Tibetan
ཞི་འཆའ་ལུགས་འཛོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལས། སེམས་ལས་སངས་རྒྱས་འདོད་པ་ང་ལས་གོལ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གོལ་ལུགས་ནི། རིགས་པ་དང་ལུང་གཉིས་ཀས་གནོད་པ་ཅན་ཞིག་སྟེ། འདི་ལྟར་སེམས་ལས་སངས་རྒྱས་དང་ལམ་དང་། གཞི་གསུམ་འཆའ་ན། འཆའ་གཞི་སེམས་དེ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་རིལ་བོར་གཟུང་འཛིན་དང་བཅས་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན་སངས་རྒྱས་མི་འགྲུབ་པ་དང་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། གཟུང་འཛིན་ལས་མ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སེམས་བག་ཆགས་དང་ལས་སྣ་ཚོགས་སྡུད་པ་ལྟར། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ཡང་དེར་ཐལ་ལ། འདོད་ན་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །ཚུར་རྒོལ་བས་འདི་སྐད་དུ། སེམས་མེད་ན་དེས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མི་རིགས་ལ། སངས་རྒྱས་དེ་དག་བྱ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ལན་སྨྲས་པ། སེམས་མེད་པ་དང་ཡོད་པས་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱུང་བའོ། །སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་སངས་པས་སངས་རྒྱས་ཁྱད་པར་བྱས་པ་བདེན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ད་དུང་གཞི་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་ངེས་པས་བདེན་པོ་དངོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། དག་བྱར་སངས་ཀྱང་སངས་པའི་དག་བྱ་དེ་སངས་རྒྱས་ མ་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ལུང་གིས་ཀྱང་གནོད་དེ། ཐུན་མོང་གི་ལུང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་པ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལུང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་ཀྱང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་ལྔ་དག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་འགྱུར་བཤད་དེ། སེམས་དངོས་ལས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་ན། དག་བྱ་དང་གནས་གྱུར་དོན་མེད་དོ། །བླ་ན་མེད་པའི་ལུང་། རིག་པ་རང་ཤར་གྱི་རྒྱུད་ལེའུ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་སུན་དབྱུང་བའི་ལེའུ་ལས། ལ་ལ་དག་གི་འདོད་པ་ནི། །སེམས་ལ་འབྲས་བུ་ཚོལ་བར་འདོད། །དེ་ལ་ལྡོག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཅི་ཙམ་ལགས། །དྲིས་ལན་རྒྱས་པར་བཏབ་པ་ནི། །སེམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འོ་ན་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅི། །དྲིས་ལན་རྒྱས་པར་གདབ་པ་ནི། །སེམས་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ག་ལ་ཡོད། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་བཞིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་ལྡོག་པའི་ཚིག་སྨྲས་པ། །སེམས་ལ་གཟུང་འཛིན་ཡོད་ད
Chinese
这是因为寂止的修习方式有错谬。从《普贤王如来心镜》中说：“若欲从心求得佛，是离我之道。”这样说的。错谬的方式是，以理证和教证二者都能破斥。像这样，如果从心来安立佛、道、基这三者，那么，所安立的基——心，其本身就具有能取和所取，因此，你的基、道、果全部都将成为具有能取和所取的。如果承认，那么佛就无法成就，即使成就了也会变成颠倒，因为没有从能取和所取中解脱。而且，就像心积聚习气和各种业一样，基、道、果也将变成那样。如果承认，那么就会有成为错乱的过失。对方反驳说：如果没有心，那么也就没有成佛的因，而且你们也承认那些佛是依作意心的差别而安立的。回答说：不是因为没有心或有心而成佛，而是因为有没有法身的智慧才导致这样的结果。即使承认通过息灭心的错乱而区分了佛，但仍然不能确定是基位任运成就的佛，因此也不是真实的实有。即使清净所应清净的，但所清净的清净对境并不是佛。所以，佛不是从心中产生的。这里教证也能破斥。共同的教证，《入中论》中也说：“心止息者，彼以身示现。”以及，不共同的教证，《金刚顶经》中也说：“五种识蕴清净即是五智之自性。”等等，说的是转依。如果佛是从实际的心中成就的，那么清净所应清净的和转依就没有意义了。无上的教证，《自生智慧续》第八十六品，为了驳斥所有辩论者的章节中说：“有些人认为，欲于心中寻觅果。对此有如下反驳：心之体性为何物？详细回答说：心无体性之故。那么心的相状是什么？详细回答说：心无体性之故。法性之中何来能取与所取？譬如虚空之体性，无有能取与所取之故。对此说反驳之语：心有能取与所取”，
English
This is because the practice of peaceful abiding is flawed. As it says in the Mirror of the Mind of Samantabhadra: "If you seek enlightenment from the mind, you stray from my path." This is how it goes astray: It is something that can be refuted by both reason and scripture. Like this, if you establish the Buddha, the path, and the ground based on the mind, then the very mind that is the basis of establishment has both grasping and the grasped. Therefore, your ground, path, and fruit will all become grasping and the grasped. If you accept this, then Buddhahood will not be achieved, and even if it is achieved, it will become inverted, because it is not liberated from grasping and the grasped. Furthermore, just as the mind accumulates habitual tendencies and various actions, the ground, path, and fruit will also become like that. If you accept this, then there will be the fault of becoming confused. The opponent argues: If there is no mind, then there is no cause for Buddhahood, and you also accept that those Buddhas are distinguished by the difference in intentional mind. The answer is: It is not because of the absence or presence of mind that one becomes a Buddha, but because of the presence or absence of the wisdom of the Dharmakaya that this happens. Even if we admit that Buddhas are distinguished by the pacification of the mind's delusion, it is still not certain that it is the spontaneously accomplished Buddha of the ground, so it is not a true reality. Even if we purify what should be purified, the object of purification that is purified is not the Buddha. Therefore, the Buddha does not arise from the mind. Here, scripture can also refute it. The common scripture, in the Madhyamakavatara, also says: "When the mind ceases, he manifests it with his body." And, the uncommon scripture, in the Vajrasekhara Sutra, also says: "The purification of the five aggregates of consciousness is the nature of the five wisdoms." and so on, which speaks of transformation of the basis. If Buddhahood is achieved from the actual mind, then purification and transformation of the basis are meaningless. The supreme scripture, in the Eighty-Sixth Chapter of the Rigpa Rangshar Tantra, in the chapter refuting all debaters, says: "Some people think, to seek the fruit in the mind. To this there is the following refutation: What is the nature of the mind? The detailed answer is: Because the mind has no nature. Then what is the characteristic of the mind? The detailed answer is: Because the mind has no nature. Where in the nature of reality are grasping and the grasped? Like the nature of space, because there is no grasping and the grasped. To this, the words of refutation are spoken: The mind has grasping and the grasped."