Tibetan
འདིར་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་གསུམ་སྟེ། ཞི་གནས་བཙལ་བ༑ ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པ། ཟུང་འཇུག་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབེན་པར་ཆོས་བདུན་ མི་འགུལ་ལུས་གནད་བྱ༔ དེ་ནས་བསྐྱེད་རིམ་སྐུ་དང་ཡིག་འབྲུ་དང་༔ རྡོ་ཤིང་སྣང་གྲགས་གང་ཡང་རུང་ཞིག་ལ༔ མ་བཅོས་ངོས་བཟུང་བྲལ་བའི་སེམས་ཉིད་འདི༔ རྩེ་གཅིག་མ་ཡེངས་དམིགས་གཏད་མཉམ་པར་བཞག༔ འཕྲོ་ན་སླར་ཡང་དམིགས་རྟེན་དག་ལ་བཟུང་༔ དེ་ལྟར་བྱས་པས་སེམས་ཉིད་མི་འཕྲོ་ཞིང་༔ གང་གཏད་ཡུལ་ཟིན་ཇི་ཙམ་མཉམ་བཞག་གནས༔ སྒོ་གསུམ་བདེས་ཁྱབ་ལོ་ཟླ་ཞག་མི་ཚོར༔ གཡོ་མེད་གནས་ཚེ་ཞི་གནས་གོམས་པ་ཡིན༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། བསམ་གཏན་ལ་ཚེར་མ་མི་འབྱུང་བའི་དབེན་པའི་གནས་སུ་སྟན་བདེ་བ་ལ་རྐང་པ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་། སྒལ་ཚིགས་དང་ལྟག་པ་དྲང་པོར་བསྲང་། མགྲིན་པ་ཅུང་ཟད་དགུག་པས་ལྐོག་མའི་ཨོལ་མདུད་ནོན་ཙམ་བྱ། ལྕེ་ཡ་རྐན་ལ་སྦྱར། སོ་མཆུ་རང་སར་འཇོག ལག་ངར་བསྲངས་པའི་མཉམ་བཞག་བྱ། མིག་རྟེན་ལ་མི་འགུལ་བར་འཇོག་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་གནད་དེ། ཆ་ཆ་ནས་གྲིམ་ལྷོད་རན་པས་བདེ་བར་བཅའ། ངག་ལྐུག་པ་ལྟར་སྨྲ་བརྗོད་སྤང་དགོས་པར་མ་ཟད་རླུང་ཡང་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་རང་བབས་སུ་བཞག མདུན་དུ་བྲིས་སྐུའམ། ཡིག་འབྲུའམ། ཤིང་བུའམ། རྡེའུ་ལྟ་བུ་དམིགས་རྟེན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བཞག དེ་ལ་སེམས་མི་ཡེངས་པའི་རྟེན་ཙམ་བྱས། དེའི་སྟེང་དུ་ཆེ་རེ་མིག་འབྲས་མི་འགུལ་བ་དང་རྫི་མ་འཐབ་འཐབ་མེད་པར་ལྟ་བའི་ངོས་ལ་ཤེས་པ་རང་བབས་སུ་ལྷན་གྱིས་འཇོག ནུབ་མོ་ཡང་མིག་སྣ་རྩེའི་ཐད་ཀ་ཙམ་དུ་གཏད་ལ་རྟོག་པ་འཕྲོར་མི་འཇུག གལ་ཏེ་རྟོག་པ་འཕྲོ་བྱུང་ན་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་རང་སོར་སད་ཀྱིས་བཅད་དེ་རྟེན་ལ་བསླན་ཏེ་འཇོགཐ་ན་ཞི་གནས་སྒོམ་པ་ཡིན་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཙམ་ཡང་མི་བྱ་བར། དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བཅད་དེ་ཆེད་དུ་སྒྲིམ་ལྷོད་བཅས་བཅོས་སོགས་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་ཀློད་ལ་འཇོག་པ་གནད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་རྟེན་སྒྲ་ལྷང་ངེ་བ། དྲི་ཆིལ་ལེ་བ་ལ་སོགས་ཏེ་རོ་དང་རེག་བྱ། ལྷའི་བསྐྱེད་རིམ་རྡོར་བཟླས་སོགས་ཡུལ་གང་རུང་ལ་རྟེན་བཅས་ཏེ་འཇོག་པའམ། ཡང་ན་རྟེན་ཅི་ལའང་མི་བཅའ་བར་རྟེན་མེད་དུ་ཧད་དེ་འཇོག་པ་སོགས་གང་བདེ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་བཞག་པས་ཆོག དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་རྟོག་པའི་འཆར་སྒོ་རྣམས་མང་དུ་ སོང་བ་སྙམ་བྱེད་ན། གནས་པའི་སྣ་ཟིན་པ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ཁོངས་ཀློད་ལ་ད་དུང་སྙིང་རུས་ཆེར་བསྐྱེད། དེ་ལྟར་འབད་པས་རྣམ་རྟོག་ཆ
Chinese
此處首先分爲三：尋求寂止，生起勝觀，修持雙運。第一是：於寂靜處具足七法。 不動身要訣，彼後生起次第身與字，石木聲響任何皆可，不作意離取捨之心性，專一不散目標置於等持。散亂則再次執取目標，如是行持心性不散亂，所注目標既定如是安住等持，三門遍滿安樂年月日時皆不覺，無動安住之時寂止即得串習。如是說到，於禪定不生荊棘之寂靜處，於安樂之座上，雙足金剛跏趺坐，脊椎與後頸正直，頸部稍稍彎曲使喉結輕壓，舌抵上顎，脣齒自然放置，雙手伸直結等持印。眼睛不動地注視目標，此乃身之要訣，從細微處調整鬆緊適度以求安樂。語如啞巴般，不僅要捨棄言說，氣息亦不加造作，任其自然。於前方放置畫像、文字、木片或石子等任何可作爲目標之物，僅以此作爲心不散亂之依託。於其上，大睜雙眼，眼珠不動，眼皮不眨，使覺知自然安住。夜晚亦將目光置於鼻尖正前方，不使生起分別念。若生起分別念，則不隨之而行，立即以正念斬斷，將心收回並安住於目標之上。甚至連「我正在修持寂止」這樣的念頭也不應有。斷除三時之一切念頭，不刻意進行任何鬆緊調整或造作，放鬆安住乃是關鍵。同樣地，以聲音洪亮、氣味芬芳等作爲目標，或者以味覺、觸覺，以及本尊生起次第、金剛念誦等任何對境作爲依託而安住。或者，不依託任何事物，無所依恃地發愣安住等，選擇任何一種舒適的方式即可。如是修持，若覺得分別念的生起之門增多， 則表示已抓住安住的線索，應放鬆覺知，並更加精進。如是努力，則分別念會
English
Here, firstly, there are three divisions: seeking calm abiding (śamatha), cultivating insight (vipaśyanā), and meditating on union (yuganaddha). The first is: In a secluded place, possessing the seven dharmas. Maintain the body posture without moving; then, the deity of the generation stage, syllables, and any object such as stones, wood, sounds, etc.; this mind, without fabrication, free from grasping, focus single-pointedly without distraction, fixing the gaze in equanimity. If distracted, again grasp those objects of focus; by doing so, the mind will not wander, and the object focused upon will be held, and equanimity will abide. The three doors pervaded by bliss, one will not perceive years, months, days, or hours; abiding without wavering, calm abiding will become familiar. It is said that, in a secluded place where thorns do not arise for meditation, on a comfortable seat, the legs are in the vajra posture (vajrāsana). The spine and back of the neck are straightened. The throat is slightly bent, pressing the Adam's apple slightly. The tongue touches the upper palate. The lips and teeth are left in their natural state. The hands are stretched out in equanimity. The eyes are fixed on the object without moving, which is the key to the body. Adjusting the tension and relaxation from part to part, one should settle comfortably. Speech should be like that of a mute person, not only abandoning speech but also leaving the breath in its natural state without fabrication. In front, place a painted image, a syllable, a piece of wood, or a pebble, or any object that can be used as a focus. Use it only as a support for the mind not to wander. On it, with eyes wide open, without moving the pupils and without blinking the eyelids, let awareness rest naturally. At night, also fix the gaze directly at the tip of the nose, not allowing thoughts to wander. If thoughts arise, do not follow them, but immediately cut them off with mindfulness, bring the mind back and place it on the object. Even the thought, "I am practicing calm abiding," should not be entertained. Cut off all thoughts of the three times, and without deliberately making any adjustments of tension or relaxation, let go and rest. Similarly, use a loud sound, a fragrant smell, or the like as an object, or rely on any object such as taste, touch, the generation stage of a deity, or vajra recitation. Alternatively, without relying on anything, stare blankly without support, etc., choose whichever is comfortable. By meditating in this way, if it seems that the gates of conceptualization have increased, it means that you have grasped the thread of abiding, so relax awareness and generate even greater diligence. By striving in this way, conceptual thoughts will
Tibetan
་ཆ་ནས་ཞི་སྟེ་ལུས་སེམས་ལ་ཅུང་ཟད་བདེ་བའི་ཉམས་འཆར། དེ་སྙུགས་བསྲིངས་པས་ལུས་ཡོད་དུ་མི་ཚོར་བ་དང་། དབུགས་ཀྱང་རྒྱུ་བ་མི་ཚོར་བའི་གནས་པ་བརྟན་པོ་འོང་གསུངས་ཏེ། ཡུལ་དྲུག་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་པ་ལའང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཕྱི་གཟུང་བ་ཡུལ་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་འཇོག་པ་ནི། སྣང་གྲགས་ཆོས་ཀུན་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟར༔ སྣ་ཚོགས་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་སྟེ༔ མཁའ་ལྟར་བདག་མེད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བར་བཞག༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་གྲགས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཀུན་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་སྒྱུ་མའི་འཕྲུ ལ་འཁོར་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་། དཔྱད་ན་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་སྟེ། ཡུལ་སྣང་དུ་འཇལ་བའི་གཟུང་བའི་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་རང་གསལ་སྟོང་པའི་ངང་ལ་ཆམ་གྱིས་འཇོག མདོར་ན་སྒྱུ་མར་འཛིན་པ་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁའ་ལྟར་བདག་མེད་པས་སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ངང་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ༑ ༑ གཉིས་པ་ནང་འཛིན་པ་རྩ་བྲལ་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་གཡའ་བཅས་གསེར་འདྲའི་སེམས་ལ་བརྟག༔ དང་པོ་གང་འོང་ད་ལྟ་གང་ན་གནས༔ མཐའ་མར་གར་འགྲོ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གང་༔ དེ་ལྟར་ཞིབ་ཏུ་བརྟགས་པས་སེམས་ཉིད་འདི༔ མ་སྐྱེས་མི་གནས་མི་འགག་ཁ་དོག་དང་༔ དབྱིབས་མེད་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བྲལ་བ་ཡི༔ བརྗོད་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རིག་པའི་ཚེ༔ དེ་ཀའི་ངང་དུ་བཟོ་མེད་ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟགས་ཏེ། དེ་ཡང་ཝལ་གྱིས་ཤར་བའི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་དེ་ཀ དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། མཐའ་མར་གར་འགྲོ། གང་དུ་འགག་རྩད་བཅད། དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ་འདུག་བརྟག དབྱིབས་སུ་གྲུབ་ན་རིང་ཐུང་སོགས་སུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དང་། ལྟ་མཁན་རང་ཀ་སུ་ཡིན་པར་འདུག་སོགས་ཕུ་འདེད་ མདའ་འདེད་དུ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མ་ཡེངས་པར་རྩད་བཅད། དེ་ལྟར་ཞིབ་ཏུ་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པས་ལྟ་མཁན་སེམས་དེ་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དངོས་མེད་ཅིག་འདུག་ཟེར་ན༑ དེ་ཡང་སེམས་འདི་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་རྟོག་པས་བསླད་པ་སྟེ། དོན་ལ་ངོ་བོ་གང་ཡང་མེད་པས་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་རྒྱུས་སྟོང་། མ་སྐྱེས་པ་ལ་གནས་མཁན་མེད་པས་གནས་པ་ངོ་བོས་སྟོང་། མི་གནས་པ་ལ་འགག་ཏུ་མེད་པས་འགག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་། དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བས་གང་དུའང་མ་གྲུབ
Chinese
从（专注）的状态中平静下来，身心会感到些许舒适。据说，如果保持这种状态，身体的存在感会消失，甚至呼吸的流动也感觉不到，从而达到一种稳定的状态。这就是对六境（色、声、香、味、触、法）心无旁骛而生起的止观。第二，生起胜观也有两种方法。第一种是将外在的所取境安住在无境虚空般的境界中，即： 显现声响诸法如梦幻， 种种显现自性本为空， 如虚空般无我离戏论， 如是安住。如是说。 像这样，显现声响轮回涅槃的一切法，都如梦中的显现和幻术的戏法般，显现为种种不同。然而，如果加以分析，它们本质上是空性的。连同将境显现为境的能取之识，都完全安住在自明空性的状态中。简而言之，甚至连执着于幻相的念头也不要执着，而是将一切法都如虚空般安住在无我、远离一切戏论的状态中。 第二种是揭示内在的能取是无根的空性，即： 之后观察如含杂质之金的心， 最初从何来如今又何在， 最终往何去形状与颜色， 如是细致观察此心性， 不生不住不灭颜色与， 形状皆无本体离执著， 无可言说如虚空般觉知时， 于彼状态无作任其放松。 如是说。观察作为境和有境的能取之心。也就是说，对于突然生起的念头，要追问它最初从何而来？现在在哪里？最终往哪里去？在哪里停止？同样地，也要观察它的形状和颜色是什么样的。如果它有形状，那么它是长还是短？观察者本身是谁等等，要像追溯源头一样，一刻也不要分心地追查。 像这样，通过细致的观察和分析，据说观察者之心是某种无法言说的无实之物。而且，这种心看似存在，实际上是被念头所迷惑。实际上，它没有任何本体，因此最初生起的原因是空性的。对于未生之物，没有安住者，因此安住的本体是空性的。对于不安住之物，没有停止，因此停止的自性是空性的。同样地，由于形状的本体与执着分离，因此它在任何地方都不存在。
English
Having calmed down from the state (of focus), the body and mind will feel a little comfortable. It is said that if this state is maintained, the sense of the body's existence will disappear, and even the flow of breath will not be felt, thus reaching a stable state. This is the arising of calm abiding with one-pointedness of mind on the six objects (form, sound, smell, taste, touch, and dharma). Secondly, there are also two ways to cultivate insight. The first is to keep the external object of grasping in a state like the objectless sky, that is: Appearances, sounds, all phenomena are like dreams, Various appearances, yet their nature is empty, Like the sky, selfless, free from elaboration, Thus abide. So it is said. Like this, all the phenomena of appearances, sounds, samsara, and nirvana, appear in various ways like the appearances in a dream and the tricks of illusion. However, if analyzed, their essence is emptiness without inherent existence. Together with the grasping consciousness that perceives objects as objects, completely rest in the state of self-luminous emptiness. In short, do not even cling to the thought of clinging to illusion, but rather keep all phenomena in a state of selflessness and freedom from all elaboration, like the sky. The second is to reveal that the internal grasper is rootless emptiness, that is: Then examine the mind like gold mixed with impurities, Where does it first come from, where does it dwell now, Where does it go in the end, what are its shape and color, Thus, by examining closely, this mind itself, Unborn, un abiding, unceasing, color and, Shape are absent, essence is free from grasping, When realizing like the inexpressible sky, In that state, effortlessly relax. So it is said. Examine the grasping mind that measures as object and subject. That is, for the thought that arises suddenly, ask where did it first come from? Where is it now? Where does it go in the end? Where does it stop? Similarly, observe what its shape and color are like. If it has a shape, is it long or short? Who is the observer himself, etc., trace it back to the source without distraction for even a moment. Like this, through careful observation and analysis, it is said that the mind of the observer is something unreal that cannot be expressed anywhere. Moreover, this mind seems to exist, but in reality, it is deluded by thoughts. In reality, it has no essence, so the cause of its initial arising is empty. For the unborn, there is no dweller, so the essence of abiding is empty. For the non-abiding, there is no cessation, so the nature of cessation is empty. Similarly, since the essence of shape is separate from clinging, it does not exist anywhere.