Tibetan
་ཤི་སྙམ་དུ་དྲག་ཏུ་བསམ་པར་རིགས་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱི་བྱ་བ་ཟིན་ནམ་ཞེས། །འཆི་བདག་སྡོད་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །གང་ཞིག་བསྒྲུབ་དགོས་དམ་པའི་ཆོས། །དེ་རིང་ཉིད་དུ་བརྟུན་ལ་གྱིས། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོས། ཡུན་ཐུང་ཚེ་ཡི་ཕྱེད་ཙམ་གཏི་མུག་ གཉིད༔ ཕྱེད་ཀྱང་སུམ་གཉིས་རྣམ་གཡེང་འདུ་འཛི་སྟེ༔ སུམ་ཆ་གཅིག་ལའང་བར་ཆད་རྐྱེན་དབང་མང༔ དེ་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་བཞིན་གཡོ༔ ཚེ་སྲོག་ནམ་མཁའི་གློག་ལྟར་མི་བརྟན་ཅིང༔ ལས་ནི་གྲིབ་མ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང༔ ལང་ཚོ་ལྡན་པའི་ལུས་ཀྱང་མྱུར་དུ་འཇིག༔ དེ་ཚེ་ཕན་པའི་ཐབས་ལ་བརྩོན་པ་གཅེས༔ ཞེས་པས་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་སྙིང་ཁོང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་ཚུགས་ཐབས་མེད་པའི་བྲེད་ཤ་འཐོན་འཐོན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལས་འབྲས་སྨིན་ཚུལ་ལ་བསམ་པའི་ཁྲིད་ནི། གནད་ཐེམས་ལས། ལས་འབྲས་བསླུ་མེད་ངེས་བྱས་ནས༔ ཞེས་པས་འདི་ལྟར་བསམ་སྟེ། འཆི་བ་བདེན་མོད། འོན་ཀྱང་། མེ་ཤི་ཐལ་བ་རླུང་ཁྱེར་འདྲ། །སླར་སྐྱེ་བ་དག་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས། ཆོས་རང་བྱ་མི་དགོས་སམ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ཤི་ནས་སེམས་ཅང་མེད་དུ་འགྲོ་བ་བདེན་ན་འཚེར་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་། ཅང་མེད་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། མདོ་ལས། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་དག་ནི།། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབས་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པས་ས་བོན་མངར་ཁ་ལས་འབྲས་བུ་སོ་སོར་སྨིན་པ་ལྟར། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་གཉིས་ཡིན་པས་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་བླང་དོར་མ་ནོར་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོས། ཚེ་རབས་མང་པོར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་འགྱུར་བའི༔ སྡིག་པས་ཚེ་འདིར་བདེ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ༔ ཚེ་འདི་ཡུན་ཐུང་ལོ་ཟླ་འགའ་ཞིག་ཡིན༔ འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཚད་བཟུང་མེད་པའི་ཕྱིར༔ སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་ཞིང༔ བདེ་བའི་ཐབས་སུ་དགེ་སྡིག་བླང་དོར་བྱ༔ ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་བཞི་སྟེ། དགེ་མི་དགེའི་དབྱེ་བ། ས་མཚམས། ལྕི་ཡང་། འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་དབྱེ་བ་ལ༑ དགེ་བ་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅུ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་སྲོག་སྐྱོབ་པ། མ་ཆགས་པར་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ། ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ལས་གསུམ། བདེན་པར་སྨྲ་བ། ཞི་ཞིང་དེས་པར་སྨྲ་བ། མི་མཐུན་པ་བསྡུམ་པ། གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྟེ་ངག་གི་བཞི། ཆོག་ཤེས་པ། གཞན་ལ་བྱམས་པ། ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྟེ་ཡིད་
Chinese
应当猛烈地思惟死亡，就像在问：“你的事情做完了吗？”死主不会停留，什么应该修习？神圣的佛法。今天就要努力。就像这样。伟大的导师说：短暂生命的一半时间都在愚痴的睡眠中度过，一半中的三分之二都在散乱的忙碌中度过，剩下的三分之一也充满障碍和因缘的控制。因此，有为法如秋天的云彩般飘动，生命如天空的闪电般不稳定，业如影子般跟随，青春的身体也迅速衰败。那时努力寻找有益的方法才是最重要的。因此，要从内心深处，从骨髓里生起对死亡无常的恐惧，并反复修习。第三，关于思惟业果成熟方式的引导：从《要义宝藏》中说：确定业果不虚。这样思惟：死亡是真实的。然而，就像火熄灭后灰烬被风吹走一样，哪里还有再次出生的机会呢？如果这样，难道不需要修行佛法吗？如果死后真的什么都不存在了，那就没有什么好担心的。但并非什么都不存在。经中说：有情众生的业，即使经过百千劫也不会消失。当因缘聚合，时机成熟时，自然会成熟为果报。就像从甜美的种子中成熟出各自不同的果实一样，快乐和痛苦的原因是善业和恶业。因此，想要解脱的人必须正确地取舍。伟大的导师说：在许多世中成为痛苦之因的罪业，今生即使有快乐又有什么用呢？今生短暂，只有几个春秋，但来世却无法衡量。为了来世不遭受痛苦，应该取善舍恶，作为获得快乐的方法。就像这样。分为四点：善与非善的区分，界限，轻重，果报。第一，区分。善业有十种，取决于所要成就的事业和成就的方式：救护有情众生的生命，不执着地布施，安住于梵行，这是身体的三种行为。说真实语，说平和悦耳的语言，调解不和，赞叹他人的功德，这是语言的四种行为。知足少欲，慈爱他人，相信业果，这是意
English
One should think intensely about death, as if asking, "Have you finished your work?" The Lord of Death will not stay. What should be practiced? The sacred Dharma. Strive for it today. Like this. The great teacher said: Half of the short life is spent in the sleep of ignorance, and two-thirds of the remaining half are spent in scattered busyness. Even the remaining one-third is full of obstacles and the control of circumstances. Therefore, conditioned phenomena move like autumn clouds, life is as unstable as lightning in the sky, karma follows like a shadow, and the youthful body also decays rapidly. At that time, striving for beneficial methods is most important. Therefore, from the depths of your heart, from the marrow of your bones, generate the fear of impermanence of death, and meditate on it repeatedly. Third, regarding the guidance on contemplating how karmic results ripen: From the Key Treasury, it says: Determine that karmic results are infallible. Think like this: Death is true. However, like ashes blown away by the wind after a fire is extinguished, where is there an opportunity for rebirth again? If so, is it not necessary to practice Dharma? If it is true that nothing exists after death, then there is nothing to worry about. But it is not that nothing exists. The sutra says: The actions of sentient beings will not be wasted even after hundreds of kalpas. When the causes and conditions come together and the time is ripe, they will naturally ripen into results. Just as different fruits ripen from sweet seeds, the causes of happiness and suffering are virtuous and non-virtuous actions. Therefore, those who desire liberation must correctly adopt and abandon. The great teacher said: What is the use of happiness in this life from sins that cause suffering in many lifetimes? This life is short, only a few years, but the next life is immeasurable. In order not to suffer in the next life, one should adopt virtue and abandon evil as a means to attain happiness. Like this. It is divided into four points: the distinction between virtue and non-virtue, the boundary, the weight, and the result. First, the distinction. There are ten virtuous actions, depending on the task to be accomplished and the way to accomplish it: saving the lives of sentient beings, giving without attachment, abiding in celibacy, these are the three actions of the body. Speaking truthfully, speaking peacefully and pleasantly, reconciling discord, praising the qualities of others, these are the four actions of speech. Being content, loving others, believing in karmic results, this is the mind.
Tibetan
ཀྱི་ལས་གསུམ་མོ། །ཡང་བསླབ་བྱ་སློབ་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་བཅུ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང་། །ཉན་དང་ཀློག་དང་འཛིན་པ་དང་། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་། །དེ་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་སྟེ། །སྤྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཅེས་སོ། །ཐུན་མོང་རྒྱུད་ལ་བསྐུར་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་བཅུའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགེ་བ་དེ་དག་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བའང་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པར་དང་དུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ་ཆུང་ངུ་བསགས་པས་ཀྱང་ནམ་ཞིག་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆུའི་ཐིགས་པས་བུམ་པ་རིམ་གྱིས་འགེངས་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྡུད་པ་ལས། ཆུ་ཡི་ཐིགས་པས་བུམ་པ་དང་པོ་ཐ་མའི་བར། །རིམ་གྱིས་ཉུང་ངུ་ཉུང་ངུས་དེ་ཡོངས་འགེངས་པ་ལྟར།། དེ་བཞིན་དང་པོའི་སེམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །རིམ་གྱིས་དཀར་པོའི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མི་དགེ་བ་ནི། བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་དབྱེ་གཞི་ལས་བཅུ་སྟེ། བསམ་བཞིན་དུ་མ་ནོར་བར་སེམས་ཅན་གསོད་པ། གཞན་གྱི་ནོར་རྐུ་འ ཕྲོག་གི་སྒོ་ནས་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཁྲིག་པ་སྤྱོད་པ་འདོད་ལོག་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ལས་གསུམ། བདེན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ནས་རྫུན་སྨྲ་བ། གཞན་གྱིས་ཞེར་འདེབས་པའི་ཚིག་རྩུབ། གཞན་མཛའ་བ་འབྱེད་པའི་ཕྲ་མ། དེ་གསུམ་མ་ཡིན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ངག་འཁྱལ་ཏེ་ངག་གི་ལས་བཞི། གཞན་གྱི་ནོར་ཁོ་ལ་མེད་ཀྱང་རུང་ང་ལ་ཡོད་ན་སྙམ་པའི་བརྣབ་སེམས། གཞན་ལ་ཞེ་སྡང་བའི་གནོད་སེམས། དགེ་མི་དགེའི་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་མེད་པར་ལྟ་བ་སོགས་ལོག་ལྟ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་ལས་གསུམ་མོ།། ཡང་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་མཚམས་མེད་ལྔ་དང་ཉེ་བ་ལྔ་སྟེ། ཕ་མ་དགྲ་བཅོམ་གསུམ་གསོད་པ༑ དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱི་ཁྲག་འབྱིན་པ་སྟེ། མཚམས་མེད་ལྔ་དང་། མཆོད་རྟེན་འཇིག་པ། བྱང་སེམས་གསོད་པ། དགྲ་བཅོམ་མ་སུན་དབྱུང་བ། སློབ་པ་གསོད་པ། དགེ་འདུན་གྱི་འདུ་སྒོ་འཕྲོག་པ་སྟེ་ཉེ་བ་ལྔའོ། །ཡང་ཡུལ་དང་ བྱ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ནས་ལྕི་ཞིང་ལོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་ལྕི་བ་བཞི་ནི། མཁས་པའི་གྲལ་གོང་། དགེ་སློང་གི་ཕྱག སྒྲུབ་པ་པོའི་ཟས། སྔགས་པའི་ནོར་རྣམས་ཏེ་ལོག་པའི་ལྕི་བ་བཞི་ཞེས
Chinese
是（身语意）三业。又，就所教和学习的方式来说，也有十种。如《中边分别论》所说：书写、供养、布施等，听闻、读诵、受持等，讲说、念诵等，以及思惟和修习等，这十种行为的自性，是无量功德之聚。如是。就委托共同相续的方式来说，是布施等十度。像这样的善根，即使是微小之至，也不应轻视，而应接受，因为积累微小之善，终将变得伟大，就像水滴逐渐充满水瓶一样。如《摄事品》所说：水滴不断滴落，水瓶从最初到最后，逐渐被少许少许地充满。同样，最初的发心也是菩提之因，逐渐圆满清净的功德，最终成就佛陀。如是。同样，对于善的不顺品，从断除所断和断除方式的角度来说，不善业从作者的角度来看，有身语意三种分类，共有十种：明知故犯，无误地杀害众生；以偷盗抢夺的方式，不予而取；在非处行淫，即邪淫，这是身的三种业。颠倒真实的认知而说谎；说使他人厌恶的粗语；说离间他人友谊的离间语；以上三种之外，所有说具有烦恼的语言，都是绮语，这是语的四种业。贪恋他人的财物，即使自己没有，也希望自己拥有；憎恨他人的害心；认为善与不善的业，在世俗中也不存在等邪见，这是意的三种业。又，就对象来说，有五无间罪和五近无间罪：杀父、杀母、杀阿罗汉，破坏僧团的和合，以恶念使佛陀流血，这是五无间罪。破坏佛塔，杀害菩萨，使阿罗汉尼还俗，杀害有学位的僧人，夺取僧团的财物，这是五近无间罪。又，就对象和 行为两者来说，有十二种重且不正的罪过。其中四种重罪是：位于智者之首，接受比丘的礼拜，享用修行者的食物，拥有咒师的财物，这被称为四种不正的重罪。
English
Are the three actions (of body, speech, and mind). Furthermore, depending on the way of teaching and learning, there are also ten. As stated in the Madhyāntavibhāga: Writing, offering, giving, listening, reading, memorizing, explaining, reciting, thinking about it, and meditating on it. The nature of these ten practices is an immeasurable accumulation of merit. Thus it is. Depending on the way of entrusting the common lineage, there are the ten perfections such as generosity. Such virtues, even if they are very small, should not be underestimated, but should be accepted, because accumulating small virtues will eventually become great, just as drops of water gradually fill a vase. As stated in the Compendium: Just as a vase is gradually filled with small drops of water from the beginning to the end, in the same way, the initial mind is the cause of enlightenment, and gradually perfecting pure qualities, one eventually becomes a Buddha. Thus it is. Similarly, regarding the opposite of virtue, from the perspective of abandoning what should be abandoned and how to abandon it, non-virtuous actions, from the perspective of the doer, have three divisions of body, speech, and mind, totaling ten: Intentionally and without error killing sentient beings; taking what is not given by stealing or robbing another's property; engaging in sexual misconduct with an inappropriate partner, which is sexual misconduct; these are the three actions of the body. Lying by reversing the perception of truth; harsh words that cause others to be disgusted; divisive words that separate the friendship of others; all speech with afflictions other than the above three is idle chatter, which are the four actions of speech. Coveting the wealth of others, even if one does not have it, wishing to possess it; harmful thoughts of hatred towards others; and wrong views such as believing that virtuous and non-virtuous actions do not exist even conventionally, these are the three actions of the mind. Furthermore, in terms of the object, there are the five inexpiable sins and the five near inexpiable sins: Killing one's father, killing one's mother, killing an arhat, causing dissension in the sangha, and drawing blood from the body of the Tathagata with malicious intent, these are the five inexpiable sins. Destroying stupas, killing bodhisattvas, causing an arhat nun to disrobe, killing a learned monk, and stealing the property of the sangha, these are the five near inexpiable sins. Furthermore, in terms of both the object and the action, there are twelve heavy and perverse transgressions. Among them, the four heavy ones are: Being at the head of the wise, receiving the prostrations of monks, enjoying the food of practitioners, and possessing the wealth of tantrikas, these are called the four perverse heavy transgressions.