根据自己的本质来命名，如天授等。种姓是术语应用的依据，品质是它的能力，行为词是它对对象的作用，物质是它所依赖的，本质是不同的。品质是依赖于它的，本质是相同的。所有的名字都包含在这些种类中。集合共性和种姓共性是种姓名称的两种区分。第二，有：概要说明、详细解释、回答方式三种。第一，根据自己的意愿将一个声音与不同的意义联系起来，一是掌握词语的停顿方式，二是仅仅根据意愿，将那个名字引导到任何想要的意义上。第二，有：掌握停顿方式、通过思考来改变方式两种。第一，例如：认知所知存在的量是认知事物存在的知识。第二，例如：对所有人来说没有过错或者有过错等等。这里，所知是主题，认知所知存在的量是作为主题的认知事物存在的量，这两个。第一个，所知是知识没有成立。即使不是，如果所知普遍存在，那么如果承认认知所知存在的量是认知事物存在的知识，那么应该问什么认知事物？如果不是自反的，普遍来说如果说是所知，那么不是事物，不是常恒。如果全部连接，那么主题将不存在。或者，如果说在所知存在和不存在两者中，认知瓶子等存在的量是从事物和非事物两者中认知事物的知识，那么就像没有损害一样。如果全部连接，那么就像辩经中的单独计算等一样。因为没有主题等等到量
English
In a place unfamiliar with the terms of Buddha etc., those terms might also become arbitrary. What is arbitrary to oneself might become like a subsequent establishment to other terms. Although the name itself is subsequently established, it is arbitrary relative to the object it refers to, and conversely, the real name of the sun is arbitrary, and Brahman might become a subsequently established name. So, how to combine intentional and subsequent terms? How to set the definition? Only after thoroughly understanding the scriptures can one investigate. If a real name can be explained with reason, then naming from lineage, action, quality, substance in order, such as: son of a Brahman, Bodhisattva, dependent arising, one with wealth, etc. Naming according to one's own essence, such as Devadatta etc. Lineage is the basis for the application of terms, quality is its ability, action word is its action on the object, substance is what it relies on, and essence is different. Quality is what relies on it, and essence is the same. All names are included in these categories. Collection generality and lineage generality are two distinctions of lineage names. Second, there are: brief explanation, detailed explanation, and three ways of answering. First, connecting one sound with different meanings according to one's own intention, one is to grasp the way of pausing words, and two is to lead that name to whatever meaning one desires, merely by intention rather than reason. Second, there are: grasping the way of pausing, and two ways of changing through thinking. First, for example: the valid cognition that cognizes the existence of knowable is the knowledge that cognizes the existence of things. Second, for example: there is no fault for all beings or there is fault, and so on. Here, knowable is the subject, and the valid cognition that cognizes the existence of knowable is the knowledge that cognizes the existence of things as the subject, these two. In the first, it is not established that knowable is knowledge. Even if not, if knowable exists universally, then if one admits that the valid cognition that cognizes the existence of knowable is the knowledge that cognizes the existence of things, then one should ask what cognizes things? If it is not reflexive, universally speaking if it is said to be knowable, then it is not a thing, not permanent. If all are connected, then the subject will not exist. Or, if one says that among the existence and non-existence of knowable, the valid cognition that cognizes the existence of a pot etc. is the knowledge that cognizes things from both things and non-things, then it is like there is no harm. If all are connected, then it is like a separate calculation etc. in debate. Because there is no subject etc. to valid cognition.