Tibetan
སེམས་དཔའི་མི་སྐྱོ་བ་ནི། གཞན་ཉན་རང་གི་མི་སྐྱོ་བ་དང་། མཉམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། གང་ལ་མི་སྐྱོ་ཞེ་ན། གཞི་འམ་དངོས་པོ་གསུམ་ལ་མི་སྐྱོ་སྟེ། དགེ་བའི་བཤེས་ལས་དམ་པའི་ཆོས་ཐོས་པས་མི་ངོམས་པ་ནི། ཆོས་ཐོས་པ་ལ་མི་སྐྱོ་བའམ་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཚོལ་བ་ལ་མི་སྐྱོ་བའོ། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་གཙུབ་ཤིང་ལས་མེ་འབྱིན་པ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་རྒྱ་ཆེ་བ་རྩོམ་པ་ནི། རབ་ཏུ་འགྲུས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་སྐྱོ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་དུ་ལེན་པ་ལ་མི་སྐྱོ་བ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པའོ། །དེ་དག་གིས་མི་སྐྱོ་བའི་དངོས་པོའམ་ཡུལ་གསུམ་བསྟན་ཏོ། །མི་སྐྱོ་བའི་རྒྱུའམ་འབྱུང་བའི་གནས་སམ་རྟེན་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་བརྟན་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་མི་སྐྱོ་བ་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་སྟེ། མི་སྐྱོ་བའི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེ་ལ་འདུན་པ་རབ་ཏུ་དྲག་པོ་ཉིད་གང་ཡིན་ པ་སྟེ་རྒྱུ་དེས་མི་སྐྱོ་བ་དབྱེ་བ་ནི་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་མི་སྐྱོ་བ་དེ་ནི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་རྣམས་ལ་ནི་འདི་ལྟར་མོས་སྤྱོད་དུ་བདག་གཞན་མཉམ་པའི་སེམས་མ་ཐོབ་པས་སྐབས་སྐབས་སུ་སྐྱོ་བའང་འབྱུང་བས་མི་སྐྱོ་བ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་། ས་བདུན་དུ་སྐྱོ་བ་གཏན་མི་འབྱུང་བས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་། དག་པའི་ས་གསུམ་དུ་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་སྟེ་དབྱེ་བ་གསུམ་དུ་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །བཞི་པ་བསྟན་བཅོས་ཤེས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྟན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་རིག་པའི་གནས་ལྔ་ཤེས་པ་ལ་བརྗོད་དེ་དེ་ལ་གཙུག་ལག་ཤེས་པ་ཡང་ཟེར་རོ། །རིག་པའི་གནས་ལྔ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ནང་རིག་པ་དང་། ཏརྐ་འམ་རྟོག་གེའི་རིག་པ་ནི་ཚད་མ་སྟེ་རྒྱུའམ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རིག་པའང་དེའོ། །བརྡ་སྤྲོད་པའམ་སྒྲ་རིག་པ་དང་། བཟོ་ཡི་རིག་པ་དང་། གསོ་བའི་རིག་པ་ལྔ་པོ་དེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ལས་ལེགས་པར་ཉན་ཅིང་དོན་ལ་བསམ་པས་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱས་ནས་གཞན་ལའང་སྟོན་པར་བྱེད་དེ་ཤེས་བྱའི་གནས་མཐའ་དག་རིག་པའི་གནས་ལྔས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་མཁས་པར་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་འདོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་གོ། རིག་གནས་ལྔ་ཤེས་པ་ཙམ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། ཉན་རང་ལ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱང་། གཞི་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་སྒོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ད
Chinese
菩萨的不疲厌是，不同于声闻缘觉的不疲厌，是无与伦比的。对什么不疲厌呢？对三种基础或事物不疲厌，即从善知识处听闻殊胜的佛法而不满足，这是对听闻佛法不疲厌，或对完全寻求佛法不疲厌。于无数三大劫中，如从钻木中取火般发起广大的精进，这是对精进的事物不疲厌。为了利益众生而勇于承受各种痛苦，这是对痛苦的事物没有厌倦。这些阐述了不疲厌的事物或对境三种。不疲厌的因或生起之处或所依是，依赖于上面所说的知惭有愧和坚定这二者，从而生起不疲厌。不疲厌的体性或自性是，对于伟大的菩提具有极其强烈的希求，这就是原因。以此原因来区分不疲厌，有智慧者们的不疲厌，就道的阶段而言，是这样的：在尚未获得自他平等的心的阶段，有时也会产生厌倦，因此是不疲厌尚未圆满。在第七地，厌倦永远不会产生，因此是完全圆满。在清净的三地，是毫不费力、任运自成的极其圆满，因此认为有三种区分。第四，通晓论典是，菩萨坚定的通晓论典，是指通晓五明，也称为声明。五明如前所述，即内明，以及塔尔喀或正理之明，也就是因明，即关于原因或论证的明。还有声明或语法的明，工巧明，以及医方明这五者，从善知识、堪布、智者处善加听闻，并以理思维而获得定解，然后也为他人宣说，因为一切所知都包含在五明之中。菩萨们如果精通一切所知，是为了希求一切智智，因此才进入通晓论典。仅仅通晓五明，世间人和声闻缘觉也有，但是，以基础等六种方式，菩萨
English
The Bodhisattva's non-weariness is, unlike the non-weariness of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, it is unparalleled. What is not weary of? There are three bases or things that are not weary of, that is, not being satisfied with hearing the excellent Dharma from a virtuous friend, this is not being weary of hearing the Dharma, or not being weary of completely seeking the Dharma. In countless three great kalpas, like generating fire from rubbing wood, initiating great diligence, this is not being weary of the object of diligence. Not being weary of willingly enduring various kinds of suffering for the sake of sentient beings, this is not being weary of the object of suffering. These explain the three objects or realms of non-weariness. The cause or source or basis of non-weariness is, relying on the above-mentioned shame and steadfastness, non-weariness arises. The nature or essence of non-weariness is, having an extremely strong desire for great Bodhi, that is the reason. Differentiating non-weariness by this reason, the non-weariness of the wise, in terms of the stages of the path, is like this: in the stage where the mind of equality between oneself and others has not yet been obtained, weariness sometimes arises, therefore it is non-weariness that is not yet complete. In the seventh bhūmi, weariness never arises, therefore it is completely perfect. In the three pure bhūmis, it is effortlessly and spontaneously extremely perfect, therefore it is considered to have three distinctions. Fourth, knowing the treatises is, the steadfast Bodhisattva's knowing of the treatises refers to knowing the five sciences, which is also called learning. The five sciences are as previously stated, namely inner science, and Tarkā or logic, which is epistemology, that is, the science of cause or proof. There are also grammar or linguistics, craftsmanship, and medicine, these five, listening well from virtuous friends, Khenpos, and wise people, and gaining certainty by thinking about the meaning, and then also explaining it to others, because all knowable things are contained within the five sciences. If Bodhisattvas are proficient in all that is knowable, it is because they desire omniscience, therefore they enter into knowing the treatises. Merely knowing the five sciences, worldly people and Śrāvakas and Pratyekabuddhas also have, but, in six ways such as the basis, Bodhisattvas