Tibetan
ར་བ་ཐོག་མཐའ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་འཁོར་བ་སྤོང་བ་ལ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་དགོས་ཤིང་། དེས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལས་ལྡོག་ཅིང་སྲེད་ལེན་གྱིས་ཕུང་པོ་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐྱེ་བ་ཟད་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ། བདག་མེད་ཚུལ་ནི་བདག་ཅེས་པ་འདི་ཡོད་ན་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་དུས་གསུམ་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་དགོས་པ་ལ་དེ་དག་གང་ལས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པ་དང་། བདག་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་ཡོད་དགོས་པ་ལ་དེ་དང་དེར་མ་གྲུབ་པ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་གདགས་པའི་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་གྲུབ་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་དངོས་པོར་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་། མ་དག་པའི་བག་ཆགས་ལོག་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མའི་བཀོད་པ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་ལྟར་ཡིན་ལ། བདག་གཉིས་བཀག་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་དང་མཚན་ ཏུ་ཞེན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ཀྱང་དོན་དམ་པར་སྟོང་པར་འཛིན་པ་དང་མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་གསོར་མི་རུང་བའི་ལྟ་ངན་ཡིན་པས་སྤང་དགོས་ཏེ། སེམས་འགྲེལ་ལས། སྐྱེ་མེད་དང་ནི་སྟོང་ཉིད་དང་། །བདག་མེད་ཅེས་བྱ་སྟོང་པ་ཉིད། །བདག་ཉིད་དམན་པ་གང་བསྒོམ་པ། །དེ་དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཅེས་སོ། །དོན་ཏུ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཙམ་དུ་སྣང་བས་སྟོང་རྐྱང་མ་ཡིན་ཅིང་། དཔྱད་ན་སོ་སོའ་རང་བཞིན་ཏུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པས་ངོས་བཟུང་རྒྱུ་དང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ལ། སེམས་ཙམ་དུ་བལྟ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཞེས། །ཐུབ་པས་བསྟན་པ་གང་མཛད་དེ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྲག་པ་ནི། །སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་དེ་ཉིད་མིན། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་འཁོར་བའི་རྩ་བ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ལ། །གཅིག་ཏུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་སྟོང་པར་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་ཡོད་པའི་མཐའ་བསལ། རྟེན་འབྱུང་གི་རིགས་པས་སྣང་བ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་མེད་པའི་མཐའ་བསལ། ལྟ་བ་དངོས་གཞི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། སྣང་བའི་ངོ་བོ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་སྣང་བའི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྣང་བའི་སྣང་ཚུལ་མ་འགགས
Chinese
由于要确立无始无终的轮涅，因此必须修习无我的意义。通过修习无我，可以从执着于我与我所的坏聚见中解脱，并且由于贪爱的执取，导致了五蕴相续的生命终结，从而获得解脱。无我的道理是，如果存在“我”，那么它必须从自身、他者、两者或三时中的任何一者产生，但实际上它没有从任何一者产生。如果存在“我”，那么它必须与五蕴是同一或他异，但实际上它与五蕴既非同一也非他异。作为被假立为“人”的基础，诸如五蕴、十二处、十八界等法，也无法从自身、他者、两者或无因中产生。因此，如果进行观察和分析，所有能取和所取都不会真实存在。不清净的习气和颠倒意识的显现也不会真实存在，它们就像幻术的显现和梦中的形象一样。通过遮止二我，可以从对能取所取的实有和相状的执着中解脱，但执着于胜义谛的空性或认为一切皆无是无法弥补的邪见，因此必须舍弃。如《心释》中所说： “无生与空性，以及所谓的无我，即是空性本身。无论修习何种低劣的自性，都不是在修习它。” 实际上，所有能取所取的法都仅仅是如幻如梦的缘起显现，并非仅仅是空性。如果进行分析，则丝毫不存在各自的自性，因此无法被确定和真实存在。不应仅仅视为唯心，正如《心释》中所说： “佛陀所说的一切唯心，是为了消除孩童的恐惧，并非指的就是那个。” 总之，轮回的根本是我与我所执着的俱生无明，对于以俱生无明为主的境和有境的一切事物的体性、因果等，通过“一异俱离”等理证进行分析，从而确定为空性，以此破除有边。通过缘起的理证确定显现，以此破除无边。真正的见解是远离有无二边的显现与空性双运。在确定显现的体性时，显现的体性或自性在任何事物中都不成立的空性，以及显现的显现方式不灭
English
Since establishing the beginningless and endless cycle of samsara and nirvana requires contemplating the meaning of selflessness, by contemplating selflessness, one can turn away from the view of the perishable aggregate that clings to self and what belongs to self. Furthermore, due to the grasping of craving, the continuity of the aggregates is exhausted, and liberation is attained. The way of selflessness is that if there were a "self," it would have to arise from itself, from others, from both, or from any of the three times, but in reality, it does not arise from any of these. If there were a "self," it would have to be either the same as or different from the aggregates, but in reality, it is neither the same nor different from the aggregates. The phenomena that serve as the basis for imputation as a "person," such as the aggregates, elements, sense bases, etc., also cannot arise from themselves, from others, from both, or without a cause. Therefore, if one investigates and analyzes, all that is apprehended and the apprehender are not truly established as real. The appearance of impure habitual tendencies and distorted consciousness is also not truly established as real; they are like the manifestations of illusion and the forms in dreams. By negating the two selves, one can turn away from clinging to the reality and characteristics of apprehended and apprehender, but clinging to emptiness as the ultimate truth or viewing everything as non-existent is an incurable wrong view and must be abandoned. As it says in the Commentary on the Mind: "Unborn and emptiness, and what is called selflessness, is emptiness itself. Whatever inferior self is meditated upon, one is not meditating on that." In reality, all phenomena of apprehended and apprehender appear merely as interdependent arising, and are not merely emptiness. If one analyzes, there is not even a particle of inherently existing self-nature, so they cannot be identified or truly established. One should not merely view it as mind-only, as it says in the same text: "Whatever the Buddha taught as mind-only, was to dispel the fear of children, and not that itself." In short, the root of samsara is the co-emergent ignorance of clinging to self and what belongs to self. For the nature, causes, and effects of all objects and subjects, with co-emergent ignorance as the primary factor, one analyzes with reasoning such as "one and separate," thereby establishing emptiness and eliminating the extreme of existence. One establishes appearance through the reasoning of dependent arising, thereby eliminating the extreme of non-existence. The actual view is that appearance and emptiness are understood as a union, free from the two extremes of existence and non-existence. When establishing the nature of appearance, it is emptiness in which the nature or essence of appearance is not established in anything, and the manner of appearance is unceasing.
Tibetan
་པར་སྣང་བ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་འབྱུང་དགོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཇི་ལྟར་བུ་རམ་མངར་བ་དང་། །མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་ འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་རྒྱ་བོད་ཀྱི་མན་ངག་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཐོག་མར་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་ཤེས་པར་བྱས། སེམས་དེའང་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། མཐར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ལ་ལྟ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ལྟ་བའི་ངང་ལས་གཞན་དུ་མི་ཡེངས་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལྟ་བའི་ངང་མ་ཤོར་ཙམ་གྱིས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ལས་གཞན་པའི་དམིགས་པ་དང་ཡིད་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྤང་སྟེ། བཟོ་བཅོས་རྟོག་དཔྱོད་མེད་པར་ཅིའང་མི་སྒོམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བབ་ཏུ་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་འགྲེལ་ལས། དམིགས་པ་དང་ནི་བྲལ་བའི་སེམས། །ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། །ནམ་མཁའ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྒོམ་པར་བཞེད། །ཅེས་སོ། །དེའང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པ་ལ། རྟེན་ཞི་གནས་དང་བརྟེན་པ་ལྷག་མཐོང་གཉིས་དང་ལྡན་པར་དགོས། ཞི་གནས་ནི། དབེན་པར་རྒྱུ་ཚོགས་བརྟེན་ནས་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་ཏེ་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུས་ཉམས་ལྔ་སྐྱེས་ནས་དེའི་རྒྱུན་བསྐྱངས་པས་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན་བསམ་གཏན་གྱི་སས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ལའང་དང་པོ་གསལ་བ་ངོས་བཟུང་། བར་དུ་མཐའ་བྲལ་ལ་བློ་བཞག །མཐར་བརྗོད་བྲལ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་དེ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྐྱང་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། མཉམ་གཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྐབས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྣང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ གསལ་བར་སྣང་བའི་ཚེ་སྒྱུ་མས་སྤྲུལ་པའི་རྟ་གླང་སོགས་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་བཞིན་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཚེ་སྒྱུ་མའི་མཁན་པོ་དང་ལྟད་མོ་བ་གཉིས་སྣང་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འདྲའནག་གནས་ཚུལ་ལ་རྟ་གླང་རང་མཚན་པར་ཞེན་འཛིན་ཡེད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བ་བཞིན། ཐ་མལ་པ་རྣམས་སྣང་བ་ལ་ཞེན་འཛིན་འབྱུང་བ་དེ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྣ
Chinese
必须显现能见与所见二者无别。如《菩提心释》所说： 犹如蔗糖之甜味，火焰之性是热性，如是诸法之所有，自性即是空性想。 又说： 俗谛即是空性说，空性唯是俗谛性，若无则不生是故，如作及无常一般。 如是等等。对此，藏汉两地的诀窍派们，首先将一切能取所取的法都认知为自己的心。那个心，无论是存在、不存在、是、非、产生、灭亡等等，在任何可以认定的体性上都无法成立，从而确定其自性为空性。最终，安住于观察一切法的法性，即远离戏论之界。第二，一般来说，不从见解的状态中散乱到其他地方就是修行。而且，只要不失去见解的状态，就舍弃忆念和正知之外的一切对境和作意，以不做作、不分别思索的方式，安住于自然状态，什么也不修。如《心释》所说： 离于对境之心，安住虚空之体性，修持虚空之行者，是为修持空性者。 如是等等。而且，要在相续中生起，必须具备所依止的止观和所依靠的胜观二者。止观是：在寂静处依靠顺缘，依靠断除五过的八种作意，以九住心的方式生起五种过患，并保持其相续，从而生起身心极度调柔的安乐，这就是以三摩地所摄的具相止观。胜观也是，首先确定明晰，中间将心安住于离边，最终生起对不可言说的定解，从而修持止观双运。第三，在如虚空般的等持状态中，虽然一切显现并非自性成立，但在后得位中，当显现的方式如何清晰显现之时，犹如魔术师所变幻的马、象等，虽然本体上并不成立，但在清晰显现之时，魔术师和观众二者，在显现方式上相似，但在状态上，对于马、象是否具有自相的执着却有有无的差别。同样，普通人对于显现产生执着，而瑜伽士们却能
English
It is necessary for both appearance and what appears to arise inseparably. As stated in the Commentary on the Awakening Mind: 'Just as the sweetness of sugarcane and the heat of fire's nature, so too, the nature of all phenomena is considered to be emptiness.' And: 'Conventional truth is said to be emptiness, emptiness alone is conventional truth. Because without it, it cannot arise, just like something made and impermanent.' This is how it is. Regarding this, the pith instruction masters of both China and Tibet, first understand all phenomena of grasping and being grasped as their own mind. That mind, whether it exists, does not exist, is, is not, arises, ceases, etc., is not established in any identifiable essence, and thus establish its nature as emptiness. Finally, they settle into contemplating the nature of all phenomena, the expanse free from elaboration. Secondly, in general, meditation is not straying from the state of view to anything else. Moreover, as long as the state of view is not lost, abandon all objects and mental activities other than mindfulness and awareness, and settle into a natural state without fabrication, analysis, or thought, without meditating on anything. As stated in the Commentary on the Mind: 'The mind that is free from objects abides in the nature of space. To meditate on space is considered to be meditating on emptiness.' And so on. Moreover, to generate it in the continuum, it is necessary to have both the support of calm abiding and the reliance of insight. Calm abiding is: relying on conducive conditions in a secluded place, relying on the eight activities that abandon the five faults, generating the five experiences through the nine ways of abiding the mind, and maintaining that continuum, so that a bliss of extreme pliancy of body and mind arises, which is the calm abiding with characteristics included in the meditative state. Insight also involves first identifying clarity, then placing the mind in freedom from extremes, and finally generating certainty in the inexpressible, thereby cultivating the union of calm abiding and insight. Thirdly, in the state of equipoise like the sky, although all appearances are not established by nature, in the post-meditation state, when the way things appear is clearly manifest, like horses, elephants, etc., conjured by a magician, although they are not established in essence, when they appear clearly, the magician and the audience are similar in terms of how they appear, but in terms of the state, there is a difference between whether or not there is clinging to the self-characteristics of the horses and elephants. Similarly, ordinary people develop clinging to appearances, while yogis