Tibetan
ག་དང་ཡིད་ཀྱིས་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་རྣམས་ཏེ། དང་པོ་ལུས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་ནི། མིག་ཕབ་སྟེ་ལྟ་བར་བྱ་བ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། དོན་མེད་རྒྱུག་མཆོང་སོགས་དགག་བྱ་ལས་ཉམས་པའོ། །གཉིས་པ་ངག་གི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་ནི། ལེགས་པར་འོངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། བྲེ་མོའི་གཏམ་སྨྲ་བ་སོགས་དགག་བྱ་ལས་ཉམས་པའོ། །གསུམ་པ་ཡིད་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་ནི། བྱམས་སྙིང་རྗེ་དང་དྲན་ཤེས་བག་ཡོད་བསྟེན་པ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། ཆགས་སྡང་མི་སྤོང་བ་སོགས་དགག་བྱའི་བསླབ་བྱ་ལས་ཉམས་པ་སྟེ་དབང་པོ་འབྲིང་རྟུལ་གྱི་ཡན་ལག་གི་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དག་ཏུ་འདུ་ བར་བཤད་དོ། །དེ་ཡང་རྩ་ལྟུང་རྣམས་ལ་ཀུན་སློང་ཉོན་མོངས་དྲག་ཞན་སོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་རྩ་ལྟུང་དེ་དག་བྱུང་ནས་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ན་འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་གཏོང་ལ། སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་ཇི་སྲིད་རྫོགས་བྱང་ལས་བློ་མ་ལོག་པ་དེ་སྲིད་དུ་མི་གཏོང་ངོ་། །དེས་ན་སྨོན་སེམས་བཏང་བ་རྩ་ལྟུང་དང་སྡོམ་པའི་གཏོང་རྒྱུ་གཉིས་ཀར་འདོད་པ་དབུ་མ་པའི་ལུགས་སོ། །རྩ་ལྟུང་བྱུང་ཡང་ཐུན་ཚོད་ལས་མ་འདས་གོང་དུ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་ན་སྡོམ་པ་མི་གཏོང་ལ། ཐུན་ཚོད་ནི་ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་དྲུག་ཆའི་མཐའོ། །ཉེས་བྱས་ནི་ཉིན་ཞག་གཅིག་འདས་ན་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལྟུང་བ་རྣམས་སྤོང་བའི་སེམས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་ནི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་དགེ་ཚོགས་སྒྲུབ་པ་ལ་བསླབ་པ་ནི་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་པ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་པོ་དེ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། ཡུམ་བར་མ་ལས། གང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྡོམ་པའི་སེམས་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་སེམས་དང་། སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་གསུམ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། །ཞེས་དང་། བྱང་ས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ནི་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཙམ་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། ཞེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་ཐམས་ཅད་དེ་གསུམ་དུ་འདུས་པས། དེའི་སྤང་བྱ་རྣམས་སྤོང་ཞིང་། བསྒྲུབ་བྱ་རྣམས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་ཉིད་བསྲུང་ཚུལ་གྱིས་འགག་བསྡུ་བ་ལ
Chinese
以及从意的学处中退失等。第一，从身的学处中退失是：应做之事，如垂眼视等；应遮之事，如无意义的奔跑跳跃等。第二，从语的学处中退失是：应做之事，如说“很好，来了”等；应遮之事，如说轻浮之语等。第三，从意的学处中退失是：应做之事，如修持慈悲和忆念正知谨慎等；应遮之事，如不舍贪嗔等，即是从应遮的学处中退失，如是，根器中下的有情之支分过患，也说包含于这些之中。 此外，对于根本堕罪，虽无发心烦恼强烈等差别，然若这些根本堕罪生起后，超过时限，则舍弃入行发心的律仪；希愿发心的律仪，则直至未从圆满菩提退转之前，皆不舍弃。因此，认为舍弃希愿心是根本堕罪和舍弃律仪二者的原因，是中观派的观点。即使生起根本堕罪，若未超过时限之前生起后悔，则不舍弃律仪；时限是一昼夜的六分之一。恶作若超过一日一夜，则会成为堕罪。 第二，修持的学处是：具有连同种子般，舍弃如前所说诸堕罪之心，是摄律仪戒；修学以六度波罗蜜多所摄之善资粮，是摄善法戒；具有连同种子般，欲成办有情暂时与究竟之利乐之心，是饶益有情戒，即应精勤修学此三戒。如《母续》中云：“何者守护不善心，聚集善法心，成熟有情心，于此三种发精进。”又如《菩萨地》中云：“菩萨一切之律仪，唯此三种即已尽。”如是，菩萨的一切学处皆包含于此三者之中，故应断除彼等之应舍，并一心修学应取。 第二，以守护彼等之方式而总结
English
And those who have fallen away from the precepts of the mind, etc. First, falling away from the precepts of the body is: things to be done, such as looking down, etc.; things to be avoided, such as meaningless running and jumping, etc. Second, falling away from the precepts of speech is: things to be done, such as saying "Very good, you have come," etc.; things to be avoided, such as speaking frivolous words, etc. Third, falling away from the precepts of the mind is: things to be done, such as cultivating loving-kindness, compassion, mindfulness, and conscientiousness, etc.; things to be avoided, such as not abandoning attachment and aversion, etc., that is, falling away from the precepts of what should be avoided. Thus, it is said that the faults of the limbs of sentient beings of middling and inferior faculties are also included in these. Furthermore, although there is no distinction of strong or weak motivation and affliction for the root downfalls, if these root downfalls arise and exceed the time limit, then the vows of entering the Bodhicitta are abandoned; the vows of aspiration Bodhicitta are not abandoned until one has not turned away from complete enlightenment. Therefore, the view that abandoning the aspiration mind is the cause of both the root downfall and the abandonment of vows is the view of the Madhyamaka school. Even if a root downfall arises, if remorse arises before the time limit has passed, then the vows are not abandoned; the time limit is the end of one-sixth of a day and night. If an evil deed exceeds one day and one night, it will become a downfall. Second, the precepts of practice are: the mind that abandons the downfalls as mentioned above, together with the seeds, is the discipline of restraining misdeeds; studying the accumulation of merit gathered by the six perfections is the discipline of gathering good dharmas; the mind that desires to accomplish the temporary and ultimate benefit and happiness of sentient beings, together with the seeds, is the discipline of benefiting sentient beings, that is, one should diligently study these three disciplines. As it is said in the Middle Mother Sutra: "Whoever guards the mind of non-virtue, gathers the mind of good dharmas, and matures the mind of sentient beings, should make diligent effort in these three Bodhicittas." And as it is said in the Bodhisattva-bhumi: "All the disciplines of a Bodhisattva are exhausted in just these three." Thus, all the precepts of a Bodhisattva are included in these three, so one should abandon what should be abandoned and single-mindedly study what should be taken up. Second, summarizing by the way of protecting them
Tibetan
། ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་དང་། བསྲུང་ཚུལ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ཉེས་དམིགས་བསམ་པ་ལ། ཁས་བླངས་ཉམས་པ། མིང་དོན་ཤོར་བ། ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བའོ། །དང་པོ་ཁས་བླངས་ཉམས་པ་ནི། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བསླུས་པས་སངས་རྒྱས་མི་མཉེས། ཡུལ་སེམས་ཅན་བསླུས་པས་སེམས་ཅན་མི་མགུ། རང་ཆེད་དུ་བསླུས་པས་རང་དོན་ཉམས་ཤིང་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་སྨད་པ་སྟེ། བློ་གྲོས་ རྒྱ་མཚོའི་མདོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་བཞིན་མི་བྱེད་ན་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་བསླུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་། གཉིས་པ་མིང་དོན་ཤོར་བ་ནི། རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་སྲིད་ཤོར་བ་ལྟར་ཚེ་འདིར་བཀྲ་མི་ཤིས་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ཞིང་། འཆི་ཁར་མྱ་ངན་གྱིས་གདུང་བར་མདོ་ལས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ནི། ཕྱི་མར་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ཞིང་དེ་ལས་ཀྱང་ཐར་བར་དཀའ་བ་དང་། རྩ་ལྟུང་གི་ཉེས་པས་ནི་སྔོན་དུ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་ལྷ་དང་བཅས་པ་བསླུས་པས་སྤྱིར་ངན་འགྲོ་དང་། ཁྱད་པར་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་སྲུང་ཚུལ་དངོས་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ཉེས་དམིགས་ཅན་གྱི་ལྟུང་བ་དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ནི། མི་ཤེས་པ་དང་། བག་མེད་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་དང་། མ་གུས་པའོ། །དེ་ལ་མི་ཤེས་པ་ནི་བསླབ་པ་ལ་འབད་ཀྱང་ལྟུང་བའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་བསླབ་བྱ་རྣམས་ཉན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །བག་མེད་པ་ནི་ལྟུང་བ་ཤེས་ཀྱང་ཉེས་དམིགས་མ་མཐོང་བའམ། མཐོང་ཡང་དྲན་ཤེས་མེད་པས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་བླང་དོར་གྱི་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པར་དྲན་པ་དང་སྒོ་གསུམ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་ལེགས་ཉེས་གང་ལ་འཇུག་ལྡོག་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་དང་། བདག་གམ་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉེས་པ་ལ་འཛེམ་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་། གཞན་གྱིས་སྨད་དུ་འོང་སྙམ་ནས་འཛེམ་པའི་ཁྲེལ་ཡོད་དང་ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ལ་འཇིགས་ནས་བག་ཡོད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་ནི། འཛེམ་བག་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་དུག་གསུམ་ཤས་ཆེ་བས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་རང་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་ཏེ་ཉོན་མོངས་གང་ཤས་ཆེ་བ་ལ་གཉེན་པོ་འབད་ནས་བསྟེན་ཅིང་འདི་ཙམ་འགལ་ཡང་ཉེས་པ་ཆུང་ངོ་སྙམ་པའི་བག་ཡངས་ཀྱི་ཚོད་ཡོད་མི་བྱའོ། །མ
Chinese
思考罪过，以及守护之实际方法。首先，思考罪过包括：违犯誓言，名不副实，堕入恶道。首先，违犯誓言是指：欺骗导师佛陀，令佛陀不悦；欺骗所化众生，令众生不喜；为自己而欺骗，则自利受损，并为天人等世间所呵责。《海慧经》中说：“菩萨如是发心后，不如其所说而行，即是欺骗天人等世间。”等等。其次，名不副实是指：如国王失去王位一般，此生会发生各种不吉祥之事，临终时则为忧伤所煎熬，经中如是说。第三，堕入恶道是指：来世堕入恶道，且难以从中解脱；根本堕罪的过患是，先前所积的一切菩提心善根都会毁坏；欺骗了本尊及天人等，则普遍会堕入恶趣，特别是会堕入地狱，如云：“众生乃大地狱之因。”一般。其次，守护之实际方法是：产生如是罪过的原因是：无知，放逸，烦恼炽盛，以及不恭敬。其中，无知是指：虽努力学习，却因不知堕罪之相而犯堕罪，对此，应听闻所学而了知。放逸是指：虽知堕罪，却未见其过患，或虽见其过患，却因无正念而犯堕罪，对此，应不忘取舍之相，以正念和对三门分别观察，了知应行应止的智慧，以及因顾及自身或佛法而不犯错的知惭，和因顾及他人指责而不犯错的知愧，并因畏惧恶行的果报而修习不放逸。烦恼炽盛是指：虽稍有顾忌，却因三毒炽盛而由烦恼产生堕罪，对此，应观察自相续，对治何种烦恼最为炽盛，且不应认为仅仅违犯这一点点罪过不大而放纵自己。
English
Thinking about transgressions and the actual method of guarding. First, thinking about transgressions includes: breaking vows, losing the meaning of the name, and falling into evil destinies. First, breaking vows means: deceiving the teacher Buddha, making the Buddha unhappy; deceiving sentient beings to be tamed, making sentient beings displeased; deceiving for oneself, then self-interest is damaged, and it is condemned by the world including gods and humans. The Ocean of Wisdom Sutra says: "If a Bodhisattva, after generating such a mind, does not act as he said, he is deceiving the world including gods and humans." and so on. Secondly, losing the meaning of the name means: like a king losing his kingdom, various inauspicious things will happen in this life, and at the time of death, he will be tormented by sorrow, as stated in the sutra. Thirdly, falling into evil destinies means: in the next life, one will fall into evil destinies and it will be difficult to escape from them; the fault of the root downfall is that all the Bodhicitta roots of virtue previously generated will be destroyed; deceiving the deities and gods, one will generally fall into evil destinies, especially into hell, as it is said: "Sentient beings are the cause of the great hell." in general. Secondly, the actual method of guarding is: the causes of such transgressions with such faults are: ignorance, carelessness, abundant afflictions, and disrespect. Among them, ignorance means: although one strives to learn, one commits transgressions because one does not know the characteristics of transgressions. Therefore, one should listen to and understand the precepts. Carelessness means: although one knows the transgressions, one does not see the faults, or although one sees the faults, one commits transgressions because one does not have mindfulness. Therefore, one should not forget the aspects of what to take and what to abandon, with mindfulness and observing the three doors separately, knowing the wisdom of what to engage in and what to refrain from, and knowing shame for not making mistakes because of considering oneself or the Dharma, and knowing embarrassment for not making mistakes because of considering others' accusations, and cultivating non-carelessness by fearing the consequences of evil deeds. Abundant afflictions means: although one has a little bit of caution, one commits transgressions because the three poisons are strong. Therefore, one should examine one's own mind stream, and diligently rely on the antidote to whichever affliction is strongest, and one should not be complacent thinking that it is not a big deal to violate just this little bit.