Tibetan
ལ། རྒྱུ་གང་གིས་ཐོབ་པ་དང་ངོ་བོ་གང་ཡིན་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྤྱི་བྱེ་བྲག་གཉིས། དང་པོ་ལ། བདེན་པ་དང་པོ་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཐོབ་ཚུལ། ཕྱི་མའི་སྐབས་སུ་ཐོབ་པ་གཉིས། དང་པོ། ཡང་མདོ་ལས། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་ཅིང་འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐོབ་པ་ཞེས་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་བཞི་བཤད་ན། ལམ་བྱང་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་དེ་དག་གནས་སྐབས་གང་དུ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་ཅིང་། དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཡང་གང་ཞེ་ན། མཐོང་ལམ་དུ་བདེན་པ་དང་པོ་གསུམ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་དེ་དག་ཆོས་ཡིན་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ངོ་བོ་མིན་པས། འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཆོས་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་འཐོབ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཟག་མེད་ཀྱི་སྤོང་བདུན་ཐོབ་ཅིང་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་ཆོས་ཙམ་དུ་ཡིད་ཆེས་པས་སོ། །གཉིས་པ། ལམ་བདེན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ན་ལམ་དེ་སློབ་མི་སློབ་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དག་ལ་ཡང་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་སྟེ། ཡང་སྒྲས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཆོས་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པའང་སྡུད་པའོ། །འདི་ལ་འཕགས་རྣམས་དགྱེས་ཤིང་མཉེས་པས་ཟག་མེད་སྡོམ་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །དེའང་བདེན་པ་རྣམས་ཇི་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་ཐོབ། གཉིས་པ། དད་ཡུལ་གྱི་ཆོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ། ཆོས་ནི་སློབ་མི་སློབ་ཀྱི་ ལམ་བདེན་ཡིན་ན། དེ་ལ་བདེན་པ་དང་པོ་གསུམ་མཐོང་བས་ཆོས་ལ་ཤེས་ནས་ཇི་ལྟར་དང་། གལ་ཏེ་བདེན་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཆོས་སུ་འདོད་ན་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ན་ཆོས་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་བདེན་གསུམ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། འདིར་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་བདེན་པ་དང་པོ་གསུམ་ལ་བརྗོད་དེ། དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འགོག་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེན་གསུམ་མཐོང་ནས་ཆོས་ལ་ཤེས་ནས་དད་ཅེས་པ་བདེན་གསུམ་ཅི་རིགས་པ་ཡིན་གྱི་ཚོགས་པ་ནི་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སློབ་མི་སློབ་ཀྱི་ལམ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སློབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་ཡང་ཆོས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་སོ། །ཚོགས་པ་མིན་པས་དགེ་འདུན་མིན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱང་མིན་ནོ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ནི་འདུས་པ་མེད་ལ། དེའི་ལམ་ཡང་གཞན་གྱི་སྒྲ་ལ་མི་བརྟེན་ཅིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་
Chinese
ལ། 获得的原因和本体是什么，有两方面的考察。第一方面，分共同和分别两种。第一方面，前三个真谛的情况下获得的方式，后一种情况下获得的方式有两种。第一，又经中说：“了知佛、法、僧后获得信心，并获得圣者喜悦的戒律”，如果说了知后获得信心的四种，那么安住于菩提道的那些，在什么情况下了知后如何获得信心？那些的本体又是什么呢？在见道时，如果现量见到前三个真谛，那些是法，不是佛和僧的本体。因此，了知圣者喜悦的戒律和法后获得信心，那时获得无漏的七断，并且现量见到真谛，仅仅相信法。第二，如果现量证悟道谛，那么道是使成为有学和无学的法，因此，对于佛和那位佛的声闻僧众也了知后获得信心。又，通过“又”字，也包括了知戒律和法后获得信心。对于此，圣者们欢喜和满意，因此无漏的律仪是戒律。那也是如实现量证悟真谛后获得信心的。第二，分别解说信仰的对境——法。法是有学和无学的道谛，那么，见到前三个真谛后如何了知法呢？如果仅仅认为那个真谛是法，那么仅仅见到苦谛时就会了知法后获得信心，那么如何说是三谛呢？这里法的声音是指前三个真谛，因为那些的真如是法，并且灭谛也是诸法中最殊胜的。因此，说见到三谛后了知法后获得信心，是指随顺三谛，而不是指集合。同样，独觉的有学和无学之道，以及菩萨在有学情况下的无漏之道也是法，因为那些是现证的法。不是集合，因此不是僧，也不是佛。像犀牛一样没有聚集，并且他的道也不依赖于其他的音声，菩萨的道依赖于其他的
English
Lama. There are two aspects to examine: what causes the attainment and what is the essence. The first aspect has two divisions: general and specific. The first concerns how to attain the first three truths, and the latter concerns two ways of attaining. Firstly, the sutra states, "Having known the Buddha, Dharma, and Sangha, one obtains faith and attains the precepts pleasing to the noble ones." If it is said that there are four ways of attaining faith through knowledge, then in what state do those who abide on the path to enlightenment attain faith through knowledge, and what is their essence? When one directly sees the first three truths on the path of seeing, those are the Dharma, not the essence of the Buddha and Sangha. Therefore, having known the precepts pleasing to the noble ones and the Dharma, one obtains faith. At that time, one obtains the seven abandonments free from outflows, and because one directly sees the truth, one believes only in the Dharma. Secondly, if one directly realizes the truth of the path, then that path is the Dharma that makes one a learner or a non-learner. Therefore, one also attains faith through knowledge in the Buddha and the Sangha of the Buddha's hearers. Moreover, the word "also" includes attaining faith through knowledge in precepts and Dharma. The precepts are the discipline free from outflows, pleasing and satisfying the noble ones. It is also through directly realizing the truths as they are that one obtains faith. Secondly, specifically explaining the object of faith, the Dharma, is the truth of the path of learners and non-learners. How does one know the Dharma by seeing the first three truths? If one considers only that truth to be the Dharma, then merely seeing the truth of suffering would lead to attaining faith through knowledge of the Dharma. How then is it said to be the three truths? Here, the term Dharma refers to the first three truths, because the suchness of those is the Dharma, and cessation is also the supreme of all Dharmas. Therefore, saying that seeing the three truths leads to knowing the Dharma and attaining faith means following the three truths as appropriate, not as an aggregate. Similarly, the path of learners and non-learners of a solitary Buddha, and the path free from outflows in the case of a Bodhisattva's learning, are also the Dharma, because those are the Dharmas of direct realization. They are not an aggregate, so they are not the Sangha, nor are they the Buddha. Like a rhinoceros, there is no gathering, and its path does not rely on other sounds. The path of a Bodhisattva relies on others.
Tibetan
མི་འཇོག་པས་དགེ་འདུན་མིན་ནོ་ཟེར། ལམ་དེ་སངས་རྒྱས་མིན་པ་གོ་སླ་ལ། དེས་ན་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ཆོས་ཡིན་པས་བདེན་པ་བཞི་ཆར་ཡང་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་བཞི་ཆར་མངོན་པར་རྟོགས་པས་ཀྱང་ཆོས་ལ་ཤེས་ནས་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ། ཤེས་ནས་དད་པ་བཞི་པོ་ཡང་ཡུལ་ལམ་གཞི་དཀོན་མཆོག་གི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་སྟེ་མིང་གིས་ཡིན་གྱི། རྫས་སུ་གཉིས་ཏེ་དཀོན་མཆོག་ལ་དད་པ་དང་ འཕགས་པ་དགྱེས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །འདི་ཡང་སེམས་དང་སྟོབས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་དག་པ་ཡིན་པས་རྒྱུ་མིང་འབྲས་ལ་བཏགས་ཏེ་ཤེས་ནས་དད་པའི་མིང་གིས་བསྟན་ཏོ། །དད་ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀའང་ཟག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་དྲི་མ་མེད་པ་ཟག་མེད་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས་བསྟན་པའི་གོ་རིམ་ནི་ཏིང་འཛིན་ལས་ལངས་ནས་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལྟར་བཀོད་པ་སྟེ། ཀྱེ་མ་སངས་རྒྱས་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཆོས་འདུལ་ནི་ལེགས་པར་གསུངས་པ། དེའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ནི་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་མངོན་དུ་ཕྱེད་དེ་རིམ་པར་སྨན་པ་སྨན་དང་ནད་གཡོག་ལྟ་བུ་དང་། དད་སྟོབས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་དང་བ་སྟེ་མི་སྙོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ནད་མེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཡང་ན་ལམ་སྟོན་དང་ལམ་དང་ལམ་གྲོགས་དང་བཞོན་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་ན་བཞི་པོའི་གོ་རིམ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། རྣམ་གྲོལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། སློབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཡང་དག་པའི་རྣམ་གྲོལ་མ་བཤད་པའི་ཚུལ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་མ་བཤད་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། རྣམ་གྲོལ་གྱི་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མདོ་ལས། སློབ་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནས། ཏིང་ངེ་འཛིན་བར་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་དང་། མི་སློབ་པ་ནི་མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནས། ཏིང་ངེ་འཛིན་པར་བརྒྱད་དང་། མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྟེ་ཡན་ལག་བཅུ་ དང་ལྡན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། སློབ་པ་ལ་ཡང་དག་པའི་རྣམ་གྲོལ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་མ་བཤད་ཅེ་ན། ཉོན་མོངས་པས་འཆིང་བ་ལས་གཏན་དུ་ངེས་པར་གྲོལ་བ་དང་། གྲོལ་བ་དེ་སོ་སོ་རང་གིས་ཤེས་པས་དེ་གཉིས་སུ་འཇོག་པ་ལ། སློབ་པ་རྣམས་ནི་ད་དུང་ཉོན་མོངས་པས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར། སློབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཡང་དག་པའི་རྣམ་གྲོལ་དང་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་མ་བཤད་ལ། འཆིང་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ
Chinese
因为不认可，所以说不是僧团。很容易理解那条路不是佛陀之路。因此，声闻和菩萨的道路是法，所以四圣谛也都是法。通过证悟四圣谛，也能了解法并产生信仰。二是体性。了解后产生的四种信仰，也是从所缘或基础三宝的角度来区分，只是名称上的区分。实质上有两种，即对三宝的信仰和圣者欢喜的戒律。这也是因为以心和力量，戒律也是清净的，所以将因命名为果，以了解后产生的信仰之名来表示。这两种信仰的方式都是对治烦恼的，所以是无垢无漏的。经中所说的次第，是如从禅定中起身，如何显现一样安排的。嗟！佛陀是圆满正等觉的佛陀。他的法和律是善说的。他的声闻僧团是善入的。像这样显现出来，次第就像医生、药物和侍者一样。以信仰的力量，戒律也是欢喜的，因为不扰乱。戒律就像没有疾病一样。或者像向导、道路、道友和乘骑一样，因为相信这些，所以四者的次第也是如此。第二是总的指示和分别解释解脱。第一，在学道的支分中，没有宣说正解脱的方式和没有宣说正见的方式两种。第一种分为真实和解脱的差别两种。第一，那么为什么经中说：学道是从正见到禅定，具有八支。无学道是从无学道的正见到禅定有八支。无学道的正解脱和无学道的正见，具有十支。这样说，那么学道没有宣说正解脱和正见两种吗？从烦恼的束缚中永远确定解脱，以及自己了知解脱，将这两者安立为二。因为学道者们仍然被烦恼束缚，所以在学道的支分中，没有宣说正解脱和正见。束缚一方面
English
Because it is not recognized, it is said not to be the Sangha. It is easy to understand that that path is not the path of the Buddha. Therefore, the path of the Pratyekabuddha and the Bodhisattva is Dharma, so all four noble truths are also Dharma. By realizing the four noble truths, one can also understand the Dharma and generate faith. Second is the nature. The four faiths that arise after understanding are also distinguished from the perspective of the object or the basis of the Three Jewels, but only in name. In substance, there are two: faith in the Three Jewels and the precepts that please the noble ones. This is also because with mind and strength, the precepts are also pure, so the cause is named as the effect, and it is expressed by the name of faith arising after understanding. Both of these ways of faith are antidotes to defilements, so they are immaculate and without outflows. The order stated in the sutras is arranged as if one rises from Samadhi and how it manifests. Alas! The Buddha is the perfectly complete Buddha. His Dharma and Vinaya are well spoken. His Sangha of Shravakas is well entered. Manifesting like this, the order is like a doctor, medicine, and attendant. With the power of faith, the precepts are also joyful because they do not disturb. The precepts are like being without disease. Or like a guide, a path, a companion, and a vehicle, because one believes in these, so the order of the four is also like that. The second is the general instruction and the separate explanation of liberation. First, in the limbs of learning, there are two ways of not proclaiming right liberation and not proclaiming right knowledge. The first is divided into two: reality and the difference of liberation. First, then why does the sutra say: Learning is from right view to Samadhi, having eight limbs. Non-learning is from the right view of non-learning to Samadhi, having eight limbs. The right liberation of non-learning and the right knowledge of non-learning, having ten limbs. Saying this, then are right liberation and right knowledge not proclaimed in learning? To be forever certain of liberation from the bondage of afflictions, and to know liberation oneself, these two are established as two. Because learners are still bound by afflictions, right liberation and right knowledge are not proclaimed in the limbs of learning. Bondage on one hand