Tibetan
་པ་སོགས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མར་དམིགས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི། དོན་དམ་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའམ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཞིག་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་པ་དང་གནས་ལུགས་སུ་ཡོད་པ་ཡི་ནི་དམ་པར་འདོད་དོ། །འདི་ནི་ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་བསྟན་པའོ། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་གང་དུའང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དམིགས་པ་ཡི་ནི་མཆོག་ཏུ་འདོད་དེ། ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཇི་བཞིན་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་ས་དང་པོའི་ཚེ་ཐོབ་བོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་དེ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་རྣམ་ པར་དག་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་དམིགས་པ་གང་དུའང་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བའི་དམ་པར་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། །བསྒོམ་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་མི་ལྟ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་དམ་པར་འདོད་པ་སྟེ། གནས་ལུགས་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་པ་པོ་དང་བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་པའི་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་ནི་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་འབྱུང་ལ། རྗེས་མཐུན་པ་མོས་སྤྱོད་དུ་ཡང་ཡོད་དོ། །འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་དམིགས་པས་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་པས་ཐོབ་པར་ལྟ་བ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཡང་ནི་དམ་པར་འདོད་དེ། ཇི་སྲིད་ཐོབ་བྱའི་ཆོས་སུ་འཛིན་པའི་མངོན་ཞེན་མ་སྤངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་ལ། ཐོབ་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། མི་གནས་པ་གནས་པའི་མཆོག་དང་། ཐོབ་མེད་ཉིད་ཐོབ་པའི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཀུན་ཀྱིས་དབེན་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རོ་མཉམ་པར་ཤེས་པས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཀྱི། མཚན་མའི་འདུ་ཤེས་སུ་བྱས་ན་འབྲས་བུའི་ཤེར་ཕྱིན་ལས་རིང་བར་གྱུར་ནས་མི་ཐོབ་ལ་མཚན་མ་མེད་པར་རྟོགས་ན་མི་རིང་བར་མྱུར་དུ་ཐོབ་པའི་ཚུལ་གསུངས། བླ་མ་རིགས་དང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པའམ། ཡང་ན་ གུ་རུའི་སྒྲ་ལྕི་བ་ལ་འཇུག་པས་བློ་བརྟན་འགྲེལ་པ་ལྟར་ན། ལྕི་བ་དང་ནི་རིང་བ་དང་། །མཚན་མ་དག་གིས་བརྩོན་འགྲུས་མཐོང་ཞེས་འདུག་པ་ལྟར། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སྟོབས་སོགས་རྨད
Chinese
凡是对于遍计所执的二取等法，不执著为法的相状，那本身就是：在胜义谛中，完全成立或者如是性，凡是真实和正确以及作为实相而存在的，就认为是殊胜的。这是从所缘的方面进行阐述的。对于任何戏论的相状，在任何情况下都不执著，无分别的智慧就被认为是所缘的顶峰，因为这是如实地确定真实边际的智慧。无执著的智慧在初地时获得。无执著，远离一切戏论的相状，那就是大乘的清净见，也就是从般若波罗蜜多中，对于任何所缘都不见，这就是所说的见殊胜的含义。修习，因为不观察能取和所取的相状，所以认为是修习的殊胜，因为与实相和真如相符地修习，因此不执著于修行者、所修和修行的轮转这三者，具有这种特征是从二地到十地之间出现，而随顺的在胜解行中也有。果，诸佛的法，也因为自性上远离执著，因此对于以真实成立的方式获得没有这种观点的人们来说，获得也是殊胜的，因为只要没有舍弃执著于可获得的法的实执，那就无法获得成佛，而从通达无所得的特征中才能获得成佛。在般若波罗蜜多中也说：不住是住的殊胜，无得本身是获得的殊胜。这样，基、道、果的诸法，通过了知远离一切戏论相状的如是性中味一味性，才能获得果位佛陀的大智慧，如果执著于相状的分别念，那就远离了果位的般若波罗蜜多而无法获得，如果证悟无相，那就不会远离而迅速获得，这样宣说了。上师种姓等两颂，上师对于佛法执著于实有和相状，或者 古汝（藏文，梵文天城体，गुरु，梵文罗马拟音，guru，汉语字面意思：上师）的声音是沉重的含义，按照智稳的解释：沉重和长远，以相状等见到精进，如是安立。无上菩提力等稀有
English
That which does not apprehend the two, such as imputed phenomena, as characteristics of the Dharma, is precisely that which is considered supreme, namely, the perfectly established in ultimate truth, or suchness, which is true, correct, and exists as reality. This is explained from the perspective of the object. The non-conceptual wisdom that does not apprehend any characteristics of elaboration in any way is considered the supreme object, because it is the wisdom that ascertains the true limit as it is. Non-apprehending wisdom is obtained at the time of the first bhumi. Non-apprehension, being free from all characteristics of elaboration, is the completely pure view of the Great Vehicle. It is the meaning of what is said to be the supreme vision in the Prajnaparamita, where nothing is seen in any object. Meditation is considered supreme because it does not look at the aspects of grasping and being grasped. Because it meditates in accordance with reality and suchness, the characteristic of not apprehending the three circles of meditator, object of meditation, and meditation occurs from the second to the tenth bhumis, and the corresponding one also exists in aspirational conduct. The result, the qualities of the Buddhas, are also considered supreme attainments for those who do not have the view of attaining them in the form of truly established existence, because they are inherently devoid of apprehension. As long as the attachment to grasping the qualities to be attained is not abandoned, Buddhahood cannot be attained. Buddhahood is attained from understanding the characteristic of non-attainment. In the Prajnaparamita, it is also taught that non-abiding is the supreme abiding, and non-attainment itself is the supreme attainment. Thus, by knowing the qualities of the ground, path, and result to be of one taste in suchness, which is devoid of all characteristics of elaboration, the great wisdom of the result, Buddhahood, is attained. If one has the perception of characteristics, one becomes distant from the Prajnaparamita of the result and cannot attain it. If one realizes the absence of characteristics, one quickly attains it without being distant. This is how it is taught. The two verses beginning with "Guru lineage," etc., refer to the guru's clinging to the qualities of the Buddha as real and characterized, or The sound of Guru (藏文，梵文天城体，गुरु，梵文罗马拟音，guru，汉语字面意思：上师) implies heaviness. According to Lodro Tenden's commentary, "Heaviness and length, diligence is seen through characteristics," and so on. Supreme enlightenment, power, and other wonders.
Tibetan
་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་ཡང་དེ་བསྒྲུབ་དཀའ་བས་ལྕི་བར་མཐོང་བ་དང་། བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བསྒྲུབ་དགོས་པས་ཡུན་རིང་བ་དང་། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་དང་། བདག་གིས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་གཞན་ལས་ཆེས་ལྷག་གོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམིགས་པ་ལ་གནས་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་རྣམས་ནི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ལས་རིང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་དང་ང་རྒྱལ་དེ་དང་མ་བྲལ་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ལམ་ཡང་དག་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་མ་ཐག་པ་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་དེ་དག་ཀུན། བཏགས་པ་ཙམ་དང་རང་གི་དེ་དང་དེར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་དོན་གྱི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་དང་། སེམས་དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་མི་རྟོག་པར་ལྟ་བའམ་མཐོང་བ་ཡི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཚན་མའི་མངོན་ཞེན་གྱི་རྟོག་པ་མེད་པ་རྣམས། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་ངེས་པར་བརྗོད་དེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དེས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་སོ། །བཞི་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དུས་ན་རང་རང་གི་རྟོག་པའི་དབང་གིས་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་དང་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ནི་འགོག་ཏུ་མེད་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པའམ། རྟོག་པས་ཕར་བཏགས་པ་དེ་ཙམ་ ལས་དོན་སོ་སོར་རང་གི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་པས། རྟོག་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རིམ་པར་སྦྱངས་པས་ཆོས་དང་གང་ཟག་སོགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲིབ་པས་དག་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཐོབ་པའི་ཚེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་མི་འདྲ་བ་མེད་པར་མཉམ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཚུལ་ནི། དཔེར་ན་ཆུ་ཀླུང་དག་ས་ཡི་འོག་ཏུ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་མ་སོང་བའམ་མ་ཞུགས་པ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཁམས་སོ་སོས་དབྱེ་བས། གནས་རྣམས་ཐ་དད་པ་དང་། ཆུ་དེ་ཡང་གངྒཱ་དང་སིནྡྷུ་སོགས་ཆེན་པོ་དང་ཆུ་ཕྲན་ཆུང་ངུའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དང་། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་ལྟོས་ན་ཆུའི་རྒྱུན་དེ་ཡི་ཆུ་ཡང་ཆུང་ལ། སོ་སོའི་བྱ་བ་ཡང་ཐ་དད་བྱེད་དེ་ལ་ལས་ང་དང་ལ་ལས་མཁྲིས་པ་ལ་ལས་བད་ཀན་སོགས་སྐྱེད་པ་དང་། ཞིང་ལ་བླུགས་པ་དང་འཁྲུད་པ་སོགས་སེམས་ཅན་ཐ་དད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་དང་། ཆུ་དེ་ལ་གནས་པའི་སྲོག་ཆགས་ཕྲ་མོའམ་བོ
Chinese
虽然具有在那时产生的法，但因难以修持而被视为沉重；由于必须在三个无数大劫中修持，所以时间长久；以及作为所要禅修的对境的相，以及认为自己为了无上菩提而精进，所以比其他人更加殊胜的安住于所缘的具有我慢的菩萨们，被称为远离无上菩提，因为在没有脱离所缘和我慢之前，无法获得获得菩提的正确道路。正如刚才所说，所有具有所缘的观点，都只是假立，只是自己对这个那个进行分别，除此之外，在意义的自性上没有成立，因此了知一切法都只是自己的心，并且不将那个心视为实有和相，具有这种见解的，没有相的现前执着的分别的菩萨们，必定会被说成获得无上菩提，因为通过不分别，会迅速获得对不生之法的忍。第四个是，在有情的时候，由于各自的分别的控制，显现出相续各异和各种法各异是无法阻止的，但是，一切法都是由分别的控制而安立的，或者只是分别假立的，除此之外，在事物各自的自性或自性上没有任何成立，因此，通过不分别的智慧逐渐地修习那个分别，从而使法和补特伽罗等各种各样的戏论寂灭的真如，从执著能取所取的障碍中清净，越来越获得殊胜的差别，在那时，获得真如在法界中无有差别的平等性的方式是，例如，河流没有流入或进入地下的巨大海洋时，由于东方等各个地方的区分，处所各异，而且那些水也具有恒河和印度河等大河和小河的各种形态，相对于大海来说，那条水流的水也很小，而且各自的作用也各不相同，有些产生胆汁，有些产生痰等，以及灌溉田地和洗涤等各种各样的有情使用各种各样的作用，以及居住在那个水中的微小生物或
English
Although possessing the Dharma that arose at that time, it is seen as heavy because it is difficult to practice; because it must be practiced for three countless great kalpas, it is long; and as the characteristics of the object to be meditated upon, and thinking that one is diligent for the sake of unsurpassed Bodhi, so one is more superior than others, those Bodhisattvas who abide in the object of focus and have pride are said to be far from unsurpassed Bodhi, because without separating from the object of focus and pride, one cannot obtain the correct path to attain Bodhi. As just said, all those views with an object of focus are merely imputed, merely discriminating about this and that, and apart from that, they are not established in the nature of meaning, therefore, realizing that all Dharmas are merely one's own mind, and not regarding that mind as real and characteristic, those Bodhisattvas who do not have the discriminating of manifest clinging to characteristics, will definitely be said to attain unsurpassed Bodhi, because through non-discrimination, one will quickly obtain forbearance of the unborn Dharma. The fourth is that, in the time of sentient beings, although it is impossible to prevent the appearance of different continuums and various different Dharmas due to the control of their respective discriminations, all Dharmas are established by the control of discrimination, or are merely imputed by discrimination, and apart from that, there is nothing established in the self-nature or own-being of things, therefore, by gradually training that discrimination with the wisdom of non-discrimination, the Suchness in which the manifold elaborations of Dharmas and persons, etc., are pacified is purified from the obscurations of grasping subject and object, and when increasingly obtaining superior distinctions, the way of obtaining equality in which Suchness is undifferentiated in the Dharmadhatu is, for example, when rivers do not flow into or enter the great ocean under the earth, due to the distinction of various regions such as the east, the places are different, and those waters also have various forms of great rivers such as the Ganges and Indus, and small streams, and compared to the great ocean, the water of that stream is also small, and their respective functions are also different, some produce bile, some produce phlegm, etc., and various sentient beings use various functions such as irrigating fields and washing, and the tiny creatures living in that water or