Tibetan
གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་དང་ལྔ་པོ་དེ་ཡིན་ཞིང་། སྡོམ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བའི་སྡོམས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་སྡོམས་ཐེག་བསྡུས་གཉིས་པོ་ཡིན་ནོ། ། 2-213 པྲ་ཀ་ར་ན་སྡེ་བརྒྱད་ཅེས་པ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་སྟོན་པ་ལ་སུམ་བཅུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན་པ་ལ་ཉི་ཤུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། དེ་ གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་ན། ཉན་བཤད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། ཕུང་པོ་ལྔའི་ རྣམ་གཞག་རྣམས་མི་འཐད་པར་ཐལ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། དེའི་ལན་རིམ་བཞིན་སྟོན་པ་ལ། རྣམ་བཤད་རིག་པ། ལས་གྲུབ་པ། ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་རྣམས་གསུངས་ཤིང་། བསྟན་བཅོས་དེ་ལྔ་ནི་རང་དབང་དུ་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དབང་དུ་བརྩམས་པ་གསུམ་ནི། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཡིན་ན། རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། རང་དོན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ པ་དྲུག་དང་། གཞན་དོན་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་དང་། མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་མི་འཐད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལན་རིམ་བཞིན་སྟོན་པ་ལ། རྟེན་འབྲེལ་མདོ་འགྲེལ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ། འབྱེད་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྣམས་གསུངས་སོ། །ཉི་ཤུ་པོ་དེར་མ་འདུས་པ་ཡང་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་ནི། 2-214 ཚད་མ་མདོའི་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་རྣམས་དང་། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚད་འབྲས་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པའི་རང་གཞུང་རྣམས་དང་། མངོན་སུམ་སྟོད་ཀྱི། དེ་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་གང་ཡིན་པ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་ རྣམས་ལ་འཇོག་གོ། །། ༄། །བསྟན་བཅོས་དེས་བཀའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་བཤད་པ། གསུམ་པ་བཀའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་འཆད་པ་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་པོ་དེའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། བཀའ་དང་པོ་ བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར། བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར་གཉིས་པོ་དེ་དྲང་དོན་གྱི་མདོར་དགོངས་པ་འགྲེལ། བཀའ་ཐ་མ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་འཁོར་དེ་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་དགོངས་པ་ འགྲེལ་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེ་ཡིན་ཏེ། བཀའ་དང་པོར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་དགོངས་གཞི་དགོས་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ། བཀའ་བར་ པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་བདེན་མེད་དུ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་དགོངས་གཞི་དགོས་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ་
Chinese
总摄一切和五事（指唯识宗的五事：相、名、分别、正智、如如）就是这些。《总摄》有两种：一是小乘共同的《阿毗达磨集论》，二是大乘不共的《摄大乘论》。 所谓‘八部论’，是指：为了阐述唯识宗的根本宗义，著有《三十颂》；为了阐述其论证，著有《二十颂》。在这两者的论述中，如果说一切显现都是唯识，那么听闻和讲说的规范、业果的规范、五蕴的规范等都不合理。如果说一切显现都是唯识，那么为了依次解答这些问题，就阐述了《辨相识论》、《业成就论》、《五蕴论》。这五部论是独立创作的。另外三部是依他而作：如果说一切显现都是唯识，那么十二缘起的规范、为自利而修的六度、为利他而修的四摄、以及三种自性的规范等都不合理。为了依次解答这些问题，就阐述了《缘起经释》、《大乘庄严经论释》和《辨中边论》的两个注释。还有一些未包含在《二十颂》中的论著，如《八千颂大释》等。 第二，属于理智派的唯识宗的释经论著有： 《量经》（指《释量论》）中唯识宗的论著，以及《释量论》中现量品和比量品的自宗论述，还有《现观庄严论》的‘因此二千’等论述。 以下阐述这些论著如何解释佛语的密意。 第三，阐述解释佛语密意的方式。唯识宗的这些论著以如下方式解释三转法轮的密意：第一转法轮，即四谛法轮；以及第二转法轮，即无相法轮，这两者都被解释为不了义经。而第三转法轮，即善分别法轮，则被解释为了义经。第一转法轮之所以被解释为了义经，是因为其中所说的外境真实存在，这可以通过考虑其意图、必要性和对实际的妨害这三个方面来解释为不了义。第二转法轮之所以被解释为了义经，是因为其中所说的诸法如梦如幻，这也可以通过考虑其意图、必要性和对实际的妨害这三个方面来解释为不了义。
English
The 'encompassing all' and the five matters (referring to the five matters of the Yogācāra school: appearance, name, discrimination, right knowledge, suchness) are these. There are two types of 'encompassing': the Abhidharma-samuccaya, which is common to the Lesser Vehicle, and the Mahāyāna-samuccaya, which is not common to the Great Vehicle. The so-called 'eight treatises' refer to: the Trimśikā-vijñaptimātratāsiddhi (Thirty Verses), which explains the fundamental tenets of the Yogācāra school; and the Viṃśatikā-vijñaptimātratāsiddhi (Twenty Verses), which explains its proofs. In the context of these two, if it is stated that all appearances are mind-only, then the norms of hearing and teaching, the norms of karma and result, and the norms of the five aggregates, etc., would be unreasonable. If it is said that all appearances are mind-only, then to answer these questions in order, the *Vyākhyāyukti*, the *Karmasiddhiprakaraṇa*, and the *Pañcaskandhaprakaraṇa* are explained. These five treatises are composed independently. The other three are composed dependently: if it is said that all appearances are mind-only, then the norms of the twelve links of dependent origination, the six perfections for one's own benefit, the four objects of gathering for the benefit of others, and the norms of the three characteristics, etc., would be unreasonable. To answer these questions in order, the *Pratītyasamutpāda-sūtra-vyākhyāna*, the *Mahāyānasaṃgraha-vyākhyāna*, and the commentaries on the two *Madhyāntavibhāga* are explained. There are also some treatises not included in the *Twenty Verses*, such as the *Great Commentary on the Eight Thousand Verses*, etc. Second, the Yogācāra commentaries that follow the path of reasoning include: The Yogācāra texts of the *Pramāṇasūtra* (Compendium on Valid Cognition), the self-commentaries on the second and third chapters of the *Pramāṇavārttika* (Commentary on Valid Cognition), and the texts such as 'Therefore, whatever is two thousand' from the *Abhisamayālaṃkāra* (Ornament of Clear Realization). The following explains how these treatises interpret the intent of the Buddha's words. Third, explaining the manner of interpreting the intent of the Buddha's words. These Yogācāra treatises interpret the intent of the three turnings of the wheel of Dharma in the following way: the first turning of the wheel of Dharma, the Four Noble Truths; and the second turning of the wheel of Dharma, the wheel of Dharma without characteristics, are both interpreted as provisional meaning (neyārtha) sūtras. The final turning of the wheel of Dharma, the well-discriminated wheel of Dharma, is interpreted as definitive meaning (nītārtha) sūtras. The first turning of the wheel is interpreted as provisional because the teaching of the true existence of external objects can be explained as provisional by considering its intention, necessity, and the three harms to reality. The second turning of the wheel is interpreted as provisional because the teaching of all phenomena as dreamlike and illusory can also be explained as provisional by considering its intention, necessity, and the three harms to reality. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། བཀའ་དང་པོར་ཕྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་ལ་དགོངས་གཞི་ཡོད་དེ། རང་སྡེ་བྱེ་མདོ་གཉིས་དང་། བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་གི་དབང་ཤེས་སྣ་ཚོགས་པ་གཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 2-215 དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་སྡེ་ཐེག་དམན་གྱི་གང་ཟག་རྣམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་ཁ་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་དེ། ཕྱི་དོན་བདེན་པར་ གྲུབ་པ་ལ་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བཀའ་བར་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་བསྟན་པའི་དགོངས་གཞི་ཡོད་དེ། ཀུན་བཏགས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ ཉིད་མེད་པ། གཞན་དབང་ལ་རང་གི་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ། ཡོངས་གྲུབ་ལ་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སུམ་ཅུ་པ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་གྱི། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་རྣམ་གསུམ་ལ། །དགོངས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར།། །། ༄། །དེ་ལྟར་བཀྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་དངོས་ལ། གཞིའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ། བཞི་པ་དེ་ལྟར་བཀྲལ་བའི་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་དངོས་བཤད་པ་ལ། གཞིའི་རྣམ་གཞག ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཆོས་ལྔ་དང་ནི་རང་བཞིན་ གསུམ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཉིད་དང་། །བདེན་མེད་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ནི། །ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་འདིར་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ལྔའི་རྣམ་གཞག རང་བཞིན་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག 2-216 བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་དང་ལྔ། དང་པོ་ལྔ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དང་མིང་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ དང་ལྔ་པོ་དེ་ལ་འཇོག་ལ། དང་པོའི་མཚན་གཞི་ནི། བུམ་པ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི་བུམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ། གསུམ་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་ ཀུན་རྟོག་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག བཞི་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུ། ལྔ་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུ་ལ་འཇོག་ཅིང་། དེ་ཡང་དང་པོ་གསུམ་པོ་དེ་ བསྡུས་ན་གཞན་དབང་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དང་། མིང་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་གསུམ་པོ་གང་རུང་ཡིན་ན་གཞན་དབང་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུས་མཐའ་ལས། རྒྱུ་དང་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། །མིང་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདུ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྔའི་ནང་ཚན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་པོ་དེ་ཡོངས་ག
Chinese
因为这是过渡阶段。 首先，在最初的佛法中，将外境显现为真实存在是有其意图的，因为这是为了让自宗的说一切有部和经量部，以及孩童等普通人，对外境的各种显现产生一种认知。 这样宣说的必要性在于，为了引导自宗小乘的修行者转向大乘佛法。对实有存在有害，因为通过一异性分析的推理可以否定外境的真实存在。 其次，在中间的佛法中，宣说一切法无自性是有其意图的，因为这是为了说明遍计所执无自性，依他起无生自性，圆成实无胜义自性，即针对这三种无自性而说的。 正如《三十颂》中所说：‘自性有三种，无自性亦三种，佛陀依此义，说一切法无自性。’ 现在，详细解释唯识宗的宗义，首先是关于基础的建立。 第四，详细解释唯识宗的宗义，分为基础的建立、道路的建立和果的建立。首先是基础的建立：‘五法与三自性，八识及二谛，大乘一切法，皆摄于此中。’ 如是所说，分为五法的建立、三自性的建立、二谛的建立、二无我的建立、八识聚的建立这五个方面来讲解。首先是五法：因、名、分别、真如、正智这五者。 第一者的例子是瓶子。第二者是说‘瓶子’这个词的声音。第三者是包含在三界中的非真实的遍计。第四者是法性。第五者是以真如为对境的无二智慧。 如果将前三者归纳起来，则包含在依他起中，因为因、名、分别三者中的任何一个都必须是依他起。正如《中边分别论》中所说：‘因与分别，及名总为三。’ 在这五法中，真如和正智二者属于圆成实。
English
Because it serves as a transitional phase. Firstly, there is a specific intention behind teaching external phenomena as truly existent in the initial teachings, as it caters to the Sarvastivada and Sautrantika schools within our own tradition, as well as ordinary individuals like children, who perceive various sensory experiences of external phenomena. The necessity of teaching in this way is to guide practitioners of the Lesser Vehicle within our own tradition towards the Greater Vehicle. There are factors that contradict substantial existence, as the reasoning of singularity and plurality refutes the true establishment of external phenomena. Secondly, there is an intention behind teaching all phenomena as devoid of true existence in the intermediate teachings, as it refers to the three types of non-existence: the imputed nature being devoid of its own characteristic essence, the dependent nature being devoid of its own essence of arising, and the thoroughly established nature being devoid of its ultimate essence. As it is said in the Thirty Verses: 'The nature is of three kinds, the non-nature is also of three kinds. Considering this, all phenomena are taught as being without nature.' Now, explaining the tenets of the Mind-Only school in detail, first is the explanation of the basis. Fourthly, explaining the tenets of the Mind-Only school in detail, there are three aspects: the establishment of the basis, the establishment of the path, and the establishment of the result. Firstly, the establishment of the basis: 'The five dharmas and the three natures, the eight consciousnesses and the two truths, all of the Great Vehicle are exhausted within this.' As it is said, there are five aspects to explain: the establishment of the five dharmas, the establishment of the three natures, the establishment of the two truths, the establishment of the two selflessnesses, and the establishment of the eight aggregates of consciousness. Firstly, the five dharmas are: cause, name, concept, suchness, and correct wisdom. The example of the first is a vase. The second is the sound of saying 'vase'. The third is the unreal conceptualization included in the three realms. The fourth is the nature of phenomena. The fifth is the non-dual wisdom that takes suchness as its object. If the first three are summarized, they are included in the dependent nature, because any of the three—cause, name, and concept—must be dependent. As it is said in the Discrimination of the Middle and Extremes: 'Cause and concept, and name are all included in three.' Among these five dharmas, suchness and correct wisdom belong to the thoroughly established nature. --------------------------------------------------------------------------------