Tibetan
པོས་སྤང་བླང་མེད། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལམ་སྦྱངས་པས་བཟང་དུ་མི་འགྲོ་བས་ལམ་གྱིས་སྦྱང་དུ་མེད། སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་འབྲས་བུ་ལ་རེ་དོགས་མེད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་པས་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དུས་ན་ཡོད་པ་རྣམ་དྲུག་གིས་ལམ་དུ་བྱ་དགོས་ཏེ། དབང་གསུམ་པ་སོགས་ཉམས་མྱང་ལས་སྐྱེས་པས་རྒྱུ་ཡིས་བསྐྱེད་པ་ཡོད། བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འཇིག་པ་ཡོད། གཟུགས་བརྙན་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་དཔེས་མཚོན་དུ་ཡོད། རྣམ་རྟོག་སྤང་ཞིང་མི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བས་སྤང་བླང་ཡོད། བོགས་འབྱིན་གྱི་ཐབས་ ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོང་དུ་འཕེལ་བས་ལམ་གྱིས་སྦྱང་དུ་ཡོད། མཆོག་འགྲུབ་རབ་ཚེ་གཅིག །འབྲིང་བར་དོ། ཐ་མ་སྐྱེ་བ་བདུན་ནམ་བཅུ་དྲུག་ཚུན་གྱིས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་རེ་དོགས་ཡོད་དོ། །འདི་ལ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད། མ་བཅོས་པའི་དོན་གྱིས་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས། གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པས་སྔོན་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་ཁྱབ་པས་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས། འཁོར་འདས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྟོན་པས་སློབ་དཔོན་སེམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རྟོགས་བྱའི་ཡེ་ཤེས། རྟོགས་པའི་ལྟ་བ། སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ། ཆོས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ། རྣལ་འབྱོར་པའི་ས་དང་པོ་རྣམས་ལ་རིམ་པར་སྦྱར་ཏེ་འདི་ནས་ལམ་སྣ་ཟིན་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དུས་ལ་གསུམ། རྒྱུ་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་སོ། །དང་པོ་རྒྱུར་གནས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་སུ་ལུས་རྩའི་དྲྭ་བ། ངག་ལས་ཀྱི་རླུང་། སེམས་རྣམ་རྟོག་གི་འདུ་འཕྲོ་གྲངས་མེད་པ། གསུམ་ཀའང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་རྟོག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དུས་སུ་ཐོག་མར་དབང་གསུམ་པའི་མཚོན་དོན་དང་ནམ་མཁའ་ལ་སེམས་བཟུང་བའི་གདམས་པ་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཟིན་ཏེ་ལྕགས་ལ་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩིས་རེག་པ་ལྟར་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་སྒོ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལུས་ལྡང་བ་ཡང་བ་དང་དྲོད་དང་བདེ་བ་སྐྱེ། ངག་སྨྲ་བ་དང་དགོད་པ་དང་ཤུགས་འབྱུང་གི་ཚིག་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་། སེམས་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་ཟུང་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སྐྱེ། གསུམ་ཀའང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་
Chinese
彼（心性）无取舍。心的本性不会因修道而变好，因此无法通过道来修持。在心的本性中，轮回与涅槃的法没有差别，因此对果没有希望和恐惧。瑜伽士在修道时，必须以六种方式作为道：从灌顶第三位等经验中产生，因此有因产生；因昏沉和掉举等缘而坏灭；以影像和天空等为例证；舍弃分别念而生起无分别念，因此有取舍；通过增益之方便，禅定得以提升，因此可以通过道来修持。最上成就者一生即可成就，中等成就者于中阴身成就，下等成就者于七世或十六世内获得果位，因此有希望和恐惧。对此，名称的类别也有：三时不变即是真如；以无造作之义为事物之实相；从原始起自性存在，因此是先已成就之法性；对轮回与涅槃的一切无好坏之别而遍布，因此是自性俱生智；显示轮回与涅槃之果，故名为导师心之国王。这些也是所证之智慧，证悟之见，各自本有之觉性，如理作意，依次与瑜伽士之第一地相结合，据说从此把握了道的开端。第二，在认识之时有三：因之时，道之时，果之时。第一，处于因位，在有情众生之时，身体的脉络，语业之风，心之分别念的散乱无数，三者皆被心的分别念所摄，因此分别念不可思议。第二，在修道之时，首先以灌顶第三位的象征意义和将心安住于虚空的教言等方式把握心，如铁被点金术触碰般，加持因时的三门，身体生起轻安、温暖和快乐，语生起说话、欢笑和发出力量的各种词语，心生起方便、智慧和双运的禅定。三者皆被禅定所摄，因此禅定不可思议。第三，果位圆满之时
English
It (the nature of mind) has no acceptance or rejection. The essence of mind does not become better through practicing the path, therefore it cannot be cultivated through the path. In the essence of mind, there is no difference between the dharmas of samsara and nirvana, therefore there is no hope or fear for the result. When a yogi practices the path, six aspects must be taken as the path: arising from experiences such as the third empowerment, thus there is production by cause; there is destruction due to conditions such as dullness and agitation; it is exemplified by examples such as reflections and the sky; abandoning discursive thoughts and generating non-discursive thoughts, thus there is acceptance and rejection; through the method of enhancement, samadhi is elevated, thus it can be cultivated through the path. The highest achiever attains accomplishment in one lifetime, the intermediate achiever in the bardo, and the lowest achiever obtains the result within seven or sixteen lifetimes, thus there is hope and fear. For this, there are also categories of names: unchanging in the three times is Suchness; the reality of things is the unconditioned meaning; existing from the beginning by its own nature, therefore it is the Dharma-nature that is primordially established; pervading all of samsara and nirvana without good or bad, therefore it is the co-emergent wisdom; showing the result of samsara and nirvana, hence it is called the Teacher, King of Mind. These are also the wisdom to be realized, the view of realization, one's own inherent awareness, proper attention, sequentially applied to the first bhumi of yogis, and it is said that from here the beginning of the path is grasped. Second, there are three times for understanding: the time of the cause, the time of the path, and the time of the result. First, abiding as the cause, in the time of sentient beings, the network of bodily channels, the wind of speech activity, the countless scattering of mental discursive thoughts, all three are gathered by the discursive thoughts of the mind, therefore discursive thoughts are inconceivable. Second, in the time of practicing the path, initially grasping the mind through the symbolic meaning of the third empowerment and the instructions on settling the mind in the sky, like iron being touched by the alchemy of turning it into gold, the three doors of the time of the cause are blessed, and lightness, warmth, and happiness arise in the body; various words of speech, laughter, and forceful expressions arise in speech; and samadhis of skillful means, wisdom, and union arise in the mind. All three are gathered by samadhi, therefore samadhi is inconceivable. Third, at the time of the complete fruition