Tibetan
། དོན་སྨོས་དེ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ཞིག་དགོས་པར་བསྟན་ནས། འོ་ན། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ། དོན་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གམ་ཞེ་ན། མི་ཆོག་སྟེ། 2-107 དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་། སྒྲ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་གཅིག་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། དོན་གྱི་དོན་རྟོགས་ཕྱིར་དོན་ལ་ཞེས་སོགས་བྱུང་། དོན་སྨོས་དེ་ནི་སྒྲ་དག་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་ དེ་ཡང་། དེ་སྤངས་ཕྱིར་བདག་མཐོང་བའི་ཚིག །ཅེས་སོགས་ལས་འཕྲོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། དེ་སྤང་ཕྱིར་བདག་མཐོང་བའི་ཚིག །ཅེས་པའི་སྐབས་སུ། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ། བློ་སྐྱོན་དང་ བྲལ་བ་གཅིག་དགོས་པར་བསྟན་ནས། འོ་ན། དེ་ལ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གམ་ཞེ་ན། མི་ཆོག་སྟེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་དོན་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་གཅིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྟོན་པ་ལ། དོན་ སྨོས་དེ་ནི་ཞེས་སོགས་བྱུང་།། །། ༄། །དཀྱུས་ཀྱི་ས་བཅད་པའི་འབྲེལ་དང་། ཚིག་གིས་ཉེ་འབྲེལ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་བཤད་པ། གཉིས་པ་དཀྱུས་ཀྱི་ས་བཅད་པའི་འབྲེལ་དང་། ཚིག་གིས་ཉེ་འབྲེལ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་འཆད་པ་ལ། གདུལ་བྱ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཐབས་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་ལེའུ་འཆད་ པ་ལ། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ། ནུས་ཡུལ་བསྒྲུབ་བྱའི༴ བསྟན་བྱ་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་དང་གསུམ་ཡོད་པའི་ནང་ནས། ༄། །བསྟན་བྱ་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པའི་དགོས་པ་མདོར་བསྟན་པ། གསུམ་པ་དེ་ འཆད་པ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། ༈ དགོས་པ་དངོས་བཤད་པ། དང་པོ་འཆད་པ་ལ། དགོས་པ་དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་པ་གཉིས། དང་པོ་འཆད་པ་ལ། གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་དོན། །ཞེས་སོགས་བྱུང་། 2-108 དེ་ཡང་འབྲུ་དང་སྦྱར་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཚད་མ་མདོར་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དགུ་མདོར་བསྡུས་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ གཉིས་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་རབ་དབྱེ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྟོན་པ་ལ། གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་ཞེས་སོགས་བྱུང་། གཉིས་པ་རྩོད་སྤོང་འཆད་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ གཉིས་ལས། དང་པོ་འཆད་པ་ལ། གང་ལ་རྩོད་པ་དང་། གང་གིས་རྩོད་པ། ཚུལ་ཇི་ལྟར་རྩོད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་འཆད་པ་ལ། ཚད་མ་འཆད་པ་ལ། ཚད་མ་མདོ་ལས། གང་ཕྱིར་གཏན་ ཚིགས་དག་དང་ནི། །དེར་སྣང་ཕལ་ཆེར་ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་སོགས་དོན་གྱི། །སྔོན་དུ་དེ་དབྱེ་བསྟན་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གསུངས་པ་ དེ་ལ་རྩོད། གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་ནང་
Chinese
在提到'意义所说，即是'等情况时，表明了要使论证正确，仅仅没有过失是不够的。那么，要使论证正确，仅仅没有意义上的过失就足够了吗？答案是不够，因为在此之上，还需要没有声音上的过失。为了理解意义的意义，才有了'为了意义'等说法。'意义所说，即是声音纯正'等等的论述。 这些论述也有从'为了舍弃它，而见到我的话语'等引申出来的理由。在'为了舍弃它，而见到我的话语'的情况下，表明了要使论证正确，需要没有智慧上的过失。那么，仅仅这样就足够了吗？答案是不够，因为在此之上，还需要没有意义上的过失。为了说明这一点，才有了'意义所说，即是'等说法。 将文脉的章节联系和词语的近联系结合起来进行阐述。 第二部分是结合文脉的章节联系和词语的近联系进行阐述。在阐述为了引导其他所化众生而进行的利他后比量章节时，首先要说明宣说利他后比量的定义的必要性，以及宣说能量境（指所量，dngos yul）和所证（bsgrub bya）的必要性，以及宣说应证（bstan bya）和理由（rtags）的分类的必要性。总共有三个必要性。 简要说明宣说应证和理由的分类的必要性。 第三部分是阐述应证和理由的分类，分为简要说明和详细阐述两部分。 实际讲述必要性。 首先阐述实际的必要性，分为实际必要性和消除争论两部分。首先阐述实际必要性，出现了'详细区分理由的目的'等说法。 将其与文句结合起来理解，即法称论师（Slob-dpon Phyogs-kyi Glang-pos，Dignāga）在《量论》（Tshad ma mdo）中简要概括地讲述了作为有法（chos can）的九种理由，这是有必要的，因为为了便于理解有法理由的两种运用方式的详细分类。为了说明这一点，才有了'详细区分理由'等说法。第二部分是阐述消除争论，分为争论和回答两部分。首先阐述争论，在阐述量论时，《量论》中说：'因为理由等，在那里显现的大多是有法性，因此首先要说明理由等的意义分类'。这里对有法理由的分类提出了争论。第二部分是内外。
English
In the context of 'meaning spoken, that is,' etc., it is shown that to make an argument valid, it is not enough to be merely free from flaws. Then, is it enough to be free from flaws in meaning alone to make an argument valid? No, because in addition to that, it also needs to be free from flaws in sound. 'For the sake of meaning' etc. occurred in order to understand the meaning of meaning. The teachings of 'meaning spoken, that is, sound pure,' etc. These teachings also have reasons derived from 'to abandon it, to see my words.' In the case of 'to abandon it, to see my words,' it is shown that to make an argument valid, it is necessary to be free from flaws in intelligence. Then, is that enough? No, because in addition to that, it also needs to be free from flaws in meaning. To show this, 'meaning spoken, that is,' etc. occurred. Combining the connection of the section of the context and the close connection of words to explain. The second part is to explain the connection of the section of the context and the close connection of words in combination. In explaining the chapter on inference for others (gzhan don rjes dpag) for the purpose of guiding other disciples, it is necessary to explain the necessity of stating the definition of inference for others, the necessity of stating the distinction between the object of ability (Nus yul, the object to be measured) and the object to be proven (bsgrub bya), and the necessity of stating the distinction between the object to be shown (bstan bya) and the sign (rtags). Among these, there are three necessities. Briefly explain the necessity of stating the distinction between the object to be shown and the sign. The third part is to explain the distinction between the object to be shown and the sign, divided into a brief explanation and a detailed explanation. Actually explain the necessity. The first part is to explain the actual necessity, divided into the actual necessity and the refutation of disputes. The first part is to explain the actual necessity, and the phrase 'the purpose of thoroughly distinguishing the reason' etc. appears. Combining it with the words, it means that Master Dignāga (Slob-dpon Phyogs-kyi Glang-pos) briefly summarized the nine reasons of the subject (chos can) in the Compendium on Valid Cognition (Tshad ma mdo), which is necessary because it is for the purpose of easily understanding the detailed distinctions of how the two aspects of the subject's reason are applied. To show this, 'thoroughly distinguishing the reason' etc. occurred. The second part is to explain the refutation of disputes, divided into disputes and answers. The first part is to explain the disputes, in explaining the Compendium on Valid Cognition, it says: 'Because of the reasons etc., most of what appears there is the nature of the subject, therefore, first, the meaning distinctions of the reasons etc. should be shown.' Here, there is a dispute about the distinctions of the subject's reason. The second part is internal and external. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
གི་པཎྜི་ཏ་ཁ་ཅིག་གིས་རྩོད། གསུམ་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་དུ་རྩོད་པ་ནི། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། མཐུན་དཔེ་བུམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བར་ཐལ། ཆོས་ ཅན་སྒྲའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྩོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན། 2-109 དེའི་ཁྱད་པར་གཞན་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར།། །། ༈ རྣམ་གཅོད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ། གཞུང་འདི་ཉིད་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པ། གཉིས་པ་དེའི་དངོས་ལན་འཆད་པ་ལ། རྣམ་གཅོད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་ དང་། སྐབས་སུ་བབ་པའི་རྩོད་ལན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་འཆད་པ་ལ། གཞུང་འདི་ཉིད་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པ་དང་། རིགས་གཏེར་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་འཆད་པ་ལ། ངེས་བཟུང་དངོས་སུ་སྦྱར་བའི་རྣམ་གཅོད་གསུམ་བཤད་པ་དང་། དེ་དངོས་སུ་མ་སྦྱར་བའི་རྣམ་གཅོད་གསུམ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་འཆད་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཐ་དད་པར། །བྱེད་པས་མི་ལྡན་ གཞན་ལྡན་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིག་རྐང་ལྔ་བྱུང་བ་ཡིན། དེ་ཡང་འབྲུ་དང་སྦྱར་ན། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་དེ། ངེས་བཟུང་དངོས་སུ་སྦྱར་བའི་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཚིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྦྱར་ས་ཐ་དད་ པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་དེ། སྒྲ་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུ། ཁྱད་པར་དང་ངེས་བཟུང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་བ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཚིག སྒྲ་ཁོ་ན་མཉན་བྱ་ ཡིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུ། ཁྱད་གཞི་དང་ངེས་བཟུང་དངོས་སུ་སྦྱར་བ་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཚིག མཚོ་སྐྱེ་ལ་སྔོན་པོ་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། ཞེས་པ་ལྟ་བུ། བྱ་བ་སྲིད་པ་དང་ངེས་བཟུང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་བ་མི་སྲིད་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཚིག་སྟེ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། 2-110 ཞེས་སྟོན་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཐ་དད་པར། །ཞེས་སོགས་བྱུང་། དེ་ཡང་སོ་སོར་ཕྲལ་ཏེ་བཤད་ན། སྒྲ་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་པའི་ཚིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ངེས་བཟུང་དངོས་སུ་སྦྱར་བའི་ མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་ཏེ། ངེས་བཟུང་དངོས་སུ་སྦྱར་བའི་ཚིག་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཁྱད་གཞི་སྒྲ་ལ་ཁྱད་ཆོས་བྱས་པ་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ནས། ལྡན་པ་ཁོ་ནར་སྟོན་པའི་ ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒྲ་ཡིན་ན་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚིག་དེ་ལ་བརྟེན་ནས། སྒྲ་ཡིན་ན་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་སྟོན་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་ དེ། ཚིག་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱད་གཞི་སྒྲ་དེ་ཡིན་ན། ཁོའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་ཆོས་བྱས་པ་གཅིག་ངེས་པར་ཚང་དགོས་སོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཐ་
Chinese
有些班智达(梵：Pandita，学者)这样争论。第三种争论的方式是：‘所作’是法（藏文：ཆོས་ཅན།），因为与‘瓶子’这个例子不一致。因为‘所作’是声音的差别法。因为‘所作’作为能立（藏文：རྟགས།）成立声音是无常的宗法（藏文：ཕྱོགས་ཆོས།）。’他们以这种方式争论。正如《释量论》（梵文：Pramāṇavārttika）中所说：‘如果它是宗法的自性，那么它的差别不适用于其他事物，因为它本身就是不共的。’ 现在解释三种决定的分类，首先总的说明，然后结合本文进行解释。 第二，解释对上述争论的实际回答，分为两部分：总的说明三种决定的分类；详细解释针对具体争论的回答。首先，总的说明分为两部分：结合本文进行解释；结合《理藏论》（梵文：Nyāyakośa）进行解释。首先，结合本文进行解释，又分为两部分：解释与所立直接相关的三种决定；解释与所立非直接相关的三种决定。首先，解释与所立直接相关的三种决定，使用了五句偈颂，现在结合偈颂的含义进行解释：‘法的词组各异，不具、具他。’等等。也就是说，作为决定的词组，与所立直接相关的决定的词组，有三种不同的应用方式：例如，‘声音仅仅是所作’。差别法和所立一起应用，是不具的决定词组，例如，‘声音仅仅是所听’。差别基和所立直接应用，是具他的决定词组，例如，‘对于海生的事物来说，只有蓝色是可能的’。行为的可能性和所立一起应用，是不可能的决定词组，总共有三种。为了说明这一点，使用了‘法的词组各异’等偈颂。如果将它们分开解释，‘声音仅仅是所作’这句话，是与所立直接相关的不具决定词组。因为它是与所立直接相关的词组，并且通过区分差别基‘声音’与不具的差别法，只显示了具足的差别法。也就是说，这句话表明了‘如果是声音，那么它一定是所作’的周遍关系。依赖于这句话，我们能够知道‘如果是声音，那么它一定是所作’的周遍关系。因为依赖于这句话，我们能够知道，如果差别基是‘声音’，那么它一定具备‘所作’这个差别法。
English
Some Panditas (Sanskrit: Pandita, scholars) argue in this way. The third way of arguing is: 'What is made' is the dharma (Tibetan: ཆོས་ཅན།), because it is inconsistent with the example of 'pot'. Because 'what is made' is the distinguishing dharma of sound. Because 'what is made' as the reason (Tibetan: རྟགས།) establishes the property of the subject (Tibetan: ཕྱོགས་ཆོས།) that sound is impermanent.' They argue in this way. As it is said in Pramāṇavārttika: 'If it is the nature of the property of the subject, then its difference does not apply to other things, because it is itself unique.' Now, to explain the classification of the three determinations, first, a general explanation, and then an explanation in conjunction with this text. Second, explaining the actual answer to the above argument is divided into two parts: a general explanation of the classification of the three determinations; a detailed explanation of the answer to the specific argument. First, the general explanation is divided into two parts: an explanation in conjunction with this text; an explanation in conjunction with Nyāyakośa. First, the explanation in conjunction with this text is further divided into two parts: explaining the three determinations directly related to the thesis; explaining the three determinations not directly related to the thesis. First, explaining the three determinations directly related to the thesis uses five verses, and now explains in conjunction with the meaning of the verses: 'The phrases of the dharma are different, non-possessive, possessive-other.' and so on. That is to say, as a phrase of determination, the phrase of determination directly related to the thesis has three different applications: for example, 'Sound is only what is made.' The distinguishing dharma and the thesis are applied together, which is a non-possessive phrase of determination, for example, 'Sound is only what is heard.' The distinguishing basis and the thesis are directly applied, which is a possessive-other phrase of determination, for example, 'For sea-born things, only blue is possible.' The possibility of action and the thesis are applied together, which is an impossible phrase of determination, there are three in total. To illustrate this, the verses 'The phrases of the dharma are different' and so on are used. If they are explained separately, the sentence 'Sound is only what is made' is a non-possessive phrase of determination directly related to the thesis. Because it is a phrase directly related to the thesis, and by distinguishing the distinguishing basis 'sound' from the non-possessive distinguishing dharma, it only shows the complete distinguishing dharma. That is to say, this sentence indicates the pervasion that 'if it is sound, then it must be what is made'. Relying on this sentence, we can know the pervasion that 'if it is sound, then it must be what is made'. Because relying on this sentence, we can know that if the distinguishing basis is 'sound', then it must have the distinguishing dharma 'what is made'. --------------------------------------------------------------------------------