Tibetan
མེད། ཆོས་ཉིད་བར་དོ་འདི་སངས་རྒྱས་འདི་ན་ཡོད་ཅེས་མཛུག་གུ་འཛུག་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་གང་ན་ཡོད་ན་ཤེས་པ་ས་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཡོད་དེ། ཤེས་པ་སྔ་མ་འགགས་ཏེ་འདས་པའི་རྗེས་མ་བཅད། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས་པས་མ་འོངས་པའི་མདུན་མི་བསུ། ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་གང་ལའང་མ་བརྟེན་པར། བློས་བསམ་དུ་མེད་པ། ཚིག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་པ། དཔེས་མཚོན་དུ་མེད་པ་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་མེད་དུ་ངོས་ལྷན་སྤྲད། དེ་ཀའི་ངང་དུ་བཞག །འཇོག་པ་དང་མི་འཇོག་པའི་བློ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལས་མ་ཡེངས་པ་ཙམ་དུ་བྱ། རྣམ་རྟོག་སྔ་ཕྱི་དང་བྲལ་བའི་བར་ན་ཤེས་པ་ངོ་བོ་དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་རྐུན་བུ་སྒོམ་པའི་བདུད་མ་ལངས་པར་ཐུན་ཐུང་ལ་གྲངས་མང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་མ་རེག་པས་ན་བར་དོ། །རྟེན་དང་བྲལ་བས་ན་བར་དོ། །གང་ལའང་མ་གཏད་པས་ན་བར་དོ། །རྣམ་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བས་ན་བར་དོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་བར་དོ་དེ་ལ། དམིགས་པ་ཡེངས་མེད། བློ་འཛིན་མེད། ཤེས་པ་བྱ་བྲལ་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བཞག་པ་དང་མི་བཞག་པའི་བློ་ཙམ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་དེ། བེམས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་རིག །དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཏེ་མདོག་དབྱིབས་མ་གྲུབ། དངོས་མེད་མ་ཡིན་ཏེ་ཅིར་ཡང་སྣང་། རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ངོ་བོས་སྟོང་། ཆད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གསལ། བདག་ཏུ་མ་གྲུབ་སྟེ་བརྟགས་ན་མེད། བདག་མེད་མ་ཡིན་ ཏེ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན། མཐའ་མ་གྲུབ་སྟེ་འཛིན་པ་དང་བྲལ། དབུས་མ་གྲུབ་སྟེ་ལྟོས་པས་དབེན། མཚོན་དུ་མེད་པས་དཔེ་མེད། དཔེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་དུ་མེད་དེ་ཐ་སྙད་དང་བྲལ། ཚིག་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ། ནམ་མཁའ་རིག་མེད་སྟོང་པ། སེམས་ཉིད་རིག་བཅས་ཀྱི་སྟོང་པ། ངོ་བོ་སྟོང་པ་མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་གནས་པ། དེ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་གཞག་གོ །དེ་ལ་གཞག་ཐབས་དྲུག་སྟེ། །རྟེན་མེད་པར་བར་སྣང་ལྟ་བུར་གཞག །རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཆུ་བོ་ལྟ་བུར་གཞག །དམིགས་བྱའི་ཡུལ་མེད་པ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུར་གཞག །གསལ་བ་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུར་གཞག །ཉེས་པས་མ་གོས་པ་པདྨ་ལྟ་བུར་བཞག །རྟོག་པ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡལ་བ་ན་བུན་ལྟ་བུར་གཞག་གོ། །དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོའནག་རིག་པའི་རྩལ་སྣང་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འོད་གསལ་གྱི་ཀློང་ངོ་། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མཚན་མའི་མུན་པ་མེད་པས་འོད་གསལ། རི
Chinese
没有。法性中阴就像用手指指着说佛就在这里一样。像那样的事物在哪里呢？它存在于前后两个意识之间。前一个意识停止并消逝，后一个意识没有被切断；后一个意识没有产生，所以不去迎接未来的到来。在前后两个意识之间，不依赖于任何现在的意识，是无法用思想思考的，无法用语言表达的，无法用比喻象征的，与法身无生合而为一，安住于其中。仅仅是不从安住与不安住的念头中散乱。在前念和后念之间的间隔中，不要让分别念的盗贼和修行的魔鬼生起，要短时间多次地修行。因为它没有触及前一个和后一个，所以是中阴；因为它脱离了所依，所以是中阴；因为它不依赖于任何事物，所以是中阴；因为它脱离了分别念的念头，所以称为中阴。像那样在意识的中阴中，不要散乱于目标，不要执着于念头，要将意识安住在无为的状态中。像那样安住与不安住的念头都脱离的法性的中阴，不是物质，而是自知；不是事物，而是没有颜色和形状；不是非事物，而是显现为任何事物；不是常，而是本体空性；不是断，而是自明；没有自性，如果观察就没有；不是无我，而是 具有离戏的自性；没有边，而是脱离了执着；没有中心，而是远离了依赖；无法象征，所以没有比喻；不是没有比喻，而是像虚空一样；无法用语言表达，而是脱离了名言；不是脱离了语言，而是所有言说的根源；虚空是无知的空性，心性是具有觉知的空性，本体是空性，却存在于各种特征中，要无间断地安住于其中。安住于其中的方法有六种：不依赖任何事物，像虚空一样安住；无间断地，像河流一样安住；没有所缘的目标，像虚空中的花朵一样安住；光明，像太阳的精华一样安住；不被罪业沾染，像莲花一样安住；念头消融于法性中，像雾气一样安住。像那样的事物，各种念头生起时，要知道那是觉性的力量显现，是光明的界限。因为心的自性没有无明的黑暗，所以是光明。
English
There is not. This bardo of the nature of reality is like pointing a finger and saying the Buddha is here. Where is such a thing? It exists between the two consciousnesses, before and after. The previous consciousness ceases and passes away, the subsequent consciousness is not cut off; the subsequent consciousness has not arisen, so it does not greet the arrival of the future. Between the two consciousnesses, before and after, without relying on any present consciousness, it is impossible to think with the mind, impossible to express with words, impossible to symbolize with metaphors, unite with the unborn Dharmakaya, and abide in that state. Just do not be distracted from the thought of abiding and not abiding. In the interval between previous and subsequent thoughts, do not let the thief of conceptualization and the demon of practice arise, practice in short sessions and many times. Because it does not touch the previous and the subsequent, it is the bardo; because it is separated from the support, it is the bardo; because it does not rely on anything, it is the bardo; because it is separated from the thought of conceptualization, it is called the bardo. Like that, in the bardo of consciousness, do not be distracted from the object, do not cling to thoughts, and let consciousness abide in a state of non-action. Like that, the bardo of the nature of reality, which is free from the mere thought of abiding and not abiding, is not matter, but self-awareness; not a thing, but without color and shape; not non-thing, but appearing as anything; not permanent, but empty in essence; not annihilation, but self-luminous; without self, if examined, it does not exist; not without self, but possessing the nature of freedom from elaboration; without end, but free from clinging; without center, but devoid of dependence; impossible to symbolize, so without metaphor; not without metaphor, but like the sky; impossible to express in words, but free from terms; not free from words, but the source of all speech; the sky is the empty of non-awareness, the nature of mind is the empty of awareness, the essence is empty, but exists in various characteristics, abide in it without interruption. There are six methods of abiding in it: without relying on anything, abide like the sky; without interruption, abide like a river; without an object of focus, abide like a flower in the sky; luminous, abide like the essence of the sun; unpolluted by faults, abide like a lotus; thoughts dissolve into the nature of reality, abide like mist. Like that, when various thoughts arise, know that they are the manifestation of the power of awareness, the realm of clear light. Because the nature of mind has no darkness of ignorance, it is clear light.
Tibetan
ག་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པས་ཟུང་འཇུག །བྱ་ལམ་ལྟར་སྔ་ཕྱིའི་བློ་དང་བྲལ་བས་བར་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་རང་རིག །ལུས་མེད་པར་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ཆོས་སྐུ། དགོས་འདོད་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་འབྱུང་བས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་བར་དོ་དེ་ལ་རིག་པའི་རྦད་ཁམས་བསྐྱེད་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྲ་དང་མ་བྲལ་བར་བྱ། ཉམས་མྱོང་གི་ཕྲ་དང་བྲལ་ན་རྟོགས་པ་མཐོ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་སེམས་ལ་རང་དབང་མི་ཐོབ་པས་ཆོས་ཉིད་བར་དོ་ངོ་ཤེས་པ་དང་མི་འབྲལ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྨི་ལམ་དྲན་པ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདས་པའི་དྲན་པ་མར་མེ་མཛད་ལྟ་བུའི་འགག་ཚུལ་དང་། མ་འོངས་པའི་དྲན་པ་བྱམས་པ་ལྟ་བུའི་འཆར་ཚུལ་དང་། ད་ལྟར་གྱི་དྲན་པ་་ཐུབ་པ་ལྟ་བུའི་འཆར་ཚུལ་ལས། ། དྲན་པ་སྔ་ཕྱིའི་བློ་དང་བྲལ་ལ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་སྟེ་ཉལ་བ་ལ་མཚན་མོ་རྨི་ལམ་གྱི་བར་དོ་དང་། ཉིན་བར་གྱི་བར་དོ་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་ཏེ་འོད་གསལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པས་གཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་འགགས། དེས་ཆོས་སྐུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་ཐོབ་སྟེ་ལུས་འདི་ཉིད་ལ་མཆོག་ཐོབ། བྱ་བ་བྱས། ཁུར་བོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་འཆི་ཁ་དང་སྲིད་པའི་བར་དོ་མི་མཐོང་བས་འོད་གསལ་རྣལ་མའི་དོན་ལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །གསུམ་པ་སྲིད་པ་འཆི་ཁ་མའི་བར་དོ་ལ་གསུམ་སྟེ་རབ་འོད་གསལ་གྱི་བར་དོ། །འབྲིང་སྐྱེལ་བསུའི་བར་དོ། །ཐ་མ་མཚམས་སྦྱོར་གྱི་བར་དོའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལམ་སྣང་བའི་འགགས་ཚུལ་དང་། །འོད་གསལ་ཉམས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རགས་པ་ཐིམ་པ་དང་། ཕྲ་བ་ཐིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ས་ཆུ་ལ་ཐིམ་པས་ལུས་ཀྱིས་ཟུང་མི་ཐུབ། སུག་བཞི་ས་ལ་ལྟུང་། སོ་དྲེགས་ཆགས། ཁ་ཆུ་སྣ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའོ། །ཆུ་མེ་ལ་ཐིམ་པས་ཁ་སྣ་སྐམ། ཡན་ལག་སྡུད་མི་ཤེས། སྔར་བས་དྲོད་སྐྱེས་ཏེ་ཚ་བ་དང་རྡུལ་འབྱུང་བའོ། །མེ་རླུང་ལ་ཐིམ་པས་ཤའི་མདངས་ཤོར། སྣའི་བྱ་གཤོག་འཆགས། ལུས་ཀྱི་དྲོད་བསྡུས་ཏེ་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་ན་ཡར་ལ་དང་། ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ན་མར་ལ་སྡུད། མི་ངོ་མི་ཤེས་པ་འབྱུང་བའོ། །རླུང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཐིམ་པས་སྒྲ་ངར་ངར་པོ་འབྱིན། དབུགས་བརྩེགས། མིག་སྟེང་དུ་འབྲེས། ལག་པ་གཡབ་བོ། །དེའི་དུས་སུ་སེམས་ཉིད་ནང་ནས་གསལ་བ་འབྱུང་། མིག་གྱེན་ལ་བཟློག་ནས་སྐྱིགས་བུ་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་འབྱུང་བཞི་ཐིམ་པ་དང་དུས
Chinese
由于空性与显现无二无别，故为双运。如鸟迹般不执著于前后念，故为中阴。由于是所有法的根本，故为自明。由于无身而显现，故为法身。由于一切所需所愿皆能显现，故为如意宝。如是了知此中阴，应生起觉性的猛烈力量，且不离体验之细微感受。若离体验之细微感受，则虽似证悟高深，然心不得自在，故不应与法性中阴的认识分离。 第二，梦境忆念前后中阴有三：逝去之忆念如燃灯佛般的止息之相，未来之忆念如弥勒佛般的显现之相，以及现在之忆念如释迦牟尼佛般的显现之相。 不执著于前后念，于无二之智慧中安眠，则夜晚梦境中阴与白日中阴将成一体，以光明之三摩地摧毁一切无明，睡眠之分别念止息。由此获得不变之法身，于此身即得成就，所作已办，重担已卸。由此不见临终与有之中阴，于光明本然之义中任运成就，乃大乐之三摩地。 第三，有之临终中阴有三：上等光明中阴，中等送迎中阴，下等相续中阴。初者有二：道之显现止息之相，以及光明体验之显现之相。初者有二：粗分融入，以及细分融入。初者为：地融入水，身体无法支撑，四肢倒地，牙齿断裂，口水鼻涕等流出。水融入火，口鼻干燥，肢体无法收摄，较先前生起暖意，出现热度和尘土。火融入风，肤色消退，鼻翼塌陷，身体之暖收缩，若往生善趣则向上收缩，若往生恶趣则向下收缩，出现认不出人的情况。风融入识，发出响亮的声音，呼吸急促，眼睛向上翻，手挥动。此时，自心内在光明显现，眼睛向上翻，开始打嗝。如是四大融入之时
English
Since emptiness and appearance are inseparable, it is union. Like bird tracks, without attachment to past and future thoughts, it is the bardo. Since it is the root of all dharmas, it is self-awareness. Since it manifests without a body, it is the Dharmakaya. Since all needs and desires manifest, it is the wish-fulfilling jewel. Knowing the bardo in this way, one should generate the fierce power of awareness and not be separated from the subtle experience. If separated from the subtle experience, although it seems like high realization, the mind does not gain freedom, so one should not be separated from the recognition of the Dharmata bardo. Second, the bardo of dream remembrance has three aspects: the remembrance of the past, like the cessation of Dipamkara Buddha; the remembrance of the future, like the appearance of Maitreya Buddha; and the remembrance of the present, like the appearance of Shakyamuni Buddha. Without attachment to past and future thoughts, resting in the recognition of non-dual wisdom, the bardo of dream at night and the bardo of daytime become one, destroying all ignorance with the samadhi of clear light, and the conceptualization of sleep ceases. Thus, one attains the unchanging Dharmakaya, achieves the supreme accomplishment in this very body, accomplishes the task, and lays down the burden. By this, one does not see the bardo of dying and existence, and spontaneously accomplishes the meaning of genuine clear light, which is the samadhi of great bliss. Third, the bardo of existence and dying has three aspects: the superior bardo of clear light, the intermediate bardo of escorting and welcoming, and the inferior bardo of connection. The first has two aspects: the cessation of the appearance of the path, and the appearance of the experience of clear light. The first has two aspects: the dissolution of the gross elements and the dissolution of the subtle elements. The first is: earth dissolves into water, the body cannot support itself, the four limbs fall to the ground, the teeth break, and saliva and nasal mucus flow out. Water dissolves into fire, the mouth and nose become dry, the limbs cannot be gathered, warmth arises more than before, and heat and dust appear. Fire dissolves into wind, the complexion fades, the wings of the nose collapse, the body's warmth contracts, contracting upwards if going to higher realms, and downwards if going to lower realms, and one cannot recognize people. Wind dissolves into consciousness, a loud roaring sound is emitted, breathing becomes rapid, the eyes roll upwards, and the hands wave. At that time, the inner light of one's own mind appears, the eyes roll upwards, and one begins to hiccup. Thus, at the time of the dissolution of the four elements