Tibetan
ཉོན་མོངས་པས་མི་འཆིང་བ་གནད་གཅིག་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་འདོད་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་རང་གི་ལམ་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་དོན་གནད་གཅིག་པའི་ངོས་ནས་དགག་དགོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་རྫས་ཡོད་དུ་ལྟ་བས་སོ་ཐར་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀུན་རྫོབ་རྫས་ཡོད་དུ་བལྟས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་བསྒྱུར་བ་དང་། གསང་སྔགས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ལྔར་བལྟས་ཏེ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་ན། དེ་གསུམ་གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་སོ་སོ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་། དོན་ཉོན་མོངས་པ་རང་མཚན་པ་སྤོང་བར་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན། དུག་སྤོང་བ་དང་། སྨན་གྱིས་སྦྱོང་བ་དང་། སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་སྟེ་ཟ་བ་གསུམ་ཀས་ཀྱང་དུག་གིས་མི་འཆི་བའི་དགོས་པ་སྒྲུབ་པར་གཅིག་པ་བཞིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ནི། སོ་ཐར་ཀུན་སློང་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་ན། །ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན། །དབང་ཐོབ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྡོམ་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ཡིན་ནོ་ཞེས། །འབུམ་ཕྲག་ལྔ་བའི་ལུང་གིས་གསལ་བར་གྲུབ། །ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྤྱིར་སྔ་ཕྱིར་བྱོན་པའི་ཆེན་པོ་དག །སྡོམ་པ་གསུམ་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་དང་། གནས་གྱུར་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་ལུགས་གཉིས། ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ལའང་། གོང་མས་འོག་མ་ཟིལ་གནོན་དུ་འདོད་པ་དང་། འོག་མ་གོང་མའི་རྟེན་དུ་བྱས་ཏེ་རྟེན་བརྟེན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་གཉིས། དང་པོ་ནི་སྐར་ཟླ་ཉི་གསུམ་གྱི་དཔེས་གོང་མས་འོག་མ་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་ཀུན་གཞིི་ལ་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་ཀྱི། འོག་མ་མངོན་གྱུར་དུ་མི་གནས་པའི་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་མི་འཐད་དེ། བྱང་སེམས་སྡོམ་ལྡན་གྱི་རྒྱུད་ལ་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་མངོན་གྱུར་མེད་ཀྱང་ཀུན་གཞི་ལ་དེའི་བག་ལ་ཉལ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་དགེ་སློང་གི་གོ་ཆོད་དམ་མི་ཆོད། ཆོད་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། དགེ་སློང་དུ་ཐལ། ཀུན་གཞི་ལ་དགེ་སློང་གི་བག་ཆགས་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ཕུལ་བའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ཡོད་པར་ཐལ། དེའི་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྡོམ་པའི་བག་ཆགས་འབྲང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱི་འོག་ཏུ་ཟླ་བ་དང་སྐར་མའི་འོད་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མུན་པ་སྲིད་པར་ཐལ། སྡོམ་པ་གསུམ་ན
Chinese
不被烦恼束缚的关键在于，两者都同样不被欲望的污垢所染污。因此，各自的道路虽然看起来不同，但从关键点相同这一角度来说，需要断除的就完全相同。例如，声闻乘认为两种真谛都是实有，因此通过别解脱戒来断除烦恼；菩萨乘认为世俗谛是实有，从而将烦恼转化为法性；密宗则将五烦恼的自性视为五种智慧，并将其作为道。因此，这三者对治的方式虽然看起来各不相同，但实际上都是为了断除具有自性的烦恼。例如，解毒、用药排毒和通过念咒来食用毒物，这三者都能实现不被毒物所害的目的。 第三，本体转变是指：别解脱戒被发起殊胜意乐菩提心所摄持，就成为名为“断除恶行之律仪”的戒律；获得灌顶后，就转变为金刚持的律仪。因此说，这就是本体的转变。五部经的教证中对此有明确的说明。也就是说，一般来说，先前和后来出现的诸位大德，对于三戒的本体，有两种观点：一种认为三戒本体各不相同，另一种认为转变之后本体相同。在认为本体各不相同的观点中，又分为两种：一种认为上者能压伏下者，另一种认为下者成为上者的基础，即认为存在能依和所依的关系。第一种观点认为，以上者压伏下者，以下者以潜伏的方式存在于阿赖耶识中，而下者不会显现，这可以用星星、月亮和太阳这三者的例子来说明。这种观点是不合理的。因为，具有菩萨戒的相续中，即使没有显现比丘戒，仅仅因为阿赖耶识中存在比丘戒的习气，就能算是比丘吗？如果算，那么一切众生都有法相，都是比丘，因为阿赖耶识中必须存在比丘的习气。不仅如此，舍弃比丘戒的补特伽罗，你的相续中也应该存在比丘戒，因为他的意识流中存在戒律的习气。这个比喻也是不恰当的，因为在太阳的光芒下，月亮和星星的光芒会被遮蔽，因此应该存在非共同的黑暗。三种律仪
English
The key to not being bound by afflictions is that both are equally not tainted by the defilement of desire. Therefore, although their respective paths appear different, from the perspective of having the same key point, what needs to be abandoned is completely the same. For example, the Hearers consider both truths to be substantially existent, and thus abandon afflictions through individual liberation vows; Bodhisattvas consider conventional truth to be substantially existent, thereby transforming afflictions into dharmata; and Tantrikas view the nature of the five afflictions as the five wisdoms, and thus make them the path. Therefore, although the methods of these three antidotes appear different, in essence, they are all the same in abandoning afflictions that have self-nature. For example, detoxifying, using medicine to purify, and eating poison after consecrating it with mantras—all three achieve the purpose of not being harmed by poison. Third, the transformation of essence is: if individual liberation is seized by the aspiration of bodhicitta, it becomes the discipline called "vows to abandon misdeeds"; after obtaining empowerment, it transforms into the vows of Vajradhara. Therefore, it is said that this is the transformation of essence. The testimony of the five hundred thousand verses clearly establishes this. That is to say, in general, the great ones who came before and after have two views on the essence of the three vows: one view holds that the three vows have different essences, and the other holds that after transformation, they have the same essence. Among the views that hold that they have different essences, there are two types: one holds that the higher suppresses the lower, and the other holds that the lower becomes the basis of the higher, that is, it is considered that there is a relationship between the dependent and the depended upon. The first view holds that the higher suppresses the lower, and the lower exists in the form of latency in the alaya consciousness, but the lower does not manifest, which can be illustrated by the example of the three—stars, the moon, and the sun. This view is unreasonable. Because, in the continuum of someone who has bodhisattva vows, even if the bhikshu vows do not manifest, can they be considered a bhikshu simply because there is a latency of bhikshu vows in the alaya consciousness? If so, then all sentient beings have dharmas and are bhikshus, because there must be a habit of bhikshu in the alaya consciousness. Moreover, the person who has renounced the bhikshu vows should also have bhikshu vows in your continuum, because there is a habit of vows following in his mindstream. The metaphor is also inappropriate, because under the rays of the sun, the light of the moon and stars will be obscured, so there should be uncommon darkness. The three vows
Tibetan
ང་མ་འདོམ་པའི་ཚེ་གོང་མའི་བཅས་པ་ལས་གཞན་པའི་འོག་མའི་བཅས་འགལ་གྱི་ལྟུང་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དུ་མ་ཞིག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྣོད་དྭངས་པར་ཆུ་རྙོག་མེད་བླུགས་པའི་ནང་དུ་མརྒད་ལྟ་བུ་བཅུག་པ་ན་སྣོད་དང་ཆུ་གཉིས་ཀ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁ་དོག་ཏུ་འགྱུར་བས་རིན་པོ་ཆེའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་། དེ་གསུམ་རྟེན་བརྟེན་པའི་ཚུལ་དུ་རྫས་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་གོང་མས་ཟིན་པ་ན་འོག་མ་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའོ་ཞེས་བཞེད། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྣོད་དེ་ཆུ་དང་ནོར་བུ་གཉིས་ཀའི་རྟེན་དུ་མེད་མི་རུང་བ་བཞིན་དུ་སྡོམ་པ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་སོ་ཐར་ངེས་པར་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་གོང་མ་གཉིས་ཀྱང་རྟེན་གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་ཁོ་ན་ལས་གཞན་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐལ་ཞིང་། དེར་མ་ཟད་དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་ངེས་པར་མཐོང་ནས་དགེ་སློང་གི་བསླབ་པ་ཕུལ་བའི་ཚེ། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཕུལ་བས་སྡོམ་པ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱང་གཏོང་བར་ཐལ། ཁྱོད་སྡོམ་པ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་གང་ཞིག །རྟེན་བཏང་ན་བརྟེན་པ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟེན་སྣོད་མེད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆུ་དང་ནོར་བུའང་མེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟིལ་གནོན་དང་རྟེན་བརྟེན་པར་འདོད་པ་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་ཐུན་མོང་བ་ནི། སྡོམ་པ་གསུམ་ངོ་བོ་རྫས་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན། གཙོ་སེམས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་རིགས་མཐུན་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གསུམ་ཅིག་ཅར་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་གཞུང་འདིའི་དགོངས་པ་ནི། སྡོམ་པ་གསུམ་གནས་གྱུར་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་ཞིང་། ལུགས་འདི་ནི་སྔ་འགྱུར་གྱི་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ལྟར། ལོ་ཙཱ་བ་རོང་ཟོམ་ཆོས་ཀྱི་བཟང་པོ། ཟུར་ལུགས་ཀྱི་བླ་མ་ཕལ་ཆེ་བ་དང་། དེའི་བཤད་སྒྲོས་རྩལ་འདོན་གྱིས་འཆད་པ་པོ་སྣར་སྟོན་སེང་གེ་འོད། ཁྱད་པར་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་དྲི་མེད་འོདཟེར། བདག་ཅག་གི་རྩ་བའི་བླ་མ་རྗེ་གཏེར་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སོགས་སྔ་འགྱུར་གྱི་མཁས་གྲུབ་རྣམས་དང་། གསར་མའི་ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོ། འཇམ་པའི་དབྱངས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ། གསར་རྙིང་གི་མཁས་གྲུབ་འགྲན་ཟླ་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་རྨ་མེད་པ་ཡིན་པས་མཁས་པའི་སྐྱེས་བུས་བསྔགས
Chinese
因为如果我不舍弃，就会存在许多并非上部律仪所遮止的，下部律仪违背的堕罪。第二种观点是：在清澈的容器中倒入没有杂质的水，放入绿宝石之类的东西，容器和水都会变成宝石的颜色，成为宝石的一部分。就像这三者作为所依能依的关系，是不同的事物一样，他们认为上部律仪摄持下部律仪时，下部律仪成为一部分，而不是不同的事物。这也是不合理的，就像容器对于水和宝石两者来说都是不可或缺的所依一样，上部两种律仪的所依必定需要别解脱戒。如果这样，那么上部两种律仪也只能以三洲的男女为所依才能产生，这太过分了。不仅如此，当比丘金刚持为了利益他人，确信会改变，而舍弃比丘的学处时，那个相续中的比丘戒，你因为舍弃，也会导致舍弃上部两种律仪。你作为上部两种律仪产生和存在的所依是什么呢？因为舍弃所依，就会舍弃所依物，因为没有作为所依的容器，那么依赖于它的水和宝石也必定不存在。降伏和认为所依能依两者共同的过失是：如果像那样认为三种律仪的自性是不同的事物，那么就会导致一个主要的心识的眷属中，同时存在三种同类而自性不同的心所。因此，这是不合理的。因此，我方宗派的观点是：三种律仪是转变处所，自性相同而反体不同。这个宗派就像从宁玛派的幻化网等经典中清楚显示的那样。译师荣 सोम 却吉桑布（Rongzom Chökyi Zangpo），祖尔派的大多数上师，以及以阐释其论述而闻名的纳敦 僧格沃（Narton Sengé Ö），特别是全知者大 智美沃色（Trimé Özer），以及我等的根本上师 杰 德钦 却吉嘉波（Jé Tertön Chökyi Gyalpo）等宁玛派的智者和成就者们，以及噶当派的译师仁钦桑布，文殊菩萨的化身 大 萨迦班智达及其追随者们，新旧派别中无与伦比的智者和成就者们的观点是毫无瑕疵的，因此受到智者的赞扬。
English
Because if I do not relinquish it, there will be many non-common transgressions of the lower vows that are not prohibited by the higher vows. The second view is: When an emerald-like object is placed in a clear container filled with pure water, both the container and the water turn the color of the jewel, becoming a part of the jewel. Just as these three are different substances in a dependent relationship, they believe that when the higher vows are taken, the lower vows become a part, but are not different substances. This is also unreasonable, because just as the container is indispensable as a basis for both water and jewel, the Pratimoksha vows are definitely necessary as a basis for the two higher vows. If this is the case, then the two higher vows can only arise based on men and women of the three continents, which is too extreme. Moreover, when a Bhikshu Vajradhara, seeing that it will definitely change for the benefit of others, relinquishes the Bhikshu's precepts, the Bhikshu's vows in that continuum, because you relinquish them, it follows that you also relinquish the two higher vows. What is your basis for the arising and abiding of the two higher vows? Because relinquishing the basis leads to relinquishing the dependent, because without the container as the basis, the water and jewel that depend on it must also not exist. The common fault of both those who assert subjugation and dependence is: If the three vows are considered to be different entities in nature, then it would follow that in the retinue of one main mind, there would simultaneously be three mental factors of the same kind but different natures. Therefore, this is unreasonable. Therefore, the view of our own system in this text is: The three vows are transformed places, the same in essence but different in aspects. This system, as clearly shown in the Guhyagarbha Tantra and other texts of the Early Translation School, is held by translators Rongzom Chökyi Zangpo, most of the Zur tradition lamas, and Narton Sengé Ö, who is famous for explaining its commentaries, especially the omniscient great Trimé Özer, and our root guru Jé Tertön Chökyi Gyalpo, and other scholars and accomplished masters of the Early Translation School, as well as the translator Rinchen Zangpo of the New Translation School, the great Sakya Pandita, an embodiment of Manjushri, and his followers. The views of these incomparable scholars and accomplished masters of both the old and new schools are flawless, and therefore praised by the wise.