Tibetan
དགོས། སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ན་དགེ་བ་རྣམ་དག་བསྒྲུབ་པ་ཆེས་ཉུང་བས་འབྲས་བུ་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་དཀའ། དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་གཞན་ལ་ལྟོས་ན་མི་ལུས་ཐོབ་པ་སྲིད་ཙམ་དུ་འདུག་པས། །བདག་གིས་ད་རེས་མི་ལུས་ལན་ཅིག་ཐོབ་པ་འདི་ཆུད་ཟོས་སུ་མི་བཏང་བར་ཆོས་རྣམ་དག་ཅིག་ཅི་ནས་ཀྱང་བྱ། དེའང་ཚེ་ལ་ངེས་པ་མེད་ཅིང་འཆི་བའི་རྐྱེན་ཤིན་ཏུ་མང༌། དེ་རིང་ཙམ་ཡང་མི་འཆི་བར་འདུག་པའི་གདིང་ཡང་མེད་པས། ད་ལྟ་ཉིད་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་འབད་དགོས། འཆི་བའི་ཚེ་དགེ་སྡིག་གཉིས་པོ་མ་གཏོགས་ཟས་ནོར་ལོངས་སྤྱོད་གནས་ལུས་དབང་ཐང་གང་ཡང་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཞིང་ཕན་པ་སྤུ་ཙམ་ཡང་མེད་པས་ཅིས་ཀྱང་དགོས་པ་མེད། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་མ་གཏོགས་བདེ་བ་སྐྲ་རྩེ་ཙམ་མེད། དགེ་སྡིག་གི་ལས་ལས་བདེ་སྡུག་གི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་བསླུ་བ་མེད་པས་སྡིག་པ་སྲོག་ལ་བབ་ཀྱང་མི་བྱེད། དགེ་བ་ཁོ་ན་འབད་པ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནན་ཏན་ཏུ་སྦྱང༌། ཐུན་མཇུག་རྣམས་སུ་ཡན་ལག་བདུན་པ་ཅི་ནུས་དང༌། ། ཐུན་མཚམས་སུ་དམིགས་པའི་དོན་ལག་ལེན་ཏུ་འདེབས་པ་ནི་སྦྱོར་དངོས་ཐམས་ཅད་ལ་འགྲེ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་གཉིས། དོན་དམ་བྱང་སེམས་ཞར་བྱུང་དུ་བསྒོམ་པ། །ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་གཙོ་བོར་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་སོ། །དང་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་སོང་ནས། ལུས་དྲང་པོར་འདུག་སྟེ་དབུགས་ཕྱིར་འགྲོ་དང་ནང་འགྲོ་ལན་ཉེར་གཅིག་གི་བར་དུ་མ་འཁྲུགས་པར་བགྲངས་པས་བསམ་གཏན་གྱི་སྣོད་དུ་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །དངོས་གཞི་ནི། ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསམ། །ཞེས་གསུངས་པས། སྣོད་བཅུད་དངོས་པོའི་ཆོས་གཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདི་རྣམས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་ཁོ་ན་ཡིན་པས། དོན་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་བསམ་ལ་འདུན་པ་ཅུང་ཟད་སྦྱང༌། སེམས་ཉིད་བདེན་ནམ་སྙམ་ན། མ་སྐྱེས་རིག་པའི་གཤིས་ལ་དཔྱད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཆེར་གྱིས་བལྟས་པས་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་བྱུང་བའི་ཁུངས་མེད་པས་དང་པོར་མ་སྐྱེས། ད་ལྟ་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་ལ་སོགས་པ་གང་དུའང་མི་གནས། མཐར་འགྲོ་ཞིང་འགག་པའི་ཡུལ་མེད་པ་སྐྱེ་འགག་གནས་བྲལ་གྱི་རིག་པའི་གཤིས་ལ་སེམས་ཚོལ་གྱི་དཔྱད་པས་ཐག་ཆོད་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ། །དེའི་ཚེ་ལུས་སེམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ་སྙམ་པ་དང༌། སྟོང་པ་ལ་ཅིས་ཀྱང་ཕན་གནོད་མེད་དོ་སྙམ་པ་སོགས་གཉེན་པོའི་རྣམ་རྟོག་བྱུང་ན། གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཉེན་པོ་བདེན་མེད་ཀྱི་འདུན་པ་དེ་གའི་ངོ་བོ་བལྟས་པས། དེ་ཉིད་ཀྱང་གཏད་མེད་རང་སར་གྲོལ་བ་དེའི་ངང་དུ་ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད། དེ་དག་ནི་དཔྱད་སྒོམ་པའི་གྲུབ་དོན་མན་ངག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །ངོ་བོ་ཀུན་གཞིའི་ངང་ལ་བཞག །ཅེས་པ་ནི་འཇོག་ཚུལ་དངོས་བསྟན་པ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་གྱི་སྤྲོ་བསྡུ་ཐམས་ ཅད་དང་ཕྲལ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཀུན་གཞི་དང་ལུགས་དགེ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྒྲས་བསྟན་པ། སྤྲོས་བྲལ་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ངང་དུ། གཤིས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་བློས་གང་ཡང་མི་འཛིན་པར་རང་བབ་ཏུ་བཞག་པ་སྟེ། མདོར་ན་རྣམ་རྟོག་གི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་སེམས་ཉིད་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཅི་གནས་སུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ནི་འཇོག་སྒོམ་པའི་བབ་སོའོ། །རྗེས་ཡན་ལག་བདུན་པ་སྔར་ལྟར་དགྱེའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐུན་མཚམས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུར་བྱ། །ཞེས་པས། ཐུན་མཚམས་སུ་སྤྱོད་ལམ་ཅི་བྱེད་ཀྱང་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་དང་མ་བྲལ་བར། རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་མེད་བཞིན་ཏུ་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པའི་འདུན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་སྒོམ་པ་ལ་གསུམ། སྦྱོར་བ། དངོས་གཞི། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ཆོས་སོ། །དང་པོ་སྔོན་འགྲོ་སོགས་གོང་ལྟར་ལ། གཏོང་ལེན་གྱི་གཞི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། དེའང་ཐོག་མར་རང་གི་རྩ་བའི་མ་མདུན་དུ་ཡོད་པར་དམིགས། འདིས་བདག་ལྟོ་ན་གནས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོས་བསྐྱངས། མོ་རང་ན་ཚ་འཁྱག་ལྟོགས་ཐམས་ཅད་བསྲན། ཟས་གོས་སྟེར། མི་གཙང་བ་ཕྱིས། བཟང་པོ་བསླབ། ངན་པ་ལས་བཟློག་པས་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དང་མཇལ་ཞིང་ཆོས་སྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་པས་ཤིན་ཏུ་དྲིན་ཆེ། ཚེ་འདིར་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཚེ་རབས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་སུའང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བྱས་ནས། བདག་གི་དོན་བྱས་པས་འདི་རང་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་སྙིང་རྗེ་སྙམ་པ་དྲག་ཏུ་བསྒོམ། དེ་ནས་ཁ་ཙམ་མིན་པའི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཤིང་འབྱངས་ནས་རིམ་པར་རྒྱ་ཇེ་ཆེ་ལ་བསླབ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྩ་བའི་མ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏུ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མར་མ་གྱུར་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ཕན་མ་བཏགས་པ་མེད་སྙམས་པས་ ཐོག་མར་སྐྱེ་སླ་བ་འཛའ་བཤེས་གཉེན་འདུན། སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ངན་སོང་གསུམ། །ཉམ་ཐག་པའི་མི། ཚེ་འདིར་སྐྱིད་ཀྱང་ཤི་མ་ཐག་དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་སྡིག་པོ་ཆེ་རྣམས་ལ་བསྒོམ། དེ་འབྱོངས་ནས་སྐྱེ་དཀའ་བ་གནོད་བྱེད་དགྲ་དང་གདོན་སོགས་ལ་བསྒོམ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྒོམ། །བདག་གི་ཕ་མ་མི་འདོད་བཞིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་མ་ཟད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཁམས་པོ་ཆེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་འདི་རྣམས་སྙིང་རེ་རྗེ། ཅི་ཚུག་བྱ། ད་ནི་ངས་ཀྱང་འདི་རྣམས་ཀྱི་དྲིན་ལན་ཏུ་གནོད་པ་བསལ། བདེ་བ་དང་སྐྱིད་པ་བྱས་ནས་ཕན་གདགས་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བློ་བསྲན་མི་བཟོད་པ་ཙམ་དུ་སྦྱོང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། གཏོང་ལེན་གཉིས་པོ་སྤེལ་མར་སྦྱངས། །དེ་ཉིད་རླུང་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་གྱུར་ཕ་མ་དེ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་དངོས་སུ་གནོད། ཀུན་འབྱུང་གིས་བརྒྱུད་ནས་གནོད་པས། མའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བླང་བར་བགྱིའོ་སྙམ་པས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་ལ་བྱུང་བར་བསྒོམ་ཞིང༌། །བྱུང་ན་དགའ་བའི་འདུན་པ་དྲག་ཏུ་བྱ། བདག་གི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དུས་གསུམ་གྱི་དགེ་བ་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཕ་མ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཏང་བར་བགྱིའོ་སྙམ་པས་བདེ་བ་དེ་རྣམས་གཞན་ལ་རེ་རེ་བཞིན་ཐོབ་པར་བསྒོམ་ཞིང་ཐོབ་ན་དགའ་བའི་འདུན་པ་དྲག་ཏུ་བྱ། ཁྱད་པར་དམིགས་རྣམ་གསལ་བའི་ཁྱད། རང་གི་དབུགས་ནང་དུ་རྔུབ་པ་དང་བསྟུན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡིག་སྒྲིབ་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ནག་འུབ་ཀྱིས་བསྡུས། སྣ་སྒོ་ནས་ཞུགས། རང་གི་སྙིང་ནང་དུ་ཐིམ་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡིག་སྡུག་དང་གཏན་བྲལ་དུ་སོང་བར་བསམ། དབུགས་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ན། རང་གི་བདེ་ བ་དང་དགེ་བ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཟླ་ཟེར་ལྟ་བུའི་རྣམ་པས་སྣ་སྒོ་ནས་དཀར་ལམ་གྱིས་སོང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐིམ། དེ་རྣམས་འཕྲལ་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བསམ་ཞིང་དགའ་བའང་བསྒོམ། དེ་ལྟར་རླུང་ལ་གཏོང་ལེན་བསྐྱོན་པ་འདི་ཉིད་ཐུན་གྱི་དངོས་གཞིར་བྱས་ཏེ་སྦྱང༌། ཕྱིས་སུའང་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་ཟིན་ལ་ཉམས་སུ་ལེན། བློ་སྦྱོང་གི་དངོས་གཞི་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ཐུན
Chinese
需要。众生之中，行持纯净善业者极少，故获得闲暇人身果报甚难。相较于旁生等其他道，获得人身仅是可能而已。我今既得此人身一次，切莫虚度，务必行持纯正之法。然寿命无常，死亡之缘甚多，莫说来日，即今日亦无不死之定，故当即刻精进于圣法。临终之时，唯有善恶二者相随，饮食财物受用、住处身体权势皆不相随，亦无丝毫利益，故毫无用处。死后，随业力于六道中任何一道受生，皆唯有痛苦，而无丝毫安乐。善恶之业产生苦乐之果，真实不虚，故纵遇命难亦不行恶，当以极大精勤行持善法，如是殷重修习。于每座法修末尾，尽力修持七支供。 于座间休息时，将所缘之义付诸实践，即于一切加行与正行皆如是行持。第二、正行分二：顺带修持胜义菩提心，主要修持世俗菩提心。初者分二：座间与座间休息时。初者之加行，于上师瑜伽后，端身正坐，计数呼气与吸气，于二十一次间不令错乱，则堪为禅定之法器。正行者，如云：诸法观如梦。如是，器情世间万物，显现为所取境之诸法，皆为自心之错觉，实则无有丝毫真实成立，犹如梦境之显现。如是思维，稍稍修习串习。若思心性是否为真，如云：当观未生觉性之体性。如是，若以极大力量观照自心之体性，则不成立任何颜色形状等，且无有生起之源头，故最初未生。如今不住于身体内外等任何处。最终亦无有去处与灭处，当以寻觅心之观察，于离生灭住之觉性体性获得定解。
English
It is necessary. Among sentient beings, those who perform pure virtuous deeds are very few, so it is very difficult to obtain the fruit of leisure and endowment. Compared to other realms such as animals, obtaining a human body is only a possibility. Now that I have obtained this human body once, I must not waste it, and I must practice the pure Dharma. However, life is impermanent and there are many causes of death. Not to mention tomorrow, even today there is no certainty of not dying, so one must strive for the holy Dharma immediately. At the time of death, only good and evil accompany us, and food, wealth, enjoyment, dwelling, body, and power do not accompany us, nor do they have any benefit, so they are useless. After death, wherever one is born in the six realms due to karma, there is only suffering, and not a bit of happiness. The results of happiness and suffering arise from good and evil deeds, which is true and infallible, so one will not do evil even if it costs one's life. One should practice virtue with great diligence, and practice diligently in this way. At the end of each session, practice the seven-branch offering as much as possible. During the breaks between sessions, put the meaning of the object of focus into practice, that is, practice in this way in all preliminary and main practices. Second, the main practice is divided into two: cultivating ultimate Bodhicitta as a side practice, and mainly cultivating conventional Bodhicitta. The former is divided into two: during sessions and during breaks between sessions. The preliminary practice of the former is, after the Guru Yoga, sit upright and count the exhalation and inhalation, without confusion for twenty-one times, so that it becomes a suitable vessel for meditation. The main practice is, as it is said: "View all phenomena as dreams." Thus, all phenomena of the vessel and contents of the world, appearing as objects to be grasped, are only illusions of one's own mind, and in reality there is not the slightest true establishment, just like the appearance of a dream. Think like this and practice a little. If you think about whether the nature of mind is true, as it is said: "Examine the nature of unborn awareness." Thus, if you look at the nature of your own mind with great force, then no color, shape, etc. is established, and there is no source of arising, so it is initially unborn. Now it does not abide in any place inside or outside the body. In the end, there is no place to go or cease, and one should obtain a definite understanding of the nature of awareness that is free from arising, ceasing, and abiding through the investigation of searching for the mind.
Chinese
想到“我的生命、身体和心识都是空性的”，以及“空性没有任何利益或损害”等等，如果生起对治的分别念，那么对治本身也会在自身消解。如是说，观察对治无实有之念的自性，它本身也会在无所依凭的状态中自然消解，就在这种状态中放松。这些是关于观修者的成就之诀窍的教导。 “安住于自性阿赖耶的境界中”，这是直接指示安住的方式，即从所有七种识聚的活动中分离出来，将一切法的自性，即阿赖耶，也即以“善法”和“如来藏”之名所指示的，具有离戏、光明和无分别之特征的境界中，对于其本性一无所成的事物，不以心识执取任何事物，而是安住于自然状态。简而言之，不随分别念而动，而是将心识安住于光明和无分别的境界中，这就是安住修行的要点。之后的七支供养如前一样进行。第二，在座间休息时，要像幻化之人一样行事。也就是说，在座间休息时，无论做什么行为，都不要脱离等持的体验，对于所显现的一切内外器情，都要持续生起如幻化之人般虽显现却无实有的认知。第二，修持世俗菩提心分为三个部分：加行、正行和座间休息之法。首先，前行等如前所述，需要修持给予和接受的基础——慈爱和悲心。具体来说，首先观想自己的根本上师在前方。他从我还在母胎中时就开始辛勤地养育我，他忍受了所有的疾病、寒冷和饥饿，给予我食物和衣服，擦拭不净之物，教导我善良，阻止我做坏事，因此现在我才能遇到佛陀的教法并修行佛法，他的恩德非常大。不仅在今生如此，在无数的生世中也是如此，他一直为我付出，因此他自己才在轮回中漂泊，遭受各种痛苦，对此要强烈地生起悲悯之心。然后，生起并非口头上的悲心，并且熟练之后，逐渐扩大范围进行修习，想到一切众生都和自己的根本上师一样，从无始以来没有谁没有做过自己的母亲，没有谁没有施予过自己恩惠
English
Thinking, "My life, body, and mind are all empty," and "Emptiness has no benefit or harm whatsoever," etc., if antidotal thoughts arise, the antidote itself will dissolve on its own. It is said, "When the essence of the antidote, the thought of non-reality, is examined, that itself will dissolve into its own ground without support." Relax loosely in that state. These are instructions on the key points of accomplishment for those who contemplate. "Rest in the state of the essence, the alaya." This directly shows the way to rest, which is to separate from all the activity of the seven collections of consciousness, and to rest in the state of the essence of all phenomena, the alaya, which is indicated by the terms "virtuous dharma" and "tathagatagarbha," which has the characteristics of being free from elaboration, clear, and non-conceptual. Do not grasp anything with the mind in that which is unestablished in any way, but rest in its natural state. In short, do not follow after conceptual thoughts, but rest the mind evenly in the state of clarity and non-conceptuality, wherever it abides. This is the essence of resting meditation. The seven-limbed practice that follows is performed as before. Second, during the breaks between sessions, act like a magical being. That is to say, during the breaks between sessions, whatever activity you do, do not separate from the experience of equipoise. Continuously cultivate the intention to know that all that appears, both self and others, vessel and contents, appears as if it were non-existent, like a magical being. Second, the cultivation of relative bodhicitta has three parts: preparation, main practice, and the dharma of the breaks between sessions. First, the preliminaries, etc., are as before. It is necessary to cultivate loving-kindness and compassion as the basis for giving and taking. Specifically, first visualize your root mother in front of you. She has cared for me with great effort since I was in her womb. She endured all sickness, cold, and hunger. She gave me food and clothing, wiped away impurities, taught me goodness, and prevented me from doing evil. Therefore, now I am able to encounter the teachings of the Buddha and practice the Dharma. Her kindness is very great. Not only in this life, but also in countless lifetimes, she has done the same. She has worked for my sake, and therefore she herself wanders in samsara and experiences various sufferings. Cultivate a strong sense of compassion for this. Then, generate compassion that is not just lip service, and having become skilled, gradually train to expand the scope. Think that all sentient beings are just like your root mother, and that from beginningless time, there is not one who has not been your mother, not one who has not shown you kindness.