Tibetan
སྟན་བཅོས་ལྟ་བུའོ། །མིང་དེ་ཉིད་སྤྱིར་ཡན་དུ་མ་བཅུག་པར་དང་པོ་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པ། གཉིས་པ་ལས་སུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དབྱེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་ཆོས་དེ་དང་དེའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ནི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། རྟ་བབས་ཀྱི་སྟེང་ན་ཆོས་འཁོར་གདུགས་དང་བཅས་པའི་གཡས་གཡོན་དུ་རི་དྭགས་ཕོ་མོས་བརྟེན་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །མིང་ཚིག་དེ་དག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་འབྲུ་ལ་ནི་ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཨ་དང་ཀ་ལ་སོགས་པ་དབྱངས་གསལ་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན། ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་མིང་འབྱུང་སྟེ། ཀ་འ་བ་འ་ཞེས་གསལ་བྱེད་བཞི། དབྱངས་ཨ་གཉིས་རྣམས་འདུས་པས་ཀ་བ་ཞེས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །མིང་འདུས་པ་ལས་ཚིག་འབྱུང་སྟེ། ཀ་བ་དང་། གདུང་མ། རིན་པོ་ཆེ། ཕྲ་ཚོམས་ཞེས་སོགས་མིང་དུ་མ་འདུས་པ་རྣམ་དབྱེས་མཚམས་སྦྱར་བས། ཀ་བས་བཏེགས་པའི་གདུང་མ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲ་ཚོམས་ཀྱིས་མཛེས་པ། ཞེས་གྲུབ་ པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་འདུས་པ་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ལྷུག་པ་དང་། ལེའུ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་གླེགས་བམ་གྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ལས་གཞུང་ཚོགས་ཡི་གེའི་རྒྱུད་དམ། བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་རྒྱུད་མཚོན་པར་ནུས་པའི་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་རྒྱུད་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་སྒྲ་བཏགས་མིང་ཚོགས་ལ། །བརྟེན་པའི་ཚིག་གིས་རབ་མཚོན་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་མ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། སྤྱིར་མདོ་ལས། བྲམ་ཟེ་ཆུ་ལ་ཇི་ཙམ་ཞིག །ཅེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། མི་ཡི་བདག་པོ་པུས་ནུབ་ཙམ། ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྟ་བུ་རྐང་པ་གཅིག་ལ་ཚིགས་བཅད་དུ་བཞག་པས་མཚོན་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར། རྐང་པ་གཅིག་པ་ནས་བདུན་པའི་བར་དང་། ཁྱད་པར། སྙན་ངག་མེ་ལོང་དང་། སྡེབ་སྦྱོར་རིན་འབྱུང་དུ། ཚིགས་བཅད་རྐང་བཞི་དེ་ཡང་ནི། །ཞེས་རྐང་པ་བཞིར་བཅད་ཅིང་རྐང་པ་བཞི་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཚིགས་བཅད། ཚིག་ལྷུག་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་སྤེལ་བའི་ཚིག་ལྷུག བཅད་ལྷུག་སྤེལ་བ་སྤེལ་མའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་དཔྱད་ན། སྟོན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས་ལོངས་སྐུ་དགོངས་པ་བརྡའི་ཚིག་མི་གསུང་བ་གསུང་བ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་དངོས་ཀྱི་འཁོར་འབྲས་དབང་ཐོབ་པས་སྟོན་འཁོར་དགོངས་པ་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་རྒྱུད་དོན་རང་སྣང་བའམ། དེ་ཉིད་མ་འོངས་པའི་གདུལ་བྱ་གོ་ཕྱེ་བའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལའང་རྒྱུད་དོན་སྒྲ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་ཤར་བའི་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་གསུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུད་གཞུང་སྟེ་སྒྲར་སྣང་བའི་རྒྱུད་དང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་སྒྲ་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་དབང་གིས་སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་དང་། ལྕེ་མཆུའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་སོགས་འཕྲད་པ་ལས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲར་གྲགས་པའི་རྒྱུད་དང་དེ་བརྗོད་པའི་རྟེན་ཕྱི་རོལ་དུ་ཡི་གེའི་གཟུགས་བརྙན་གླེགས་བམ་ལ་བཀོད་པ་ནི་བརྡར་གྱུར་པའི་རྒྱུད་གཞུང་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་དེ་ཙམ་མོ། །ངེས་ཚིག་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། བརྗོད་བྱའི་དོན་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲར་སྣང་ཞིང་སྒྲར་གྲགས་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྒྲ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སོགས་གཞུང་གི་ཚོགས་རྒྱུན་ཆགས་པའམ། གླེང་གཞི་ལ་ སོགས་པ་ལྔ་རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུའི་ཚུལ་དུ་འབྲེལ་བས་ན་རྒྱུད་དོ། །གཞན་དུ་ན་བརྗོད་བྱ་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་མིང་ཐོབ་པས་དེ་རྗོད་བྱེད་ལའང་རྒྱུད་ཅེས་བཏགས་སོ། །དབྱེ་ན། འཆད་གཞིར་གྱུར་པ་རྩ་བའི་རྒྱུད་དང་འཆད་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་བཤད་པའི་རྒྱུད་གཉིས་སམ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཉིད་ལའང་ཚིག་གི་ཚོགས་པ་ལེའུ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སུ་བཅད་དེ་གནས་ལ། དེ་ཡང་ལེའུ་དང་པོས་ལོངས་སྐུའི་གླེང་གཞི། གསུམ་པའི་སྟོད་ཀྱིས་སྤྲུལ་སྐུ་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་གླེང་གཞི། བཅོ་ལྔ་པས་ཁྲོ་བོའ་གླེང་གཞི་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་གླེང་གཞིའི་རྣམ་བཞག་བསྟན། ལེའུ་གཉིས་པས་རྐྱེན་གླེང་བསླང་བ། ལེའུ་གསུམ་པའི་སྨད་ནས་ཉེར་གཅིག་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ཡོངས་ཤེས་རྒྱུད་དོན་དང་། དེ་དག་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་རྒྱུད་ཀྱི་དགོས་འབྲེལ་དང་། ལེའུ་ཐ་མས་གདམས་གཏད་རྣམས་སྟོན་ཅིང་། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་རྒྱུད་དོན་ལའང་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོ་བཅུའི་སྟོན་ཚུལ་ནི། ལེའུ་གསུམ་པའི་སྨད་དང་བཅུ་གཅིག་པའི་དབུར་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་བསྟན་པ་སོགས་ལེའུ་དུ་མ་ནས་དུམ་ཆ་དུམ་ཆས་དང་པོ་ལྟ་བའི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པ་ལ་སོགས་ཏེ། ལེའུ་གང་དང་གང་གིས་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་པོ་བཅུ་ཇི་ལྟར་བསྟན་ཚུལ་གཙོ་ཆེ་ཆུང་གི་སྒོ་ནས་གཞུང་ཉིད་ལ་ཞིབ་མོར་དཔྱད་པས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཞི་ཁྲོ་སྤྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཆོས་རྣམས་ལེའུ་གང་དང་གང་གིས་སྟོན་ཚུལ་ཡང་ཞི་བ་སྟོན་པའི་ལེའུ་དགུ། ཁྲོ་བོ་སྟོན་པའི་ལེའུ་ལྔ། ཞི་ཁྲོ་ཐུན་མོང་དུ་སྟོན་པའི་ལེའུ་བརྒྱད་དེ། དེ་དག་གི་ཚུལ་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲོ་ན་ཞིབ་ཏུ་བསྙད་པས་ཆོག་གོ །དེ་དག་གིས་སྤྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བཤད་
Chinese
就像是编纂一样。名称本身不作一般性的添加，首先仅显示其本质；其次，将作为对象的事物等各种范畴的差别一一区分，从而显示该事物及其意义的差异，这就是词。例如，在马车上，法轮伞盖左右有雌雄鹿支撑。使这些名称和词语清晰的要素被称为字母，例如阿和嘎等元音和辅音字母。因此，字母组合形成名称，例如，四个辅音字母“嘎”、“阿”、“瓦”、“阿”，加上两个元音字母“阿”，组合成“嘎瓦”（柱子）。名称组合形成词，例如，“柱子”、“栋梁”、“珍宝”、“镶嵌”等多个名称，通过范畴的连接，形成“由柱子支撑的栋梁，被珍宝的镶嵌所装饰”。这些组合依次形成诗歌、散文和章节，最终连续成书，从而形成能够表达经文集合的文字体系，或者能够表达所表达意义的意义体系的表达声音体系。正如所说：“依靠字母、声音、名称的集合，词语能够完美地表达。”其中，诗歌、散文和混合文的特征是：一般来说，在经文中，当被问及“婆罗门，水有多深？”时，回答说“人的主人，到膝盖那么深。”像这样，将一句置于诗歌中，正如《阿毗达磨集论》中所说，从一句到七句，特别是《诗镜》和《韵律宝藏》中，“诗歌四句也是”，将四句分开，具有四句集合性质的就是诗歌。散文是连续展开的散文。诗歌和散文混合的就是混合文的特征。如果对此进行研究，从导师智慧的显现中，化现报身，不宣说表意的词语，通过大宣说的门径，获得真实的眷属和果位，导师和眷属的意趣融为一体，在他们的心中，续部的意义自然显现，或者，为了未来能够被调伏的弟子们理解，续部的意义也以声音总体的形式显现在他们的心中，这就是名称、词语和字母的显
English
It is like a compilation. The name itself is not generally added, but first, only its essence is shown; second, the differences of various categories such as objects are distinguished one by one, thereby showing the difference between that thing and its meaning, which is the word. For example, on the chariot, there are male and female deer supporting the Dharma wheel and umbrella on the left and right. The elements that make these names and words clear are called letters, such as vowels and consonants like A and Ka. Therefore, the combination of letters forms a name, for example, the four consonants "Ga", "A", "Va", "A", plus the two vowels "A", combine to form "Gava" (pillar). The combination of names forms a word, for example, multiple names such as "pillar", "beam", "jewel", "inlay", etc., connected by categories, form "the beam supported by the pillar, decorated with the inlay of jewels". These combinations successively form poetry, prose, and chapters, and finally continuously become books, thereby forming a system of writing that can express the collection of scriptures, or a system of expressive sounds that can express the system of meanings of the expressed meaning. As it is said: "Relying on the collection of letters, sounds, and names, words can perfectly express." Among them, the characteristics of poetry, prose, and mixed text are: Generally speaking, in the scriptures, when asked "Brahmin, how deep is the water?", the answer is "The lord of men, up to the knees." Like this, placing a sentence in poetry, as stated in the Abhidharmasamuccaya, from one sentence to seven sentences, especially in the Kavyadarsha and the Compendium of Prosody, "The four lines of poetry are also", separating the four lines, that which has the nature of a collection of four lines is poetry. Prose is prose that unfolds continuously. The characteristic of mixed text is the mixture of poetry and prose. If we study this, from the manifestation of the wisdom of the teacher, the Sambhogakaya is manifested, not speaking the words of intention, through the gate of great speech, obtaining the true retinue and fruition, the intention of the teacher and the retinue become one, and in their hearts, the meaning of the tantra naturally appears, or, for the future disciples who can be tamed to understand, the meaning of the tantra also appears in their minds in the form of the totality of sounds, which is the manifestation of names, words, and letters.
Chinese
母续部的根本，即声显现之续，以及与之相应的，以声音表达意愿的力量，头顶等处所，以及舌唇的结合等行为相遇，从口中说出的是声名之续，以及表达它的所依，在外将文字的形象写在书本上，是符号化的续部根本。从能诠释的角度来分，就只有这些。定义是：为什么称为声之续？因为要表达的意义本身，是能被理解的，能诠释的方法是声音的显现，因为声音的传达，所以是声。分段等的经典集合是连续不断的，或者说开场白等五种，以因、缘、果的方式相连，所以是续。另一种说法是，因为所诠释的获得了续的名称，所以能诠释的也被称为续。
English
The root of the Mother Tantra, which is the Tantra of Sound Appearance. Correspondingly, due to the power of expressing intentions through sound, the places such as the crown of the head, and the actions such as the combination of tongue and lips, when they meet, what is spoken in the mouth is the Tantra of Sound Fame. And its support for expression, externally, writing the image of letters on books, is the Tantra Root that has become symbolic. From the perspective of the expresser, that's all. The definition is: Why is it called the Tantra of Sound? Because the meaning to be expressed itself is understandable, the method of expression is the appearance of sound, and because of the transmission of sound, it is sound. The collection of scriptures such as verses is continuous, or the five such as the introduction are connected as cause, condition, and result, so it is a Tantra. Alternatively, because what is to be expressed obtains the name of Tantra, so what can express is also called Tantra. Classification: It is divided into two types: the root Tantra, which is the object of explanation, and the explanatory Tantra, which is the explainer. Or the root Tantra itself is also divided into twenty-two chapters, residing in it. Among them, the first chapter is the introduction to the Sambhogakaya, the first half of the third chapter is the introduction to the Nirmanakaya taming beings, and the fifteenth chapter is the introduction to the Wrathful Deity, all of which show the classification of the cause introduction. The second chapter is the introduction to dependent origination, from the second half of the third chapter to the twenty-first chapter is the result of fully understanding the meaning of the Tantra, and for these, the necessity and relevance of the Tantra are universally present. The last chapter shows the teachings and transmissions. Regarding the meaning of the Tantra to be fully understood, the way to show the ten realities of the Tantra is: the second half of the third chapter and the middle of the eleventh chapter show the way to establish views, etc., from many chapters, part by part, first showing the classification of views, etc. Which chapter and which chapter show how the ten realities of the Tantra are shown, it can be understood by studying the scripture itself in detail from the perspective of major and minor. Which chapter and which chapter show the peaceful and wrathful general and individual dharmas, the nine chapters showing peace, the five chapters showing wrathful deities, and the eight chapters showing peace and wrath together. These principles, if wise people like, it is enough to explain in detail. These explain the classification of the general meaning.