Tibetan
བཞག་པས་སྣང་བ་ཉིད། །རང་ལོག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་འཆར། །རྣམ་རྟོག་བསྐྱར་གྲོལ་མེད་པའི་ཚེ། །ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དབྱིངས་སུ་ཞི། །དེ་བར་སྟོང་ཉིད་ཕྱོགས་མཐོང་ཡང་། །ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དག་ལ་འཛེམ། །འགྱུར་མེད་རིག་པ་སོ་ཟིན་ན། །ཆོས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་འབྱམས། །དེ་བར་བསྒོམ་དུ་མེད་འདྲ་ཡང་། །མོས་གུས་དྲན་ཤེས་མི་འབྲལ་གཅེས། །རང་ ལུགས་སྒོམ་དུ་ཤར་བའི་ཚེ། །ཉམས་ལེན་གཞན་ནས་ཚོལ་མི་དགོས། །འཆར་སྒོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་རྩལ། །ཤར་དུས་ཉིད་ནས་རང་གྲོལ་གྱི། །གནད་མཚངས་ཇི་བཞིན་རིག་པའི་ཚེ། །རྗེས་འདེད་བྱིས་པའི་ལས་སུ་གོ། །ངོ་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ་ལོ། །རྣམ་རྟོག་ཁ་ཡན་སྨྱོན་པའི་ལས། །མ་བཅོས་སོ་མར་རློམ་ན་འཁྲུལ། །གང་ཤར་དེ་ཀས་ཆོག་པ་ནི། །མི་བསྒོམ་སྒོམ་པའི་མཆོག་ཡིན་ཀྱང་། །རང་རིག་ངོ་བོ་མ་འཁྲུལ་དགོས། །འཁྲུལ་ན་དོན་མེད་ལུང་མ་བསྟན། །འཁྲུལ་ཡང་ཆོག་པའི་ཐག་ཆོད་ཅན། །སྒོམ་ཆེན་ཚད་དུ་ཕྱིན་པ་ཡིན། །རང་སེམས་གནས་སམ་འགྱུ་ཡང་རུང་། །དྲན་པ་ཡེངས་མེད་ཐབས་ཀྱི་མཆོག །ཡེངས་ཀྱང་མ་འཁྲུལ་གདིང་རྙེད་ན། །གནས་པ་ལོགས་སུ་ཚོལ་མི་དགོས། །རྣམ་རྟོག་བྱེད་རྩོལ་ཅི་ཡང་རུང་། །ཤར་དང་བྱེད་ལས་ཐིམ་པ་ཀུན། །དབྱིངས་ལས་རྡུལ་ཙམ་མ་གཡོས་པར། །རྟོགས་ནས་བྱ་རྒྱུ་ཟད་པ་ན། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་རང་སར་དག །མ་བཅོས་སོ་མའང་མིང་དུ་ཟད། །སྣང་བ་སྒོམ་དུ་འཆར་ཞེས་གྲགས། །འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ། །སྒོམ་གྱི་མགོ་རྐང་ཚང་བ་ཡིས། །བྱེད་བློ་རང་སར་གྲོལ་གྲོལ་དུ། །བསྒོམ་སྐྱེས་བདག་མེད་མ་སོང་བར། །ཡུགས་ས་དྭ་ཕྲུག་འཚོ་བ་བཞིན། །སྐྱོང་བྲན་བརྩོན་མཐར་ཕྱིན་པ་དགོས། །སྒྲ་ཕྱིར་འབྲངས་པའི་གོ་ཡུལ་དང་། །རྟོག་དཔྱོད་བློ་ཡིས་དོན་མི་མཐོང་། །རང་སེམས་སྐྱོང་མ་ཐག་པ་ ནས། །གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་རྟོགས་མིན་ཀྱང་། །ཐོག་མར་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་གོ། །བར་དུ་ཕྱོགས་ཙམ་ཉམས་སུ་མྱོང་། །ཐ་མར་ཇི་བཞིན་རྟོགས་ནས་སུ། །ཚིག་དང་དཔེ་ལས་འདས་པ་ཡི། །སྟོང་ཉིད་དོན་གྱི་དམ་པ་རྟོགས། །རེ་དོགས་འཕྲང་ལས་ཐར་བར་འགྱུར། །བདེན་ཞེན་ཨ་འཐས་ཕྱིར་ཕྱིར་དམ། །གལ་ཆེན་བྱ་བ་ཉིན་བཞིན་འཕེལ། །ཆོས་བརྒྱད་ངལ་སྟེགས་བཅས་བཞིན་དུ། །གནས་ལུགས་རྟོགས་པར་རློམ་རྣམས་འཁྲུལ། །ཆོས་པ་རབ་མཐའ་འཇལ་བའི་སྲང་། །སྣང་བར་བདེན་འཛིན་ཆེ་ཆུང་ཡིན། །སྣང་བ་སྒྱུ་མས་བསླུས་ལྟར་སོང་། །གང་ལའང་ཆེད་དུ་མི་འཛིན་ཅིང་། །རློམས་སེམས་ང་རྒྱལ་དབྱིངས་སུ་ཟད། །སྒོམ་པ་གོམས་པའི་གྲུབ་རྟགས་སོ། །ཉམས་ལེན་སྙིང་པོ་བསྡུས་པའི་གཏམ་ཏེ་གསུམ་པའོ། །ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ངོ་མཚར་བ། །སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན། །ཆོས་རྒྱལ་མེས་དབོན་ལ་སོགས་པས། །བཀའ་ཡི་ཁྲིམས་ཡིག་རིམ་པར་མཛད། །དེང་སང་དུས་མཐའ་ཆེས་སྙིགས་པས། །ལུགས་བཞིན་སྤྱོད་པ་ཆེས་དཀོན་ཀྱང་། །ཆེན་པོ་ལུགས་བཞིན་མི་སྤྱོད་ན། །ཕལ་པ་རྣམས་ནི་དེ་བས་ཐུ། །ཐམས་ཅད་ལུགས་ལས་འགོང་བ་ན། །སུ་ལའང་བདེ་སྐྱིད་མི་འབྱུང་ངོ། །སྙིགས་དུས་ངན་པར་སྤྱོད་མང་བ། །སྤྱི་ཡི་ལས་ཡིན་ལྡོག་མེད་ཀྱང་། །སོ་སོས་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་ན། །སོ་སོའི་ཐད་དུ་བདེ་སྐྱིད་འབྱུང་། །སྔོན་གྱི་སྲོག་ཆགས་ བཞི་པོ་བཞིན། །དེ་བས་ཕྱག་ཏུ་བླང་འོས་ལ། །ལུགས་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི། །འབྲལ་མེད་བསྟེན་བྱ་དེ་དག་ཀྱང་། །གླེགས་བམ་ཀློག་པ་ཙམ་མིན་པར། །ཆེ་ཐང་ཉམས་སུ་བཞེས་པར་རིགས། །བློ་ཆུང་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་ནི། །ཕན་དང་དྲང་པོར་སྨྲ་ལ་ཁྲོ། །གཡོན་ཅན་ངོ་བསྟོད་བྱེད་ལ་དགའ། །ནམ་ཕུགས་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་བརླག །བློ་ལྡན་བདག་ལ་བྱམས་པ་ཡི། །ཚིག་རྣམས་ཁྱད་དུ་གསོད་མི་བྱ། །རང་ལ་དཔྱོད་པའི་བློ་མེད་ཅིང་། །ཕན་པར་སྨྲས་པའང་མི་ཉན་ན། །ནམ་ཡང་ལེགས་པར་མི་འབྱུང་ཞིང་། །གནོད་པའི་རྒྱུན་དག་འབབ་པར་འགྱུར། །རྒྱལ་སྲིད་ཆོས་བཞིན་སྐྱོང་འགྱུར་ན། །རང་གཞན་ཕན་པ་ཀུན་གྱི་གཏེར། །ཆོས་མི་ལྡན་པའི་རྒྱལ་སྲིད་ནི། །འཁོར་བཅས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ། །ཆོས་ལྡན་རྒྱལ་པོའི་སྔོན་གྱི་སྲོལ། །ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་བསྣུབ་མི་བྱ། །འབྲས་ལྡན་ལྗོན་ཤིང་བཅད་དང་མཚུངས། །མི་འོས་ལུགས་སྲོལ་གསར་པ་ནི། །དོ་གལ་ཆེ་ཡང་བཞག་མི་བྱ། །དུག་གི་ས་བོན་བཏབ་དང་མཚུངས། །རང་གི་འབྱོར་པས་ཆོག་མི་ཤེས། །གཞན་གྱི་དཔལ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྡང་། །འཁོར་དང་འབངས་ལ་མི་བྱམས་ཤིང་། །ཡོན་པོའི་ཁྲིམས་ལ་དགའ་བ་ཡི། །རྒྱལ་སྲིད་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་ལྟར་གཡོ། །འབངས་རྣམས་ཉམ་ཐག་སྡུག་བསྔལ་ན། །རྗེ་བོ་ལ་ནི་གུས་མེད་འགྱུར། །མངའ་འབངས་གུས་པར་མི་བྱེད་ན། །གཙོ་བོའི་དཔལ་ཡང་རྨི་ལམ་འདྲ། ། དབུལ་ན་གཞན་གྱི་ནོར་ལ་བརྐམ། །འབྱོར་དང་ལྡན་ནའང་དགྲ་ལ་དོགས། །ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཟུག་རྔུ་ཅན། །དེ་བློ་ནམ་ཡང་བདེ་མི་འབྱུང་། །བདག་ཉིད་ནོར་ལ་དགའ་བ་བཞིན། །འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་དགའ། །ཉེས་པ་ཕྲ་མོར་བསྙད་འདོགས་ནས། །གཞན་ནོར་འཕྲོག་པར་མི་བགྱིའོ། །མངའ་འབངས་ཤིན་ཏུ་ཕུན་ཚོགས་ན། །རྒྱལ་པོའི་ཕུན་ཚོགས་དེ་ཉིད་ཡིན། །འ
Chinese
安住于此，显现即是，自返照则显现为大智慧。念头不再重生的时刻，业与异熟消融于法界。在此期间，即使见到空性的一面，也要对业与异熟有所顾忌。若能把握不变的觉性，则会遍布为任运成就的法身。在此期间，虽然看似无须修习，但珍爱不离的虔诚、正念与觉知。当自宗的修法生起时，无需从其他地方寻求修持。一切显现之门皆是空性的游舞，显现之时即是自解脱。如实了知要点之时，追逐是孩童的行为。仅仅认识就足够了。念头放纵是疯子的行为，若自诩为未经修饰的自然状态，则是错误的。认为任何显现都可以，虽是不修之修的殊胜之处，但必须不迷失自明的本性。若迷失，则毫无意义，不被授记。即使迷失也能安然接受的，是修习有成的大修行者。自心安住或游动皆可，不离正念是最佳方法。即使散乱，若能找到不迷失的把握，则无需另外寻求安住。无论念头如何活动，一切显现与活动融入，从法界中未曾丝毫动摇，了悟之后，所作所为皆已穷尽，所修与能修自然止息。未经修饰的自然状态也只是个名称。显现被称为修持。然而，如此证悟，具备修持的完整开端，使能作意自然解脱，在修习生起的无我未消失之前，如同寡妇抚养孤儿，需要勤奋努力直至圆满。追随声音的理解领域，无法以思辨之心见到实义。从调伏自心开始，即使未能如实了知实相，首先也要理解总体的意义。中间稍微体验，最终如实了知后，证悟超越言语与譬喻的，空性实义的殊胜之处。将从希望与恐惧的险境中解脱。对真实的执着越来越强烈，重要的事情日益增多，如同设置八法之休憩处，自诩证悟实相者是错误的。衡量修行者高低的尺度，是对显现执着的程度。显现如同被幻术欺骗，对任何事物都不特意执着，傲慢之心消融于法界。修行者啊
English
By abiding, appearance itself, arises as great self-returning wisdom. When conceptual thoughts have no rebirth, karma and its maturation subside into the expanse. Even if one sees a side of emptiness in between, one should still be wary of karma and its maturation. If one grasps the unchanging awareness, it will spread out as the spontaneously accomplished Dharmakaya. In between, although it seems there is no need to meditate, cherish the inseparable devotion, mindfulness, and awareness. When one's own tradition of meditation arises, there is no need to seek practice from elsewhere. All doorways of appearance are the play of emptiness, and from the moment they arise, they are self-liberated. When the key points are known as they are, chasing after them is the work of children. Just recognizing is enough. Unfettered thoughts are the work of a madman; it is a mistake to presume them to be uncorrected, raw states. To be content with whatever arises, although it is the supreme of non-meditation meditation, one must not be confused about the nature of self-awareness. If confused, it is meaningless and unprophesied. One who is certain that it is okay to be confused is a great meditator who has reached the limit. Whether one's mind abides or moves, unwavering mindfulness is the supreme method. Even if distracted, if one finds the confidence of not being confused, there is no need to seek abiding separately. Whatever conceptual activity or effort arises, all appearances and activities dissolve, without moving even an atom from the expanse. Having realized this, when there is nothing left to do, the object of meditation and the meditator naturally cease. Even the uncorrected, raw state is just a name. Appearance is said to arise as meditation. However, to realize it in this way, with the complete beginning and end of meditation, let the mind of action dissolve naturally. Until the egolessness born of meditation has not passed away, like a widow raising an orphan, one must strive diligently to the end. The field of understanding that follows after words, and the discriminating mind, do not see the meaning. From the moment one tames one's own mind, even if one does not realize the nature of reality as it is, one should first understand the general meaning. In the middle, experience a little, and finally, having realized it as it is, realize the supreme meaning of emptiness that is beyond words and examples. One will be liberated from the dangerous straits of hope and fear. Attachment to truth becomes stronger and stronger, important tasks increase day by day, like setting up a resting place for the eight worldly concerns, those who presume to have realized the nature of reality are mistaken. The scale for measuring the extent of a practitioner is the degree of attachment to the truth of appearances. Appearance is like being deceived by illusion, not deliberately clinging to anything, the mind of arrogance dissolves into the expanse. Meditator
Chinese
是调伏的成就征象。修行精华汇集之语，此为第三。律制论典真稀奇，往昔的导师们所宣说，法王祖孙等，依次制定教令律法。如今末世极污浊，如法行持甚稀少，若大人物不如法行持，则普通人等更加难以做到。一切超越于法度之外，则无论何人也不会有安乐。末世恶行虽增多，乃是共同之业不可逆转，若各自行持良善，则各自方面会有安乐。如往昔的四种生物一样，因此应当受持。通晓法度者的论典，应当无离地依止，那些也不仅是读诵经卷，而应重视其实际意义。心胸狭隘傲慢之人，对说有益和正直之语生嗔，喜欢对奸诈者阿谀奉承，最终自他二者皆毁。具慧者，不要轻视对我慈爱之语。自己没有辨别之智慧，也不听从有益之言，则无论何时也不会变得更好，损害之流将不断涌现。若能如法治理国政，则是自他利益一切之宝藏。不具佛法的国政，乃是连同眷属一同堕入地狱之因。具有佛法的国王的往昔传统，哪怕是细微之处也不应废除，如同砍断结果实的树木。不应有的新规章制度，即使重要也不应设立，如同播下毒药的种子。不知以自己的财富为满足，对别人的兴盛极其嫉妒，不慈爱眷属和百姓，喜欢恶劣的法律，这样的国政如同秋天的云彩般飘忽不定。百姓困苦受难时，则对君主没有恭敬。若臣民不恭敬，则君主的兴盛也如同梦幻。贫穷时贪图他人之财，即使富有时也担忧敌人，无论怎样做都有芒刺在身，这样的心永远不会安乐。自己喜欢财富一样，众生也都喜欢它。不要以微小的罪名诬陷，从而抢夺他人之财。臣民极其富足，那便是国王的富足。
English
These are the signs of taming. The condensed words of the essence of practice, this is the third. The treatises on the legal system are truly wonderful, taught by the former teachers. The Dharma kings, grandfather and grandson, etc., successively established the edicts and laws. Nowadays, the end times are extremely degenerate, and it is very rare to act according to the law. If great people do not act according to the law, then ordinary people will find it even more difficult. If everything goes beyond the bounds of the law, then no one will have happiness. Although evil deeds increase in the degenerate age, it is a common karma that cannot be reversed. If each person practices well, then happiness will arise in each person's own situation. Like the four creatures of the past, therefore it should be upheld. The treatises of those who know the law should be relied upon without separation. Those are not just for reading scriptures, but should value their actual meaning. Those who are narrow-minded and arrogant are angry at those who speak beneficial and honest words, and like to flatter the deceitful. In the end, both oneself and others will be destroyed. Wise people, do not despise the words of love for me. If you do not have the wisdom to discern yourself, and do not listen to beneficial words, then you will never get better, and the stream of harm will continue to flow. If you can govern the country according to the Dharma, then it is a treasure of benefit for both oneself and others. A government without Dharma is the cause of falling into hell together with its retinue. The past traditions of a Dharma-abiding king, not even the slightest detail should be abolished, like cutting down a fruit-bearing tree. New rules and regulations that are inappropriate, even if important, should not be established, like planting the seeds of poison. Not knowing to be content with one's own wealth, being extremely jealous of the prosperity of others, not being kind to one's retinue and subjects, and liking evil laws, such a government is as fleeting as the clouds of autumn. When the people are poor and suffering, then there is no respect for the ruler. If the subjects are not respectful, then the prosperity of the ruler is like a dream. When poor, they covet the wealth of others, and even when rich, they worry about enemies. No matter what they do, they have thorns in their side, and such a mind will never be at ease. Just as one likes wealth, all beings like it too. Do not falsely accuse others of minor offenses, thereby robbing them of their wealth. If the subjects are extremely prosperous, that is the prosperity of the king.