Tibetan
རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ན་སྟོན་པས་གཟིགས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་འདུལ་བར་དགོངས་ཏེ་རྟ་ཐུལ་དང་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་གཉིས་འདུལ་བར་མངགས་པ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྟོན་པ་གང་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པས་གོ་ཏ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་པས། དེའི་ཆོས་སྟོན་བྱས་པས་བདེན་བཞིའི་ཚིགས་བཅད་བཤད་མ་ཐག་བདེན་པ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་སྟོན་པའི་སྤྱན་སྔར་སློབ་མ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་དང་བཅས་ཚུར་ཤོག་གིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་མཆོག་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་གྱི་མཆོག་མཽངྒལ་བུ་ཞེས་མཆོག་གཉིས་སུ་གྲགས། དེ་དང་འོད་སྲུང་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་དགེ་སློང་སྟོང་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུར་གྲགས། བྲམ་ཟེ་ནྱ་གྲོ་དྷ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་འཛམ་བུ་ཆུ་བོའི་གསེར་མདོག་དང་མཚུངས་པའི་བུད་མེད་བག་མར་བླངས་ཀྱང་དེ་གཉིས་མིང་སྲིང་གི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱིམ་དུ་ལོ་བཅུ་གཉིས་གནས། ཕ་མ་འདས་པ་དང་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་བ་སྦྱིན་པར་བཏང་། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ན་སྟོན་པ་དང་མཇལ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་སྟོན་པ་ལགས་ཀྱི་བདག་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ལགས་སོ། །ཞེས་པ་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས། ཕུང་པོ་ལྔའི་གདམས་ངག་བསྒོམས་ཏེ་ཞག་དགུ་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་སྟེ་ཉན་ཐོས་འོད་སྲུང་ཆེན་པོར་གྲགས་ཤིང་ཆོག་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྔགས། དེ་ནས་མེ་བྱིན་ཡང་ཚུར་ཤོག་གིས་བསྙེན་པར་རྫོགས། དེ་ནི་འཕགས་པ་ཀཱ་ཏྱ་ཡ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོད་མེད་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཁྱིམ་བདག་མུ་སྟེགས་ལ་དད་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེའི་སར་སྟོན་པ་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས། དེའི་ཆུང་མ་བདེ་ལྡན་མ་སྦྲུམ་མ་༼ལ༽། སྟོན་པས་བུ་བཙས་ཤིང་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་བོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་ཕ་དེས་མ་བཟོད་ནས་མ་ལ་འཇིག་པའི་སྨན་སྦྱིན་པས་ཀྱང་མ་གནོད། ཁུ་ཚུར་གྱིས་ལྟོ་བ་མཉེས་པར་མས་ཆོ་ངེ་བཏབ་པ་ཁྱིམ་མཚེས་ཀྱིས་མི་ཚོར་བའི་ཕྱིར་ནགས་གསེབ་ཏུ་སྐུ་མཉེད་པ་ཐལ་ཆེས་པས་མ་ཤི་བའི་རོ་དུར་ཁྲོད་བསིལ་ཚལ་དུ་ཁྱེར་བ་ན། གོ་ཏ་མས་ལུང་༼བསྟན་༽པའི་ཐོག་ཏུ་མ་བབ་ཅེས་དྲིལ་བསྒྲགས་སོ། །དེའི་ཚེ་སྟོན་པ་འཁོར་བཅས་དང་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་བཅས་དུར་ཁྲོད་དུ་གཤེགས། དེར་ཁྱིམ་བདག་གི་ཆུང་མའི་རོ་བསྲེག་པ་ལུས་བྱིངས་ཚིག་ནས་མེ་ཏོག་པདྨ་ཆེན་པོ་ཞིག་བྱུང་པདྨའི་ནང་དུ་ཁྱེའུ་མཚར་བ་ཞིག་བྱུང་བ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་བླངས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས
Chinese
去往王舍城（Rājagṛha）时，导师看见了他们。心想应该用声闻乘的修行来调伏他们，于是派遣马胜（Aśvajit）和遍行外道二人去调伏。这二人看见他们后，问道：“你的导师是谁？”回答说是乔达摩（Gautama）。当他们宣讲他的教法时，刚一说完四谛的偈颂，他们就证悟了真谛。之后，他们带着二百五十名弟子来到导师面前，以“来吧，比丘（ehi bhikṣu）”受具足戒，被称为智慧第一的舍利子（Śāriputra）和神通第一的目犍连（Maudgalyāyana）这两位殊胜者。他们与迦叶（Kāśyapa）及其眷属一起，被称为一千二百五十名比丘。名叫尼拘陀（Nyagrodha）的婆罗门，娶了一位与阎浮河（Jambūdvīpa）黄金颜色相似的女子为妻，但他们以兄妹相称，在家中住了十二年。父母去世后，他将家产全部布施。当他去往王舍城（Rājagṛha）时，见到了导师。他仅仅承认说：“尊者世尊是我的导师，我则是您的声闻。”就获得了具足戒。通过修习五蕴的法门，九天后证得了阿罗汉果，被称为大迦叶声闻，被赞誉为知足者中的第一。之后，燃灯（Agni-datta）也以“来吧，比丘（ehi bhikṣu）”受具足戒。他就是圣者迦旃延（Kātyāyana）。导师为他宣讲了不依赖有无二边的法，使他证得了阿罗汉果。在王舍城（Rājagṛha），有一位信仰外道的施主，导师前往他家乞食。他的妻子善生母（Bhadrā）怀有身孕。导师预言说：“她将生下一个儿子，出家后证得阿罗汉果。”那位父亲无法忍受，就给妻子服用了堕胎药，但没有奏效。母亲用拳头捶打腹部，痛苦地哀嚎，为了不让邻居听到，就在森林深处揉搓身体，由于用力过度，没有死去的尸体被抬到了寒林尸陀林（śītavana）。他们宣称：“乔达摩（Gautama）的预言没有应验。”当时，导师与眷属以及具身（Vigatakāya）一起前往尸陀林。在那里，施主的妻子被火化，整个身体燃烧后，出现了一朵巨大的莲花，莲花中出现了一个奇妙的男孩，具身（Vigatakāya）将他抱起，世尊
English
When going to Rājagṛha, the Teacher saw them. Thinking that they should be tamed by the conduct of the Śrāvakayāna, he sent Aśvajit and the two wandering ascetics to tame them. The two saw them and asked, "Who is your teacher?" They replied that it was Gautama. When they taught his Dharma, as soon as they recited the verses of the Four Noble Truths, they realized the truth. Then, with two hundred and fifty disciples, they came before the Teacher and were fully ordained with "Come, Bhikṣu." They were known as the two supreme ones, Śāriputra, the foremost in wisdom, and Maudgalyāyana, the foremost in miraculous powers. Together with Kāśyapa and his retinue, they were known as the one thousand two hundred and fifty Bhikṣus. A Brahmin named Nyagrodha took a woman whose color was like the gold of the Jambū River as his wife, but they lived as brother and sister in their home for twelve years. After their parents passed away, he gave away all the family's wealth. When he went to Rājagṛha, he met the Teacher. He merely acknowledged, "Venerable Bhagavan is my teacher, and I am your Śrāvaka," and he received full ordination. By meditating on the teachings of the five aggregates, he attained Arhatship in nine days and was known as the great Śrāvaka Kāśyapa, praised as the foremost among the contented. Then, Agni-datta was also fully ordained with "Come, Bhikṣu." He is the noble Kātyāyana. The Teacher taught him the Dharma that does not rely on the two extremes of existence and non-existence, and he attained Arhatship. In Rājagṛha, there was a householder who believed in non-Buddhists. The Teacher went to his house for alms. His wife, Bhadrā, was pregnant. The Teacher prophesied, "She will give birth to a son, who will renounce and attain Arhatship." The father could not bear it and gave his wife an abortion drug, but it did not work. The mother punched her stomach with her fists and wailed in pain. To prevent the neighbors from hearing, she massaged her body deep in the forest. Because she overexerted herself, the corpse that had not died was carried to the cool grove of the charnel ground (śītavana). They proclaimed, "Gautama's prophecy has not come true." At that time, the Teacher, along with his retinue and Vigatakāya, went to the charnel ground. There, the householder's wife was cremated. After the entire body was burned, a large lotus flower appeared. Inside the lotus flower, there was a wondrous boy. Vigatakāya picked him up, and the Bhagavan
Tibetan
་མིང་མེ་སྐྱེས་སུ་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལ་ཆོས་བསྟན་པས་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ། ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་མ་དད་དེ་སངས་རྒྱས་ལ་བསྐུར་བ་འདེབས་པར། དེ་ལ། རྒྱལ་རིགས་དཔེ་བྱད་ལྡན་པ་དང་། །དེ་བཞིན་:གྲང་བྲོ་༼དྲང་སྲོང་༽མེ་དང་ནི། །དགེ་སློང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་དེ་ལ། །བློ་དང་ལྡན་པས་བརྙས་མི་བྱ། །ཞེས་སོགས་གཞོན་ནུའི་དཔེའི་མདོ་གསུངས་ནས་དད་པ་ལ་བཀོད། དེ་ནས་ཡབ་སྲས་མཇལ་ཏེ་གླེང་མོ་མཛད་པས། ཟས་དཀར་སོགས་ཤཱཀྱ་བདུན་ཁྲི་བདུན་སྟོང་དང་། བྲེ་བོ་ཟས་སོགས་ཤཱཀྱ་བདུན་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་གིས་བདེན་པ་མཐོང་། གྲགས་འཛིན་མར་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཆོས་གསུངས་ནས་བདེན་པ་མཐོང་། སྒྲ་གཅན་འཛིན་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་། ཡབ་རྒྱལ་པོ་སྲས་ལ་ཆགས་པས་དེ་འདུལ་ཕྱིར་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་གསུངས་པས་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ། དེ་ནས་ལྷས་བྱིན་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་ན་རྒྱལ་པོ་སོགས་སུ་གྱུར་ནས་བསྟན་པ་ལ་གནོད་ཚབས་ཆེན་པོར་གྱུར་དོགས་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་མཛད། ཉེ་འཁོར་དྲུག་སྡེ་སོགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ཉེ་བ་འཁོར་འདུལ་བ་འཛིན་པའི་མཆོག་ཏུ་བསྔགས། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གསོལ་བས་སྟོན་པས་བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་ཤེས་པ་ཆུང་ཞིང་ཆགས་པ་ཆེ་བས་བྱང་ཆུབ་མི་ཐོབ་ཅེས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་མ་གནང་ཡང་། ཀུན་དགའ་བོས་གསོལ་བས་བུད་མེད་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མ་གསོལ་ཅིགའདུལ་བ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་ཤིང་ལོ་ལྔ་བརྒྱས་སྔ་བར་ཆོས་ནུབ་པར་འགྱུར་གསུངས་པས། ཡུམ་འདི་དྲིན་ཆེ་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བཞི་དང་ལྡན་པར་ལགས་སོ་ཞེས་ནན་གྱིས་ཞུས་པས་མཐར་གནང་སྟེ། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་སོགས་ཤཱཀྱ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་དགེ་སློང་མའི་དངོས་པོར་བསྒྲུབས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་མ་ཐོབ། དཀོན་བརྩེགས་ལེའུ་དང་པོ་སྡོམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ལས། འོད་སྲུང་། དགེ་སློང་ཀོ་ཀ་ལི་དང་། དགེ་སློང་ལྷས་བྱིན་དང་། དགེ་སློང་ཁཎྜ་དྲ་:བྱ༼ཤྱ་༽དང་། དགེ་སློང་ཀརྟ་ཏི་:བྱ༼ཤྱ་༽དང་། དགེ་སློང་རྒྱ་མཚོས་བྱིན་ལ་ལྟོས། ཞེས་སོགས་དང་། ངས་སྔོན་ལེགས་པའི་སྐར་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ལོ་ཉི་ཤུ་ཚང་བར་གནས་ཏེ་ཐུན་མོང་དུ་སྤྱད་པ་སྤྱད་ཀྱང་ལོག་སྲེད་ཅན་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་ལྟ་ན། ཐ་ན་གྲོག་སྦུར་ཙམ་བསད་ན་ཡང་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འགྱུར་གྱི། ལོག་སྲེད་ཅན་བསད་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་སྡིག་པ་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། ལེགས་པའི་སྐར་མ་ནི་བག་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ཏེ་དམྱ
Chinese
因此，（他）被命名为火生。之后，为无怙食施（Anāthapiṇḍada）宣说佛法，（他）获得了预流果。拘萨罗国的国王胜光王（Prasenajit）不相信，向佛陀进献供养。对此，（佛陀说）：具有王族相好者，如苦行仙人火，持戒比丘，有智者不应轻蔑。（佛陀）宣说了《童子譬喻经》等，使（国王）生起了信心。之后，父子相见，进行了交谈。七万七千释迦族人，通过白食等（供养）见到了真谛。六万六千释迦族人，通过粗食等（供养）见到了真谛。为名声所缚者宣说了脱轮回之法，见到了真谛。罗睺罗（Rāhula）也出家了。父王因对儿子有执着，为了调伏他，宣说了《父子相见经》，（父王）获得了预流果。之后，提婆达多（Devadatta）如果没有出家，可能会成为国王等，对佛法造成极大的危害，因此让他出家了。近处六众等也出家了，近护（Upāli）被赞为持律第一。 प्रजापती गौतमी（Prajāpatī Gautamī）请求出家，但导师（佛陀）因为女性的身体智慧浅薄，贪欲强烈，无法获得菩提，三次拒绝。阿难陀（Ānanda）请求说：不要允许女性出家，正法不会长久住世，提前五百年佛法就会衰败。世尊说：这位母亲恩情深重，诸佛也都有四众眷属。再三请求后，最终允许了。སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་（Prajāpatī Gautamī）等五百释迦族女子被授予比丘尼的资格，获得了阿罗汉果。《宝积经》第一品《三戒品》中说：迦叶波（Kāśyapa），比丘俱迦离（Kokālika），比丘提婆达多（Devadatta），比丘 Khanda:bya（Śyā），比丘 Kartati:bya（Śyā），请看比丘海施（Samudradatta）。等等。我以前和善星（Sunakkhatta）一起生活了二十年，共同享用，但邪见者断绝了一切善根。如果那样的话，即使杀死一只蚂蚁也会有罪过，但杀死邪见者没有罪过。善星是不谨慎的众生，即地狱众生。
English
Therefore, he was named Fire-born. Then, by teaching the Dharma to Anāthapiṇḍada, he attained the fruit of stream-entry. King Prasenajit of Kosala, being unconvinced, offered alms to the Buddha. To him, (the Buddha said): "A person of noble birth with auspicious marks, like a hermit's fire, a monk with moral conduct, a wise person should not be despised." He preached the Youthful Example Sutra and instilled faith. Then, father and son met and conversed. Seventy-seven thousand Shakyas saw the truth through white food and other offerings. Sixty-six thousand Shakyas saw the truth through coarse food and other offerings. He preached the Dharma of liberation from samsara to those bound by fame, and they saw the truth. Rāhula also became a monk. The father-king, being attached to his son, preached the Sutra of Father and Son Meeting to subdue him, and the father attained the fruit of stream-entry. Then, fearing that Devadatta, if he did not become a monk, might become a king and cause great harm to the teachings, he was ordained. The six groups of attendants also became monks, and Upāli was praised as the foremost in upholding the Vinaya. Prajāpatī Gautamī requested ordination, but the Teacher (Buddha), because women's bodies have little wisdom and great attachment, and cannot attain enlightenment, refused three times. Ānanda requested, "Do not allow women to be ordained, the Dharma will not last long, and the Dharma will decline five hundred years earlier." The Blessed One said, "This mother is very kind, and all Buddhas have fourfold assemblies." After repeated requests, he finally granted it. Prajāpatī Gautamī and five hundred Shakya women were ordained as nuns and attained Arhatship. In the first chapter of the Ratnakuta Sutra, "The Three Vows," it says: "Kāśyapa, the monk Kokālika, the monk Devadatta, the monk Khanda:bya (Śyā), the monk Kartati:bya (Śyā), look at the monk Samudradatta." And so on. I used to live with Sunakkhatta for twenty years, sharing everything in common, but the heretic has completely cut off the roots of virtue. If that is the case, even killing an ant would be a transgression, but killing a heretic is not a sinful transgression. Sunakkhatta is a reckless being, that is, a hell being.