Tibetan
ས་པར་གཞོལ་པའི་ལམ་གྱི་ཚུལ་འདུག་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཏེ། མིང་ཚིག་གང་དུ་བཏགས་ཀྱང་འདྲ་བས་སྡང་ཞིང་སྤང་བར་མི་བྱ་བ་ལ་གདམས་ཏེ། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ཆོས་དང་ཉེར་འབྲེལ་ཞིང་། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཚུལ་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་པའང་ཐོས་པའི་ཡོན་ ཏན་ཡིན་པར་བལྟའོ། །བསྟན་པ་ཇི་ཙམ་གནས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བསྟན་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། མདོ་སྡེ་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་དང་། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས་ལོ་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་པདྨ་དཀར་པོ་དང་། ཟླ་བའི་སྙིང་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས་ཉིས་སྟོང་དུ་བཤད་པ་དང་། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་པར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔར་བཤད་པ་དང་། འབུམ་ཊཱིཀ་ལས་ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཤས་ཆེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ལུང་ལ་བསླབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་ལྟ་བ་དང་། སྒྲུབ་པ་མཐུན་པའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །འདིར་ནི་ཐ་མ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དབང་གིས་བཤད་དེ། ལོ་ལྔ་སྟོང་གི་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བཅད་པས། ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པར་བཤད་དེ་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འབྲས་བུའི་དུས་ལ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། ལུང་གི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། སྒྲུབ་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གསུམ། རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་གཅིག་སྟེ་ཕྲག་བཅུ་ལས། འབྲས་བུའི་དུས་ཕྲག་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་ཕྱིར་མི་ འོང་བ་མང་ལ། ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་བ་མང་ཞིང་ཕྱིར་འོང་ཡང་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་རྒྱུན་ཞུགས་མང་ཞིང་གཞན་ཡང་ཉུང་ཟད་ཡོད་དོ། །ལུང་གི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ། མངོན་པ་དང་། གཉིས་པ་ལ་མདོ་སྡེ་དང་། གསུམ་པ་ལ་འདུལ་བ་དར་ཞིང་འཛིན་པ་མང་དུ་འབྱུང་བའོ། །སྒྲུབ་པའི་དུས་གསུམ་གྱི་དང་པོར་ཚུལ་ཁྲིམས། གཉིས་པར་སེམས། གསུམ་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པ་མང་དུ་བྱུང་བའོ། །འདིར་ཕལ་དག་ལུང་དང་སྒྲུབ་པ་གཉིས་གོ་བརྗེ་བར་སྣང་ལ་ཡང་དག་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་ལས། ད་ལྟ་གང་གི་དུས་ཡིན་ན་སྒྲུབ་པའི་དུས་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་རྣམས་སྐྱོ་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཐར་པ་སྒྲུབ་པ་
Chinese
所有趋向世俗的道路，都是佛法。无论赋予什么名称或词语，都一样，不要憎恨和抛弃，这是教诲。如“凡是与有意义的佛法紧密相连的”，等等，这些道理之前已经讲过了。因此，理解这个道理也被认为是听闻的功德。关于教法能存在多久的分类，有两种方式：共同的和非共同的。首先是关于释迦牟尼佛的教法的分类。《贤劫经》和《律藏·小事》中说有一千年，《大悲白莲经》和《月藏请问经》中说有两千年，嘎玛拉希拉在《金刚经释》中说有五个五百年，而《十万颂释》中说有五千年。第一种说法是就解脱者居多的角度而言的。第二种说法是就进入果位和学习经论的角度而言的。第三种说法是就大多数人的见解和修行一致的角度而言的。这里是按照最后一种说法，即五千年，将五千年分为十个五百年。其中，由于生主等女性出家，最后一个五百年被说成只是持有表相，这被称为衰减。也就是，果位的时代有三个五百年，经论的时代有三个五百年，修行的时代有三个五百年，仅持表相的时代有一个五百年，总共十个五百年。在果位时代的三个五百年中，第一个五百年阿罗汉和不还者多，也有斯陀含。第二个五百年不还者多，也有斯陀含。第三个五百年入流者多，也有其他少许。在经论时代的三个五百年中，第一个五百年是阿毗达磨，第二个五百年是经部，第三个五百年是律藏兴盛，并且出现许多持律者。在修行时代的三个五百年中，第一个五百年主要修行戒律，第二个五百年主要修行禅定，第三个五百年主要修行智慧。这里有些人认为经论和修行两个时代颠倒了，但我认为这并不正确。这样，在十个五百年中，现在是什么时代呢？是修行的时代，因为大多数人感到厌倦，修行解脱。
English
All paths that lead to worldly pursuits are the Dharma of the Buddha. Whatever name or word is given, it is the same, do not hate and abandon it, this is the teaching. As in "Whatever is closely connected with meaningful Dharma," etc., these principles have been explained before. Therefore, understanding this principle is also regarded as a merit of listening. Regarding the classification of how long the teachings will last, there are two ways: common and uncommon. The first is the classification of the teachings of Buddha Shakyamuni. The Sutra of the Fortunate Aeon and the Vinaya-Ksudrakavastu say one thousand years, the Karunapundarika Sutra and the Candra-garbha-pariprccha Sutra say two thousand years, Kamalashila in the Vajracchedika-prajnaparamita-panjika says five sets of five hundred years, and the Shatasahasrika-prajnaparamita-tika says five thousand years. The first statement is made from the perspective of those who have attained liberation being the majority. The second statement is made from the perspective of entering the fruit and studying the scriptures. The third statement is made from the perspective of the majority having the same view and practice. Here, it is explained according to the last statement, that is, five thousand years, dividing the five thousand years into ten sets of five hundred years. Among them, because women such as Prajapati ordained, the last five hundred years are said to be only holding the signs, which is called decline. That is, the era of fruition has three sets of five hundred years, the era of scriptures has three sets of five hundred years, the era of practice has three sets of five hundred years, and the era of merely holding the signs has one set of five hundred years, totaling ten sets. In the three sets of five hundred years of the era of fruition, in the first five hundred years, there are many Arhats and Anagamins, and also Sakrdagamins. In the second five hundred years, there are many Anagamins, and also Sakrdagamins. In the third five hundred years, there are many Srotapannas, and also a few others. In the three sets of five hundred years of the era of scriptures, the first five hundred years is Abhidharma, the second five hundred years is Sutra, and the third five hundred years is Vinaya flourishing, and many Vinaya holders appear. In the three sets of five hundred years of the era of practice, in the first five hundred years, the main practice is morality, in the second five hundred years, the main practice is Samadhi, and in the third five hundred years, the main practice is wisdom. Here, some people think that the two eras of scriptures and practice are reversed, but I do not think this is correct. Thus, in the ten sets of five hundred years, what era is it now? It is the era of practice, because most people are weary and practice liberation.