Chinese
过去的因果实相无法看见，如果仍然想要因果之外的缘起，就以此现象来考察自性。外境五者的最初因果是什么？心的自性是什么，又由什么产生？这样考察，就像虚空一样无实有。因果已逝，故为原始的法性状态，确定是未经造作、不曾发生、自然成就的。对于此，努力修持和执着有什么用呢？一切法本性空性且无我，因无明的执着而在此轮回中漂泊，由此显现各种苦乐，但如梦境一般，实际上没有成立。是未经造作、自性清净的佛，应知其为本初空性、无有根基。凡是以理智考察的事物，其自性皆为空性。对于一与异、无二的诸法，不智者执着为真实，从而束缚自己。各种宗见的牢笼无法解脱。追随正见与邪见的因果之说，以分别念所立之法，轮回永不停止。如此，因的三个乘，以强烈的断除和遮止来调伏自心，自生智慧是未经改造、没有掺杂的，无法通过无数三摩地等获得解脱。在希求果的两个乘中，外密三部中的事部（克里亚，梵文：Kriyā，天城体：क्रिया，梵文罗马音：kriyā，行为），对于一切法界一体清净的法性，以主仆的方式进行二取，进行取舍，永远无法从希望和恐惧的牢笼中解脱，执着于一和二，是掺杂。行部（邬波，梵文：Upa，天城体：उप，梵文罗马音：upa，近），对于自性清净的法性，像兄弟和朋友一样，以二取错乱进行掺杂，对于本体一体的事物，分为取舍二者，永远无法见到究竟的精髓。瑜伽部以五种现观和四种神通，只不过是对如是性进行改造和掺杂。本来没有产生，后来也没有成就，没有见到心性究竟的精髓。一切都在十六、七和三的刺中，遮蔽了本来的自性解脱之地。内密三部中，摩诃瑜伽以清净的心，进行四种本尊修法和收放的改造掺杂。如果是本来的，就不需要改造，如果不是，就像无根的虚空结一样，无法见到没有取舍的本体。阿努瑜伽的法界与智慧无二，对于唯一的精髓进行因果的改造。
English
The true nature of past cause and effect is unseen. If one still desires a cause beyond cause and effect, then examine the nature of this phenomenon. What is the initial cause and effect of the five external objects? What is the nature of the mind, and what does it produce? Examining in this way, it is insubstantial like the sky. Since cause and effect have passed, it is the original state of Dharma, surely unmade, unborn, and spontaneously accomplished. What is the use of effort, practice, and attachment to it? All phenomena are inherently empty and selfless, yet due to ignorance and clinging, one wanders in this existence. Although various joys and sorrows appear from this, they are like a dream, not truly established in reality. It is the unmade, naturally pure Buddha, known to be primordially empty and without foundation. Whatever is examined by the intellect is empty in essence. For phenomena that are one and different, non-dual, the unwise cling to them as real, thereby binding themselves. The cage of various philosophical views offers no liberation. Following the teachings of definitive and provisional cause and effect, the cycle of existence never ceases with conceptually constructed dharmas. Thus, the three vehicles of cause purify the mind through strong abandonment and negation. Self-arisen wisdom is untainted and unadulterated; liberation cannot be found through countless samadhis and the like. Among the two vehicles that desire the result, the Kriya (藏文：ཀྲྀ་ཡ་，梵文天城体：क्रिया，梵文罗马音：kriyā，汉语字面意思：行为) of the three outer tantras, towards the Dharma nature of all phenomena being unified and pure, engages in dualistic grasping through the manner of master and servant, making choices of acceptance and rejection. One is never freed from the cage of hope and fear; clinging to one and two is adulteration. Upa (藏文：ཨུ་པ，梵文天城体：उप，梵文罗马音：upa，汉语字面意思：近) adulterates the naturally pure Dharma nature with dualistic confusion, like brothers and friends. By dividing acceptance and rejection in the essence of oneness, one can never see the ultimate essence. Yoga only modifies and adulterates Suchness with five manifest enlightenments and four miracles. There is no birth from the beginning, and no accomplishment later; the ultimate essence of mind is unseen. All are thorns of sixteen, seven, and three, obscuring the original nature's ground of liberation. Among the three inner tantras, Maha Yoga, with a pure mind, engages in the modification and adulteration of four stages of approach and accomplishment, and the gathering and dispersing. If it is original, there is no need for modification; if not, it is like a rootless knot in the sky. The essence without acceptance or rejection is unseen. Anuyoga's Dharmadhatu and wisdom are non-dual, and the single essence is subject to the modification of cause and effect.
Tibetan
བྱེད། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་དག་པ་ལ། །བདེ་དང་སྟོང་པས་ནམ་ཡང་ཅི་བྱར་ཡོད། །ཨ་ཏིས་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །མཐའ་གྲོལ་ངང་དུ་སྙིང་པོའི་སེམས་ཉིད་འཆིང་། །ནམ་མཁའི་ཞགས་པས་སེམས་ཉིད་འཆིང་པར་ཟད། །སྟོང་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་གདེང་དུ་སུ་འཆའ་བ། །ཀུན་གྱི་སྣང་བའི་དེ་ཉིད་ཤེས་མིན་གྱི། །ཆོས་ཀུན་མཉམ་རྫོགས་གཅིག་གི་དོན་མི་ཤེས། །ཆད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་རབ་ཏུ་བརྟེན་པར་བགྱི། །དེ་ལྟར་དེ་དག་རྩོལ་བསྒྲུབ་སྤང་ལེན་དང་། །དམིགས་མེད་ངང་དུ་རང་སེམས་དྲི་མེད་འཆིང་། །སྙིང་པོའི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་མཐུ་མེད་ཅིང་། །སྐལ་ངན་ཆོས་ངན་གྲུབ་པའི་མཐའ་ངན་པས། །སྤང་ཐོབ་མེད་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་མེད། །ལམ་ལ་བསྒྲོད་ཅིང་ས་ལ་སྦྱོང་བར་བྱེད། །རྩོལ་བའི་ནད་ཀྱིས་གདུང་བའི་དམ་ཚིག་དང་། །སྡོམ་པས་མི་དག་སྲིད་པར་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དགོངས་པས་ཕྱིན་པ་མེད། །བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ། །བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །བྱང་ཆུབ་ལམ་ལ་སུ་ཞིག་བསྒྲོད་དུ་ཡོད། །ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་བསྒྲོད་པའི་སེམས་ཞོག་ལ། །སྤང་བླང་བྱ་བརྩལ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་མཛོད། །ཆོས་ཀུན་མ་སྐྱེས་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་ལ། །བློ་ཡིས་འཛིན་པས་གོལ་སྒྲིབ་གཉིས་སུ་བྱུང་། །ངོ་བོ་མེད་ལ་བགྲོད་པས་གོལ་བ་སྟེ། །ལྟ་རྒྱུ་མེད་ལ་བལྟས་པས་སྒྲིབ་པ་འབྱུང་། །རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པ་རང་རང་གཞུང་བཞིན་དུ། །ཅི་ཙམ་ འབད་ཅིང་རྩོལ་བ་དེ་སྲིད་བར། །གོལ་ཞིང་སྒྲིབ་པས་རྣལ་མ་མཐོང་ས་མེད། །ཇི་ལྟར་བཟང་པོས་བཟང་པོ་བརྩལ་བའི་ཚེ། །ཇི་ཙམ་བརྩལ་བ་དེ་ཙམ་གོལ་ཞིང་སྒྲིབ། །མཐོང་བར་འདོད་ན་བཟང་པོ་མ་བརྩལ་བར། །རང་ཉིད་བཟང་པོ་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་ལྟོས། །དེ་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ཀྱི་སེམས་བརྩལ་ཡང་། །བརྩལ་བྱའི་དོན་གྱིས་ཚོལ་མཁན་བྱས་པས་འཁྲུལ། །འདི་ནི་ཡེ་ནས་དག་པའི་སེམས་ཉིད་ལ། །བཅོས་བསྒྱུར་གཉན་པོས་མ་བརྩལ་རང་གར་ཞོག །རང་བྱུང་གཅིག་ལ་ཐེག་པ་དགུར་བལྟས་པས། །གོལ་སྒྲིབ་མི་འཆར་ཆུ་ཡི་གཉེར་མ་འདྲ། །བལྟས་པས་མི་མཐོང་བཙལ་བས་རྙེད་པ་མེད། །ཡེ་ནས་གྲུབ་བསལ་མེད་པར་རང་བཞིན་ཞོག་ཡེ་ཤེས་མི་ཤེས་ཟབ་བཞི་ཕྲ་བ་མེད། །གཉིས་མེད་འབྲེལ་མེད་སྒྲོ་བསྐུར་མཐའ་ལས་འདས། །ཇི་བཞིན་རང་བཞིན་ཡེ་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་པས། །གང་ཡིན་དེ་ཡིན་ཀུན་ཡིན་ཆེན་པོར་ཞོག །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ལ་རྩོལ་ཞིང་འབད་མི་དགོས། །མེད་པ
Chinese
做。 虚空自性无二清净中，乐与空性何时有何用？ 阿底生圆无二菩提心，于离边状态束缚心性。 以虚空之索穷尽束缚心性，谁能稍许执持空性之方？ 不知一切显现之本性，不解诸法平等圆满一味之义。 于顺应断见之瑜伽士，谁能极度信赖心识？ 如是彼等勤作修持断取等，于无缘状态束缚自心无垢。 无力证悟心性之本性，以恶缘恶法恶成之邪见， 不见无断证之本性，于道上行且于地道修持。 为勤作之病所困之誓言，与戒律不净束缚轮回之因， 不以自生智慧之见解而度越，菩提本身亦于虚空自性中， 菩提本身即是虚空之体性，谁能行于菩提道上？ 于虚空界中放下行之心，见无断取作为之义。 诸法本自不生无有遮障，以心执着故生偏颇二障。 于无体性中行故为偏颇，于无可观中观故生遮障。 如是因果乘各各如其论典，尽力 勤作如是之久，以偏颇与遮障故无见真之处。 如善者勤作善之时，勤作几何彼亦几何偏且障。 欲见者莫勤作善，确信自身即是善者而观之。 如是清净心之心勤作亦，以勤作之义故成寻者而迷谬。 此乃本自清净之心性，勿以剧烈改造而勤作任其自如。 于自生一法视作九乘故，不生偏颇遮障如水之波纹。 观亦不见寻亦不得，于本自成就无除舍中任其自性，无有不识智慧之深四微细。 无二无连系超离增损边，如是自性本然任运成， 为何如是即如是，一切如是任其大。 任运成就无需勤作与努力，无有
English
Do. In the immaculate, non-dual nature of the sky, what use is there ever for bliss and emptiness? The Ati's non-dual generation and completion, bodhichitta, in the state of liberation from extremes, binds the essence of mind. Binding the mind itself with the noose of the sky is exhausted. Who would presume to hold onto even a fraction of emptiness? Without knowing the very nature of all appearances, one does not understand the meaning of all dharmas being equal, complete, and one. To a yogi who conforms to nihilistic views, who would one rely on to a great extent with their mind and intellect? Thus, those who strive, practice, abandon, and take, bind their own mind, immaculate, in a state of no object. Without the power to realize the very essence of the heart, due to bad fortune, bad dharma, and the bad extreme of accomplishment, one does not see the very nature of no abandonment or attainment. One progresses on the path and trains on the levels. Vows afflicted by the suffering of the disease of effort, and the cause of vows binding one to existence due to impurity, one does not transcend with the understanding of self-arisen wisdom. Even enlightenment itself is in the nature of the sky, enlightenment itself is the essence of the sky. Who could progress on the path of enlightenment? In the expanse of the sky, leave aside the mind that progresses, and see the meaning of no abandoning, taking, doing, or striving. In all dharmas, unarisen and without obscuration, grasping with the intellect causes deviation and obscuration to arise in duality. Going in what has no essence is deviation, seeing what has nothing to be seen causes obscuration to arise. Like cause and effect vehicles, each according to its own texts, as much as one strives and makes effort, that is how long deviation and obscuration prevent one from seeing the true nature. Just as when a virtuous person strives for virtue, however much they strive, that much deviation and obscuration occur. If you wish to see, do not strive for virtue, but look with certainty that you yourself are virtuous. Likewise, even striving with the mind of a pure mind, one becomes confused by becoming a seeker because of the object of striving. This is the very nature of the mind that is pure from the beginning; do not strive with drastic alterations, but leave it as it is. Because one views the single self-arisen as nine vehicles, deviation and obscuration do not arise, like ripples in water. Looking does not see, searching does not find. Leave it in its own nature, without establishing or eliminating what is primordially accomplished. There is no subtle fourfold depth of unknowing wisdom. Non-dual, unconnected, beyond the extremes of imputation and denial. Just as it is, its own nature, primordially spontaneously accomplished, whatever it is, it is that; leave it as the great all. Spontaneously accomplished, there is no need to strive or make effort. Nonexistent