Tibetan
་འབྲེལ་བའོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དངོས་ལ། རབ་བྱེད་སྤྱིའི་འབྲེལ། ག་ལས་འཇིགས་མེད་དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱང་ལྟར་ན། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ལས། དང་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་འཇུག་ཚུལ་བསྟན་ལ། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་ཚུལ་བསྟན་ཏེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ལ། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ནི། ཐ་མ་གཉིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་འཇུག་ཚུལ་ལོགས་སུ་བསྟན་པར་མི་བཞེད་ལ། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ཡང་དེ་དང་མཐུན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ། རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ལས། དང་པོ་རྐྱེན་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལ། ཐོག་མར་འབྲེལ་བཀོད་པ་ལས། མདོ་ཡི་འབྲེལ་ནི། མ་དྲོས་པས་ཞུས་པ་ལས། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་གང་ དེར་སྟོང་པར་བཤད། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས། གཟུགས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་དང་། རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འབྲེལ་ནི། མཆོད་བརྗོད་དུ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་རིགས་པས་ངེས་པའི་དོན་དུ་བཤད་པའོ། །འབྲེལ་འདི་གཉིས་རབ་བྱེད་ཕྱི་མ་རྣམས་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་གི་དོན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། མིང་གི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་གཞན་སྐྱེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ། རྐྱེན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་གང་ཡང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་ན། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དང་། ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། མེ་ལྕེ་ལས་མུན་པ་སོགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ཡང་མིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་རྒྱུ་ རྐྱེན་གྱི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བརྟེན་པ་དངོས་པོ་གང་དག་རྟེན་ཡུལ་དུས་གྲུབ་མཐའ་གང་ན་ཡང་། སྐྱེ་བ་དུས་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅའོ། །འདིར་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ལྟར་ན། དངོས་པོ་གང་དག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུས་གྲུབ་པའི་མཐའ་གང་ནའང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་མེད་དེ། དོན་དམ་པར་བདག་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་འགོད་དེ། འདིའི་ཕྱོག
Chinese
是关联。第二，对于具有分支的真实论著，有总的章节关联。如寂天（ག་ལས་འཇིགས་མེད་）和静命（སངས་རྒྱས་བསྐྱང་）所说，在二十七个章节中，前二十五个章节阐述了进入大乘道的方法，最后两个章节阐述了进入声闻道的方法等等。但是，论师善护（ལེགས་ལྡན་འབྱེད་）不认为最后两个章节是单独阐述进入声闻道的方法，论师月称（ཟླ་བ་གྲགས་པ་）也与此观点一致。具体来说，在二十七个章节中，第一个是分析缘起的章节，首先建立关联。经的关联是，在《无热恼请问经》中说：“何者缘所生，彼即非所生，于彼无生性，是缘起所说。何者知空性，彼即不放逸。”以及《般若波罗蜜多经》中说：“色无生”等等，揭示了这些意义。章节的关联是，在礼赞文中，将“无生”的意义解释为通过理智确定的意义。这两个关联也应在后面的章节中理解。这里有两个方面：详细解释论著的意义，以及通过名称来总结意义。第一方面有三个部分：驳斥四边的生，特别驳斥从他而生，驳斥缘起的论证。第一部分是：任何法都不是从自性而生的，如果生，则生变得没有意义，并且会变成无穷无尽。同样，也不是从他性而生的，因为会推导出从火焰中产生黑暗等等，一切都从一切中产生。也不是从自性和他性两者而生的，因为会产生两者的过失。也不是无因而生的，因为结果会总是存在或不存在，并且因 缘的造作会变得没有意义。因此，所依赖的事物，无论依赖于何处、何时、何种宗派，在任何时候都没有生，这是立宗。在这里，按照善护的观点，任何事物，作为有法，无论在何处、何时、何种宗派的边际，本质上都没有生，因为在胜义谛中也不是从自性而生的等等，这样安立，这是此处的观点。
English
It is the connection. Secondly, regarding the actual treatises with branches, there is a general chapter connection. As Shantideva (ག་ལས་འཇིགས་མེད་, Ga las 'jigs med) and Shantarakshita (སངས་རྒྱས་བསྐྱང་, Sangs rgyas bskyang) said, out of the twenty-seven chapters, the first twenty-five chapters explain how to enter the Mahayana path, and the last two chapters explain how to enter the Shravaka path, and so on. However, the teacher Haribhadra (སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་, Slob dpon Legs ldan 'byed) does not consider the last two chapters as separately explaining how to enter the Shravaka path, and the teacher Chandrakirti (སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་, Slob dpon Zla ba grags pa) also agrees with this view. Specifically, in the twenty-seven chapters, the first is the chapter analyzing conditions, and the connection is established at the beginning. The sutra connection is, in the "Inquiry of Anavatapta," it says: "Whatever is born from conditions is not born. It does not have the nature of being born. Whatever depends on conditions is said to be empty. Whoever knows emptiness is mindful." And in the "Perfection of Wisdom Sutra," it says: "Form is unborn," and so on, revealing these meanings. The chapter connection is, in the praise, the meaning of "unborn" is explained as the meaning determined by reason. These two connections should also be understood in the later chapters. There are two aspects to this: explaining the meaning of the text in detail, and summarizing the meaning through the name. The first aspect has three parts: refuting the four extremes of birth, specifically refuting birth from other, and refuting the proof of conditions. The first part is: no phenomenon is born from itself, because if it were born, birth would be meaningless and would become endless. Similarly, it is not born from other, because it would follow that darkness arises from flames, and everything arises from everything. It is also not born from both self and other, because it would incur the faults of both. It is also not born without a cause, because the result would always exist or not exist, and the creation of cause and conditions would become meaningless. Therefore, whatever dependent phenomena, wherever, whenever, in whatever philosophical system they depend, there is never birth, this is the proposition. Here, according to Haribhadra's view, any object, as a subject of debate, inherently has no birth in any place, time, or philosophical extreme, because it is not born from itself even in ultimate truth, and so on, this is how it is established, this is the view here.
Tibetan
ས་ཆོས་རང་རྒྱུད་དུ་ཁས་ལེན། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས། དངོས་པོ་གང་དག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དུས་གྲུབ་པའི་མཐའ་གང་ནའང་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ། བདག་ལས་མི་སྐྱེ་སོགས་སོ། །འདི་ལ་དངོས་པོ་གང་དག་བདག་ལས་སྐྱེ་བ། གང་ནའང་ནམ་ཡང་མེད་ཅེས་སོགས་དམ་བཅའ་བཞི་ཀའི་མཇུག་ཏུ་སྦྱར་རོ། །འདི་ལ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བས་བཀག་པ་ལ། ལེགས་ལྡན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་མ་བཀོད་པས་སྐྱོན་ཡོད་དོ་ཟེར་ཡང་ཕ་རོལ་པོ་རང་གི་འདོད་པ་ཁས་བླང་འགལ་བས་དེ་བཟློག་པས་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་མི་དགོས་ཞེས་ཟླ་བས་གསུངས། ཚིག་ གསལ་ལས་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་འཕགས་པ་ལྷས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་མིན། །མཐའ་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་བ། །དེ་ཉིད་དབུ་མ་པ་ཡིས་རིག །ཅེས་དང་། རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་དྲངས་ཏེ་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བ་ལ་དགག་པ་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞན་གྱི་འདོད་པ་བརྗོད་པ། འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། སྐྱེ་བ་གཞན་གསུམ་བཀག་པར་རིགས་ནའང་གཞན་སྐྱེ་ནི་ཡོད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་རྐྱེན་གཞན་ལས་སྐྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་རང་ལས་དོན་གཞན་པའི་རྐྱེན་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། མྱུག་སོགས་འབྲས་བུའི་སྐྱེད་བྱེད་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་རྒྱུ་ཡི་རྐྱེན་དང་ནི། དམིགས་པ་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་གང་གིས་ མིག་ཤེས་སོགས་བསྐྱེད་པ་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དང་ནི། རྒྱུ་འགགས་མ་ཐག་པར་འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་འགགས་མ་ཐག་པ་མྱུ་གུ་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །བདག་པོ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ་རྐྱེན་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་ཡོད་པས་གང་འབྱུང་བ་མིག་དབང་ལས་མིག་ཤེས་ལྟ་བུ་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་སོགས་རྐྱེ༷ན་ལྔ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་གཞན་དུ་འདོད་པ་དགག་པ། རྐྱེན་གྱི་འཇོག་བྱེད་དོན་ལྡོག་དགག་པ། ཡོད་མེད་བརྟགས་ནས་སྐྱེ་བ་དགག་པ། རྐྱེན་བཞི་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྐྱེན་རྫས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ད
Chinese
承认自性。吉祥月称论师说：凡是事物，无论在何时何地成立，都永远不会产生，如从自性产生等。对此，凡是从自性产生的事物，无论在何时何地都没有等等，将这四个誓言都加在结尾。对此，佛护以产生是无意义的过失来遮止，而乐天的意思是，因为没有建立理由和比喻，所以有过失，但月称论师说，因为对方自己的观点与所承认的相违背，所以通过驳斥它，不需要理由和比喻。《显句论》中说，如果是中观派，那么以自性的后比量来衡量也是不合理的，因为没有承认其他宗派。如圣天所说：有和无以及非有非无，也不是两者的自性，从四边中解脱，这就是中观派的道理。以及《辩破论》中说：如果我有一些誓言，那么我就会有那个过失。因为我没有誓言，所以我才是无过失的。引用这些来对所破的事物加上胜义的差别而进行破斥。第二，分为二：陈述他人的观点，显示遮止的理证。第一是：对此，自宗的实事师们说：遮止其他三种产生是合理的，但从他产生是存在的，因为事物必须从其他因缘产生。果从自身之外的其他事物产生的因缘有四种：如芽等果的生因，存在于种子体性中的是因的因缘；以及所缘，即所缘境色等，由此产生眼识等的是所缘的因缘；以及因灭尽后立即产生果，所以是等无间缘，例如种子灭尽后立即产生芽的因缘一样。以及增上缘也是如此，即存在着不同于前三种因缘的事物，由此产生事物，如从眼根产生眼识一样，是增上缘。自在天常有等第五种因缘是不存在的，他们这样说。第二，分为四：破斥认为因果是他体，破斥因的安立是意义相反，通过观察有无来破斥产生，破斥四种因各自的相。第一，分为二：因是异体的产生
English
Accepting inherent existence. The venerable Chandrakirti said: Whatever things are the subject of debate, in whatever place or time they are established, they never arise, such as arising from themselves, etc. To this, whatever things arise from themselves, there is never any such thing, etc., add these four vows to the end. To this, Buddhapalita refuted by the fault that arising is meaningless, but Lekden meant that there was a fault because no reason or example was established, but Chandrakirti said that because the other party's own view contradicted what was admitted, it was refuted, so no reason or example was needed. The Prasannapadā says that if one is a Madhyamika, then it is not reasonable to measure by the inference of inherent existence, because there is no admission of other schools. As Āryadeva said: Existence and non-existence and neither existence nor non-existence, nor is it the nature of both, liberation from the four extremes, this is the reasoning of the Madhyamikas. And the Refutation of Objections says: If I have some vows, then I will have that fault. Because I have no vows, I am faultless. Quoting these, the difference of ultimate truth is added to the object to be refuted to refute it. Second, there are two: stating the views of others, showing the reasoning of refutation. The first is: To this, the realists of our own school say: It is reasonable to prevent the other three kinds of arising, but arising from others exists, because things must arise from other causes and conditions. The causes and conditions of the fruit arising from something other than itself are of four kinds: such as the cause of the sprout and other fruits, which exists in the nature of the seed, is the causal condition; and the object, such as the object of perception, form, etc., which produces eye consciousness, etc., is the objective condition; and the fruit arises immediately after the cause ceases, so it is the immediately preceding condition, just as the condition of the sprout arising immediately after the seed ceases. And the dominant condition is also the same, that is, there is something different from the previous three conditions, and things arise from it, such as eye consciousness arising from the eye sense, is the dominant condition. The fifth condition, such as the eternal Īśvara, does not exist, they say. Second, there are four: refuting the view that cause and effect are different entities, refuting that the establishment of cause is the opposite of meaning, refuting arising by examining existence and non-existence, refuting the characteristics of each of the four conditions. First, there are two: the cause is the arising of a different entity