Tibetan
གས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ན། དམིགས་བྱའི་ཡུལ་གྱི་སྟེང་དུ་ དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཞིག་བཞག་ནས་བསྒོམ་དུ་མེད་དེ། ལམ་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་བཞག་ཟེར་བ་དེ་ཡང་ཚིག་ཙམ་མོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡེངས་མེད། བློ་འཛིན་མེད་ཤེས་པ་བྱ་བྲལ་དུ་བཞག་གོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཤེས་བྱའི་དྲི་མ་ཕྲ་བའི་ཕྲ་བ་གནས་ངན་ལེན་དང་བཅས་པ་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་དེས་སྤངས་ནས། སྐྱ་རེངས་ཤར་བའི་ཚེ་འོད་གསལ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་ནས། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ། འབྲས་བུ་ཟུང་འཇུག་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་མ་བཅོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བློ་བཞག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཉིད་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དབྱེར་མེད་དུ་བཞག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ནི་དབང་བཞི་པའི་དོན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། །སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བྱ། དེ་གང་ཡིན་ན་རིག་པ་གོས་མེད་གཅེར་བུ་གསལ་སྟོང་བློ་བྲལ་དུ་རྗེན་ནེ་བ་འདི་ཡིན། འདི་ལ་བརྟགས་ན། རང་བཞིན་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་འཇུག་ངོ་བོ་གསལ་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་འཇུག །མཚན་ཉིད་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་འཇུག་གོ། །དེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རིག་པ་དེ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད། འཕོ་འགྱུར་མེད། སྐྱེ་ཤི་མེད་པའོ། །དེ་ལས་ལོགས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཡོད་མི་སྲིད་པས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་རང་སེམས་དབྱེར་མེད་པའོ། །སངས་རྒྱས་དང་སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་བཞག་པ་ལ་གཉིས་ལས། རང་དང་སྐུ་གསུམ་ཡར་ལ་དབྱེར་མེད་དུ་བཞག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་སྐུ་གསུམ་མར་ལ་དབྱེར་མེད་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དེས་དབང་གི་མཛད་པ་མཐར་ཕྱུང་ནས། རྩ་རླུང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གནས་སུ་གྱུར་ནས། དག་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ། རང་བྱུང་གི་ཡི་གེ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀའོ་ཞེས་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱས་ནས། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །གཉིས་པ་ མང་དབྱེར་མེད་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཞི་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་མ་གཡོས་པར་ནང་དུ་སྙིང་རྗེ་གོམས་པའི་མཐུ་ལས་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པའི་ལོངས་སྐུ་ཡན་ལག་བདུན་ལྡན་གྱིས་དག་པ་ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་དང་། སྨོན་ལམ་དག་པའི་འཕེན་པས་སྤྲུལ་སྐུ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་ལ་སོགས་པས། མ
Chinese
那么如何修习呢？不是在所缘境之上，安立能缘的识而修习，也不是像说的那样，心中什么也不作意而安住，那也只是说说而已。于此，不散乱地专注，不执取，将识安住在无为的状态中。如是安住于等持中，以等持的证悟，断除所知障极细微的垢染以及习气，当曙光出现之时，现前大光明，从而现前圆满正等觉。第三，从了知果位双运无生的角度，将心安住在无为的智慧上，这有二：安住于心性和大手印无别，以及安住于佛和三身无别。第一，第四灌顶的意义也称为大手印，也称为俱生智慧的心性。那是什么呢？就是这个赤裸无遮、明空无别、离于分别念的觉性。对此进行观察，自性是显现和空性双运，本体是光明和空性双运，相是乐和空性双运。这三者无别地在相续中生起，体验它就叫做大手印，因为那个觉性是无有间断，无有变异，无有生死的。除了它之外，不可能有另外的大手印，所以大手印和自心是无别的。安住于佛和三身无别有二：自己和三身向上无别安住，以及佛和三身向下无别安住。第一，各种化身圆满了利他的事业之后，气脉和菩提心转为安住之处，成为清净圆满报身，从而现前了自生字Śrī Heruka（藏文：ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ，梵文天城体：श्रीहेरुक，梵文罗马拟音：Śrī Heruka，吉祥黑汝迦）的意义，安住在无生法身的体性之中。第二， 众多无别是说，像这样，从无生法身的自性大寂静中不移动，由于内心中串习慈悲的力量，以具足相好的圆满报身，为清净地上十地的菩萨宣说佛法，并且以清净的愿力，以百俱胝等的化身，
English
Then how to practice? It is not to cultivate by placing the knowing consciousness on the object of focus, nor is it like saying to abide without any mental fabrication, that is just talk. Here, focus without distraction, without grasping, and settle the consciousness in a state of non-doing. By settling in samadhi in this way, the subtle obscurations of knowable objects, along with habitual tendencies, are abandoned by the realization of samadhi. When the dawn appears, great luminosity manifests, and thus perfect and complete enlightenment is realized. Third, from the perspective of understanding the resultant union as unborn, there are two ways to settle the mind on unfabricated wisdom: settling on the inseparability of mind essence and Mahamudra, and settling on the inseparability of the Buddha and the three bodies. First, the meaning of the fourth empowerment is also called Mahamudra, and also called the co-emergent wisdom of mind essence. What is that? It is this naked, unadorned, clear and empty, free from conceptualization awareness. Upon examining this, its nature is the union of appearance and emptiness, its essence is the union of clarity and emptiness, and its characteristic is the union of bliss and emptiness. These three arise in the continuum without separation. Experiencing it is called Mahamudra, because that awareness is continuous, without change, and without birth and death. Apart from it, there cannot be another Mahamudra, so Mahamudra and one's own mind are inseparable. Settling on the inseparability of the Buddha and the three bodies has two aspects: settling on the inseparability of oneself and the three bodies upwards, and settling on the inseparability of the Buddha and the three bodies downwards. First, after the various manifestations have perfected the deeds of benefiting others, the channels, winds, and bodhicitta are transformed into a place of abiding, becoming the pure and complete enjoyment body, thereby manifesting the meaning of the self-arisen syllable Śrī Heruka (藏文：ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ，梵文天城体：श्रीहेरुक，梵文罗马拟音：Śrī Heruka，吉祥黑汝迦), and abiding in the nature of the unborn Dharmakaya. Second, the multitude of inseparability means that, like this, without moving from the great peace of the nature of the unborn Dharmakaya, due to the power of cultivating compassion within, with the complete enjoyment body adorned with marks and signs, teaching the Dharma to the bodhisattvas of the pure ten bhumis, and with the pure aspiration, with hundreds of millions of manifestations,
Tibetan
་དག་པ་འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་ལ་རང་རང་གི་བསམ་པ་དང་བསྟུན་ནས་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་དང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ངོ་བོ་གསལ་བ་སྤྲུལ་སྐུ་མཚན་ཉིད་བདེ་བ་ལོངས་སྐུ། མི་རྟོག་པ་ཆོས་སྐུ། དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། །རིག་པ་དེ་སྣ་ཚོགས་སུ་གསལ་བ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་དེ་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་དོ། །གསུམ་པ་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བའི་མན་ངག་གིས་ངོ་བོས་ཐམས་ཅད་ལ་རོ་སྙོམས་པ་ལ་གཉིས། གང་ཤར་གཉིས་མེད་དུ་བསྲེས་ལ་རོ་སྙོམས་པ་དང་། ཤུགས་འབྱུང་ཞེན་པ་རང་གྲོལ་གྱི་སྤྱོད་པ་ལ་རོ་སྙོམས་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག་སྟེ། ལམ་དང་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་དུ་བསྲེས་ལ་རོ་སྙོམས་པ་དང་། ཉམས་མྱོང་དང་རྟོགས་པ་གཉིས་མེད་བསྲེས་ལ་རོ་སྙོམས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་མེད་དུ་བསྲེས་ལ་རོ་སྙོམས་པ་དང་། འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་གཉིས་མེད་དུ་བསྲེས་ལ་རོ་སྙོམས་པ་དང་། སྡིག་པ་དང་དགེ་བ་གཉིས་མེད་དུ་བསྲེས་ལ་རོ་སྙོམས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་གཉིས་མེད་དུ་བསྲེས་ལ་རོ་སྙོམས་པའོ། །དང་པོ་ནི། མ་རྟོགས་པའི་དུས་ན་ལམ་འབད་རྩོལ་དང་བཅས་པ་དང་། རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་། རྟོགས་ན་ལམ་དབང་གསུམ་པ་མན་ཆོད་ལ་འབད་པ་དང་རྩོལ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒོམ་པ་དང་། རང་བཞིན་བཞི་པའི་དོན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་པ་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གཉིས་མེད་དུ་རོ་སྙོམས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་རྟོགས་ཙ་ན་ཉམས་ཟག་བཅས་དང་། རྟོག་པ་ཟག་མེད་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་། རྟོགས་ན་ཉམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་དང་། རྟོག་པ་རང་བཞིན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གཉིས་མེད་དུ་རོ་སྙོམས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། མ་རྟོགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་མ་རིག་པ་དང་། སངས་རྒྱས་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་། རྟོགས་ན་མ་རིག་པ་འཆིང་བ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་རང་ངོ་ཤེས་ནས། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའ་ངང་དུ་རོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་གཉིས་མེད་དུ་རོ་སྙོམས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དང་། ཐར་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་མ་རྟོགས་པའི་དུས་ན་ཐ་དད་ཀྱང་། རྟོགས་ན་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་པར་གྱུར་པས་ན་གཉིས་མེད་དུ་རོ་མཉམ་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། སྡིག་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་དང
Chinese
是清净者为了六道众生各自的意愿而宣说各种乘。其他和心的自性是空性法身，本体是明亮化身，特征是安乐报身，无分别法身，无别自性身。智慧在那各种各样的显现中，如所有智，自性空性，尽所有智，明空无别，即是界与智慧无别。第三，以前后融合的口诀，以本体对一切都平等一味，有二：将任何显现都融合于无二而平等一味，以及顺其自然生起的执着自解脱的行为而平等一味。第一有六：将道和自性无二融合而平等一味，将体验和证悟无二融合而平等一味，将佛和众生无二融合而平等一味，将轮回和涅槃无二融合而平等一味，将罪恶和善行无二融合而平等一味，将世间八法无二融合而平等一味。第一是：未证悟时，道是带有勤作的，自性是任运成就的，二者是不同的。如果证悟，从道的三现分开始，通过各种勤作的方式修持，以及自性第四的意义安住于任运成就，二者成为一体，因此无二而平等一味。第二是：未证悟时，体验是有漏的，证悟是无漏的，二者是不同的。如果证悟，体验是乐明无分别，证悟是自性什么也不成立，二者成为一体，因此无二而平等一味。第三是：未证悟时，众生是无明，佛是明智智慧，二者是不同的。如果证悟，具有无明束缚的众生认识到自己，在明智智慧的海洋中成为一体，因此无二而平等一味。第四是：轮回是痛苦的自性，解脱是寂灭，二者在未证悟时是不同的。如果证悟，因为了解轮回的自性，与寂灭的自性无别，成为一体，因此无二而平等一味。第五是：罪恶是应该断除的，
English
It is the pure one who teaches various vehicles in accordance with the individual intentions of the six types of beings. Other and the nature of mind is emptiness, the Dharmakaya; the essence is luminosity, the Nirmanakaya; the characteristic is bliss, the Sambhogakaya; non-conceptual Dharmakaya; indivisible Svabhavikakaya. The wisdom that knows all that appears in that variety of ways is the wisdom of knowing as it is. The wisdom that knows the emptiness of nature, luminosity and emptiness are indivisible, that is, the realm and wisdom are indivisible. Third, with the instruction of mixing the former and the latter into one, there are two ways to equalize the taste of everything with the essence: to equalize the taste by mixing whatever arises into non-duality, and to equalize the taste by the conduct of spontaneous arising and self-liberation of attachment. The first has six: equalizing the taste by mixing the path and nature into non-duality, equalizing the taste by mixing experience and realization into non-duality, equalizing the taste by mixing Buddha and sentient beings into non-duality, equalizing the taste by mixing samsara and nirvana into non-duality, equalizing the taste by mixing sin and virtue into non-duality, and equalizing the taste by mixing the eight worldly dharmas into non-duality. The first is: when not realized, the path is with effort and exertion, and the nature is spontaneously accomplished, the two are different. If realized, from the third empowerment of the path onwards, practice through various means of effort and exertion, and the meaning of the fourth nature abides in spontaneous accomplishment, the two become one taste, therefore non-dual and equal in taste. The second is: when not realized, experience is contaminated, and realization is uncontaminated, the two are different. If realized, experience is bliss, clarity, and non-conceptuality, and realization is that nothing is established in its own nature, the two become one taste, therefore non-dual and equal in taste. The third is: when not realized, sentient beings are ignorance, and Buddha is wisdom and knowledge, the two are different. If realized, the sentient being with the bonds of ignorance recognizes himself, and becomes one taste in the ocean of wisdom and knowledge, therefore non-dual and equal in taste. The fourth is: samsara is the nature of suffering, and liberation is nirvana, the two are different when not realized. If realized, because the nature of samsara is understood, it becomes one taste, inseparable from the nature of nirvana, therefore non-dual and equal in taste. The fifth is: sin is to be abandoned,